De recente verkiezing van Mohamed Morsi tot president van Egypte heeft ongerustheid naar buiten gebracht. Velen vrezen dat Morsi’s overwinning als kandidaat van de radicale islamitische Moslimbroederschap, tegelijk met het parlementaire succes dat de Broederschap heeft behaald, het vredesverdrag tussen Egypte en Israël zal bedreigen.

Meer in het algemeen is het onduidelijk of de nu in eigen geboorteland mondig geworden Broederschap naar voren zal komen als een matigende of een ontwrichtende kracht in de Arabische wereld.

Daarom luisterden waarnemers nauwlettend naar de inaugurele toespraak van Morsi, waarin hij toespeling scheen te maken op deze tweeërlei bezorgdheid. Een gedeelte van zijn speech dat wijd en zijd uitgelegd werd in relatie tot toekomstige betrekkingen met Israël, benadrukte “de stand van zaken van Egypte’s verplichting zich te houden aan internationale verdragen en overeenkomsten”. Breder gezegd verklaarde hij dat “wij een boodschap van vrede naar de wereld toe uitdragen.”

Hoe bemoedigend deze verklaringen ook mogen klinken, ze sluiten naadloos aan bij de geraffineerde strategie van de Broederschap hoe met buitenstaanders om te gaan.

Deze strategie is uitgebreid uiteengezet in Jihad is the Way, geschreven door Mustafa Mashhur. Mashhur, die van 1996 tot 2002 leider was van de Broederschap in Egypte, legt gedetailleerd de religieuze uitgangspunten en idealen van de beweging uit, en wel speciaal de rol die gewelddadige jihad heeft in het tot stand brengen van een wereld onder een verenigd islamitisch kalifaat. Het geeft reden Morsi’s geruststellingen in twijfel te trekken.

Jihad is the Way definieert Israël en Israëli’s als “de criminele, op stelen beluste bendes van Sion,” en Mashhur onderstreept dat de notie van Israëls fundering op gestolen land geen uitgangspunt voor onderhandelingen is, maar een niet te onderhandelen punt van “geloof en godsdienst.” Meer nog, het land was niet alleen gestolen van Palestijnse Arabieren maar van de islam. “Weet dat de problemen van de islamitische wereld, zoals Palestina… geen kwesties van gebieden en landen zijn, maar van geloof en godsdienst. Zij zijn problemen van de islam en de moslims, en zij kunnen noch door onderhandeling, noch door het erkennen van het recht van de vijand op gestolen islamitisch land, opgelost worden.”

Hoe kan Morsi zich ertoe verplichten dat zijn land het verdrag met Israël handhaaft als zijn godsdienstige overtuiging dit uitsluit?

Wat betreft het ophanden zijnde effect van de Broederschap op de wijdere Arabische wereld, is Morsi’s “vredesboodschap”ook niet wat het lijkt te zijn.

Mashhur verklaart: “Jihad en voorbereiding voor jihad dienen niet alleen om beledigingen van en aanvallen tegen moslims door Allahs vijanden af te wenden, maar dienen ook het doel van de realisatie van de grote taak een islamitische staat te vestigen, waarbij de godsdienst versterkt en wereldwijd verbreid wordt.”

“Martelaarschap voor Allah,” schrijft Mashhur, “is onze hoogst gewaardeerde wens.” Jihad is inderdaad de weg. Niet alleen heeft Morsi nooit deze ideologie verworpen, maar hij is nu de meest vooraanstaande politieke vertegenwoordiger ervan in Egypte.

Dus hoe moeten deze tegenstrijdigheden opgevat worden? Waarom praat Morsi over vrede als hij uitdrukkelijk een ideologie van oorlog aanhangt? Het antwoord ligt in de fundamentele principes van de Moslimbroederschap, principes die het Westen grotendeel over het hoofd ziet.

Tegenovergesteld aan de ideologie van Al-Qaeda die voortdurende confrontatie met en aanvallen tegen ongelovigen predikt met voorbijzien van de onmiddellijke politieke consequenties, geeft de Broederschap de hoogste prioriteit aan behoedzame voorbereiding en strategische tijdsbepaling van politieke en militaire activiteit.

Jihad is the Way benadrukt de noodzaak van het zorgvuldig bepalen van de tijd wanneer de eventuele jihad plaatsvindt; als bewijsplaats daarvoor citeert het boek een passage uit de Koran waarin Mohammed pas de strijd aangaat als de juiste tijd daarvoor is aangebroken: “Toen de moslims een vervolgde minderheid waren, instrueerde de profeet Mohammed de moslims niet terug te slaan. In plaats daarvan onderwees hij hen ‘sabr’, geduld en vastberadenheid… en wanneer de juiste voorwaarden zich voordeden, werd toestemming gegeven de strijd aan te gaan in de woorden van Allah…”

De juiste tijd bepalen, is om deze reden een integraal onderdeel van de politieke en militaire besluitvorming van de Broederschap: “Wanneer de Broederschap op de geschikte tijd hun jonge mensen de jihad instuurt, duwen zij hen niet richting vernietiging. Het is eerder zo dat onthouding van jihad op de geschikte tijd, vernietiging inhoudt… Evenzo is het niet noodzakelijk voor moslims onmiddellijk weerstand te bieden aan elke aanval of schade veroorzaakt door de vijanden van Allah, maar is pas vereist wanneer de omstandigheden en het vermogen daartoe dit toestaan.”

In deze context lijken Morsi’s verklaringen meer op krijgslisten. Egypte’s internationale verdragen en overeenkomsten handhaven, sluit oorlog op een later tijdstip niet uit. En verzekeringen van vredelievende bedoelingen voeren jihad niet van de agenda af. Feitelijk bevorderen deze volgens de Broederschap juist de jihad.

Morsi hoeft zijn opvattingen niet te veranderen; ook hoeft hij de fundamentele overtuigingen van de Broederschap niet te verwerpen als hij over vrede praat.

Omdat het ongeldig verklaren van het vredesverdrag met Israël Egypte politiek zou kunnen isoleren en economisch te gronde richten, kan Morsi in plaats daarvan het principe van de Broederschap zoals Mohammed leerde, praktiseren: “ ‘Sabr’, geduld en vastberadenheid.”

De noodzaak de Egyptische samenleving te versterken en te stabiliseren is nu een geschikte prioriteit. Bovendien vormt dit precies het middel waardoor Egypte voorbereid wordt leiding te geven aan de islamitische wereld en zo de wereldwijde bestemming van de islam te vervullen.

Vredelievende verklaringen die de komende jaren uit Egypte komen, zouden waarnemers niet om de tuin moeten leiden dat men gelooft dat de Broederschap zijn religieuze ideologie en zijn allesomvattende islamitische visie heeft prijs gegeven. Over vrede praten en zich voorbereiden op jihad, is een integraal onderdeel van jihad.

Dus wanneer zal Egypte zijn verdrag met “de criminele, op stelen beluste bendes van Sion” verbreken? Morsi zal dezelfde berekening maken als Mohammed: als de juiste voorwaarden zich voordoen.

Klik hier voor meer over “Jihad is the way…”

Dit opinieartikel is geschreven door Itamar Marcus en Nan Jacques Zilberdik, betrokken bij Palestinian Media Watch, en werd voor het eerst gepubliceerd door Jewish Ideas Daily. 1 augustus 2012 werd het geplaatst in The Jerusalem Post. Vertaling: Evelien van Dis