In de week van 19 t/m 22 september 2011 zou in de Verenigde Naties worden geprobeerd om erkenning te verkrijgen voor een Palestijnse Staat – en daarvoor zou Jeruzalem moeten worden gedeeld. Wereldwijd waren er demonstraties, o.a. in Den Haag op 13 september en in Brussel op 19 september.

In Brussel kwam men bijeen op het plein voor de ingang van het Europees Parlement. Sprekers spraken de menigte toe, waarschuwend om Israël en Jeruzalem niet te delen. De stemmen van de sprekers ketsten af op de muren van het Europese Parlementsgebouw, waar de vertegenwoordigers van Europa vergaderden.

Plotseling – de demonstratie was iets meer dan halverwege – viel rondom het plein de stroom uit. Zelfs de stoplichten werkten niet meer. Alleen de luidsprekers op het plein bleven klinken, dankzij een meegebracht stroom-aggregaat. Wat was er gebeurd? Elia (de naam van de firma die in België de transmissie van electriciteit op het hoogspanningsnet verzorgt) had een brandalarm afgegeven. Enkele minuten voor 14.00 uur was een kleine brand ontstaan in een transformator van een ondergrondse superstroomcabine in de buurt van het Europarlement. Daardoor kwam de hele Europese wijk zonder elektriciteit te zitten. Vanwege de rookontwikkeling had men moeite om het probleem op te lossen. Uit voorzorg moesten een 2000-tal mensen de gebouwen van en rond het Europarlement verlaten; ook de parlementariërs moesten uit hun zetels opstaan en zich naar buiten begeven.

Dit doet denken aan Martinus van Tours (die leefde van 316 tot 397). Er wordt van deze man Gods verteld, dat hij eens dringend om een audiëntie bij de keizer had gevraagd, maar deze wilde hem zelfs niet aankijken. Plots kwam er als vanzelf uit de troonzetel een vuur en de ongelukkige keizer moest wel opstaan en aandacht schenken aan wat Martinus in de Naam van de Heere God te vertellen had.

Bijna niemand op het plein was het leeglopen van de gebouwen opgevallen. Wél een demonstrant die even in een café naar de wc ging. Hij vertelde dat ook daar de stroom was uitgevallen en dat ze waxinelichtjes hadden neergezet. De gebruikelijke muziek in de café’s en restaurants rondom het plein was verstomd. De boodschap uit de luidsprekers was nu des te beter te horen. Hij zei: “Het viel mij op dat ook vóór het Parlementsgebouw (achter de sprekers), zoveel mensen stonden. Daar was veel meer ‘publiek’ dan op het plein zelf. Ze waren niet zichtbaar vanaf het plein, maar wel vanaf de zijkant en de overkant ervan. Naast het Parlementsgebouw stond het vol mensen. Ze hadden hun vergaderingen moeten staken en werden nu buiten geconfronteerd met de demonstratie en wat daar uit Gods Woord werd geproclameerd.

Kort samengevat wat een van de sprekers over het plein liet weerklinken: “We staan hier samen en belijden dat we alles accepteren wat Gods Woord ons leert en waarvoor Hij ons waarschuwt in de Tenach. Als gelovigen uit Israël en gelovigen uit de landen staan we in het midden van Brussel, de hoofdstad van de Europese Unie. Leiders van Europa – laat het niet gebeuren! – verdeel Israël niet! – verdeel Jeruzalem niet! De Bijbel verklaart en waarschuwt: ‘Hij die U – Israël – aanraakt, raakt Mijn oogappel aan!’ “

Niet de zetel van een keizer werd getroffen, maar de Zetel van het Europese Parlement. De vertegenwoordigers van Europa werden genoodzaakt om van hun zetels op te staan; ze hebben kunnen horen hoe de God van de Bijbel achter Israël staat. Hij doet vaak bijzondere dingen. Hij is óók groot in het kleine: eigenaardige bijkomstigheid is dat de naam van de netwerkbeheerder ‘Elia’ is, want deze naam betekent: “de Here is mijn God”.