Klik voor ware grootteDeze foto is genomen vanaf de hellingen van Samaria en kijkt uit over de buitensteden van Tel Aviv. De foto illustreert goed hoe kwetsbaar Israël op dit smalste gedeelte van slechts 15 kilometer breed is. (Foto: Alexander Lysyi)

Op 22 november was het veertig jaar geleden dat de VN-Veiligheidsraad resolutie 242 aannam. Deze werd het leidende document voor de oplossing van het Arabisch-Israëlisch conflict. Het centrale uitgangspunt is het bereiken van een duurzame vrede en veilige en erkende grenzen voor alle staten in het conflictgebied, dus ook voor het stelselmatig met vernietiging bedreigde Israël.

Israël heeft resolutie 242 aanvaard, maar tegenstanders van de Joodse staat verdraaien stelselmatig de tekst, met de kennelijke bedoeling Israël veilige grenzen en dus duurzame vrede te ontzeggen. In de nieuwe discussienota van de PKN, ´Het Israëlisch-Palestijns conflict – bijdrage tot de meningsvorming in de Protestantse Kerk in Nederland´ wordt dat ook gedaan, terwijl de PKN toch moeilijk tot de tegenstanders van Israël kan worden gerekend. Er klopt er nog veel meer niet in het document. Wat is er misgegaan? In dit artikel worden de belangrijkste onjuistheden behandeld.

De PKN-nota wordt bovendien geserveerd met een hoge dosis bevoogdingsdrang. De samenstellers lijken het patent te hebben op “gerechtigheid” en oplossingsmodellen voor het Midden-Oostenconflict. Echter, daarbij wordt het Joodse volk in Israël in feite opgedragen hoe het haar eigen ondergang moet bewerkstelligen (veroordeeld tot een wespentaille van 15 kilometer breed) en dat het haar religieuze en historische erfgoed moet verkwanselen. Het document bevat bovendien een keiharde afwijzing van het christenzionisme (en daarmee van de bijbelse grondslagen daarvan).

In de (voorlopige) conclusie in de nota wordt “elke vorm van een vervangingstheologie” en “elke vorm van antisemitisme” afgewezen, maar het lijkt erop dat de PKN zelf in strijd handelt met die nobele uitgangspunten. Zo wordt bijvoorbeeld enthousiast samengewerkt met de Palestijns-Arabische organisatie Sabeel. Die wordt geleid door dominee Naim Ateek, de belichaming van de vervangingstheologie en een fel bestrijder van het internationaal erkende Joodse recht op zelfbeschikking. Ateek en de zijnen deinzen er niet voor terug het lot van de Palestijnen met de kruisiging van Jezus te vergelijken en te insinueren dat de Joden schuldig zijn aan Godsmoord. Zij pleiten openlijk voor de vernietiging van de Joodse staat.

Maar die essentiële feiten worden in de publicaties van de PKN verzwegen (en in de nota wordt zelfs de loftrompet over Ateek gestoken). Ik ben er overigens van overtuigd dat de meeste classes en leden, de overgrote meerderheid van goedwillenden binnen de PKN, zich helemaal niet realiseren wat er aan de hand is en welke verwoestende rol Ateek en zijn medestanders spelen in de Joods-christelijke relaties.

Zwijgen over de islam
Terug nu naar de discussienota, en dan met name de historische en volkenrechtelijke delen daarvan. Gezien de beperkte ruimte die deze analyse biedt kan ik lang niet alle in die nota staande desinformatie behandelen en ben ik genoodzaakt wat schematischer dan gebruikelijk te formuleren. Citaten uit de nota staan tussen aanhalingstekens.

Eerst enkele zaken die worden verzwegen: er wordt verzwegen dat de Joodse gemeenschap in Palestina al sinds het begin van de twintigste door georganiseerd Arabisch geweld en terrorisme wordt getroffen. De PKN-nota doet voorkomen alsof het geweld pas na de Tweede Wereldoorlog begon.

Er wordt herhaaldelijk gesproken over het Palestijns-Arabische vluchtelingenvraagstuk, maar gezwegen over het Joodse vluchtelingenvraagstuk (ruim 850.000 Joden moesten na de stichting van Israël de Arabische wereld ontvluchten).

Er wordt verzwegen dat Jordanië in 1967 Israël aanviel, hetgeen resulteerde in de Israëlische verovering van Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem.

Er wordt gesuggereerd dat alleen erkende boeven, zoals de Iraanse president Ahmadinejad, Israël als een kankergezwel omschrijven, waarbij wordt verzwegen dat zulke en andere impliciet en expliciet anti-Joodse genocidale oproepen in het gehele Midden-Oosten op allerlei niveaus en voortdurend weerklinken.

Terwijl de Israëlische anti-terreurmaatregelen worden uitvergroot en veroordeeld, worden de oorzaken geminimaliseerd.

De rol van de islam in het conflict wordt verzwegen, er wordt ook gezwegen over de islamitische martelaarscultuur, de cultuur des doods. In plaats daarvan wordt gepoogd de beschrijving van het conflict te versmallen tot een ordinair conflict over onroerend goed.

Over het geweld van moslims tegen christenen in de Palestijnse gebieden (bijvoorbeeld de aanslagen op kerken) wordt gezwegen. De PKN-nota insinueert dat Israël de schuld draagt voor de vlucht van vele Palestijnse christenen naar het buitenland en dat Israël de Gazastrook nog steeds bezet houdt: “Veel Palestijnen zoeken een goed heenkomen… weg uit de repressieve sfeer van de bezette Palestijnse gebieden”.

Witwassen van Hamas
Nu naar een aantal feitelijke onjuistheden: “West-Jeruzalem werd door de internationale gemeenschap erkend als hoofdstad van de jonge staat [Israël]” – dat is niet het geval.

“De vijandige opstelling van de Arabische wereld veranderde pas in 1977” – dat is misleidend, alleen Egypte begon toen een vredesproces met Israël en ondanks een vredesverdrag is de vijandschap gebleven.

“In januari 2006 wint Hamas, een fundamentalistische moslimpartij, de vrije verkiezingen in de Palestijnse gebieden” – Hamas is geen partij maar een terroristische organisatie die genocide bepleit op alle Joden, wereldwijd, ook de Nederlandse waarmee de PKN zo graag haar verbondenheid wil tonen. Geen woord daarover in de PKN-nota.

De veiligheidsbarrière wordt omschreven als een “politieke maatregel”.

En dan de interpretatie van VN-resolutie 242: “Israël dient zich terug te trekken uit de bezette gebieden, d.w.z. de Gaza-strook, de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem”. Resolutie 242 spreekt echter over veilige (en erkende) grenzen en biedt bewust de mogelijkheid voor het treffen van in onderhandelingen overeen te komen grenscorrecties. Uit de tekst van de resolutie: “Terugtrekking van gewapende Israëlische eenheden uit gebieden welke in het jongste conflict werden bezet”. De opstellers van de resolutie hebben bewust de woordjes ‘de’ en ‘alle’ uit die zin gelaten, maar de PKN-nota heeft blijkbaar een eigen lezing die Israël ter hoogte van Kfar Saba veroordeelt tot de onverdedigbare breedte van een duinenrij.

Grove onwaarheid
“Ondanks hun verschillen delen jodendom, christendom en islam een droom van gerechtigheid en vrede”, “jodendom, islam en christendom delen een droom van mensen die in vrede met elkaar samenwonen.” Blijkbaar willen de samenstellers van de PKN-nota het kerkvolk ervan proberen te overtuigen dat de Koran de Koran niet is, de Soenna (navolging van Mohammed) de Soenna niet en Mohammed B. geen vrome moslim maar een atheïst.

Aansluitend: “Het is vanuit dit gezichtspunt dat de kerkleiders van Jeruzalem zich keer op keer uitspreken voor een gedeeld Jeruzalem, met een aparte status. Ook moslims en orthodoxe joden zien er veel in.” Dit is niet in overeenstemming met de werkelijkheid en daarom misleidend.

Er staan nog heel veel meer feitelijke onjuistheden en verkeerde interpretaties in de PKN-nota. Als dit document niet wordt gecorrigeerd en als het in deze vorm in beleid zou worden omgezet, riskeert de PKN dat de dialoog met het Joodse volk in gevaar komt. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Hier ligt nu een belangrijke taak voor de individuele leden van de PKN-kerken. Zij dienen de Synode aan te spreken op zijn grote verantwoordelijkheid om rechtvaardig om te gaan met de oudere broeder. Het juist weergeven van de feiten en het benoemen van alle relevante feiten, ook als die voor de PKN zelf problematisch zijn (zoals de vervolging van christenen in islamitische landen en gebieden als de Gazastrook), vormen de basis van die rechtvaardigheid.