Klik voor ware grootteDe Grafkerk in de Oude Stad van Jeruzalem met daar vlakbij een moskee. De minaret van de moskee is met opzet net iets hoger gebouwd dan de kerk, om zo letterlijk en figuurlijk boven de kerk uit te steken. | Foto: CvI

Ik ben een Arabier, die in Israël leeft en ik ben pro-Israël.

Ik geloof in God en Zijn Woord en in alle beloften voor Gods volk, die in het Oude Testament zijn opgeschreven. Al 48 jaar lang bestudeer ik alle beloften, die het volk Israël toekomen. Ik dank de God van Israël, de God van Abraham, Isaak en Jakob, dat Hij Zijn Woord heeft vervuld en het land Israël niet alleen een natie, maar ook een staat is geworden.

De staat Israël werd in 1948 gesticht door de bevrijding van het land van het Britse mandaat en de islamitische heerschappij, hetgeen een belofte van God aan het Joodse volk was. De bevrijding van het land geschiedde echter slechts voor de helft. De andere helft werd in 1967 in het kader van de zesdaagse oorlog gerealiseerd met de eenwording van Jeruzalem en de bevrijding van de gebieden rond de Golanhoogvlakte, Judea en Samaria en de Sinaï. Zodoende werd de vervulling van de belofte compleet.

Leed in plaats van vrede

Deze specifieke gebieden slaan op de Bijbelse omschrijving in Genesis, waar staat dat Israël zich uitstrekt vanaf de rivieren Eufraat en Nijl tot Damascus en het Jordaandal. In 1973 vond de Yom Kippoeroorlog met Egypte en Syrië plaats, die een maand duurde.  

In de erop volgende vredesonderhandelingen, die tot 1977 duurden, besloot de Israëlische premier Menachem Begin ter wille van de vrede het gebied van de Sinaï af te staan aan Egypte. Menachem Begin gaf het leger opdracht het gebied te ontruimen, dat wil zeggen de inwoners werden verdreven en hun steden en dorpen verwoest. Zodoende werd aan het volk Israël veel leed berokkend . De meeste mensen trokken daarop naar de Gazastrook om daar zonder ook maar enige vergoeding een nieuw bestaan op te bouwen.

Nieuwe bedreiging

De volgende bedreiging van hun bestaan overrompelde de mensen door de bepaling van Sharon een aantal jaar geleden, dat de Gazastrook moest worden ontruimd, omdat het gebied aan Hamas werd gegeven om vrede te scheppen. Daardoor werd evenwel precies het tegenovergestelde bereikt, omdat Hamas nu vanuit de Gazastrook herhaaldelijk raketaanvallen op Israël uitvoert om het land voor Palestina te heroveren.

De voormalige premier Olmert was zelfs bereid Judea en Samaria, de Golanhoogvlakte en de helft van de stad Jeruzalem aan de Palestijnen af te staan. Hij hoopte daarmee een duurzame vrede te bereiken. Bovendien stellen de Palestijnen aan de kant van premier Mahmoed Abbas Aboe Mazen de overtrokken eis, dat Palestijnse burgers zich in alle gebieden van Israël mogen vestigen.  

Wanneer dat gebeurt, zou dit de derde ramp betekenen voor de staat en het volk Israël. Want zodoende zou Israël als Joodse staat niet meer bestaan en ontstaat er een Palestijnse staat. Het is onbegrijpelijk dat de staat Israël sinds 1948 moslim-Arabieren toestaat hun feest Nakba (ramp) te vieren, terwijl zij de verwoesting van Israël proclameren en de gehoopte oprichting van de Palestijnse staat uitroepen.  

Jihad

De moslims geloven in de ‘el djihad’ (de strijd), die op twee manieren plaatsvindt. De ene manier gaat door zelfmoordaanslagen of regelrechte aanvallen. De andere manier van de jihad is de bouw van moskeeën, want daardoor wordt het land ‘veroverd’. Volgens hun geloof zijn moslims ervan overtuigd, dat het gebied rondom de moskee van hen is.  

Mijn vraag is, waarom de regering goedvindt, dat de moslims er in de Knesset (parlement) en in diverse universiteiten en ziekenhuizen een moskee op nahouden. Want volgens hun geloof is elk gebied, waar een moskee staat, van hen!

Een tijd geleden las ik een artikel, waarin de opperrabbijn van de Joodse stad Karmiel zijn beklag doet, dat de plaats ondanks het hoge aantal moslimburgers in de stad zich er nog meer van hen laat vestigen. Hij vreest, dat de Joodse stad gaat veranderen in een moslimstad.

‘Vredelievende’ strategie

Nog erger is het strategische harder zetten van de luidsprekers van moskeeën in plaatsen als Nazareth Illit, vooral het gebied van Har Jona, dat gelegen is tussen vele moslimdorpen als Kena van Galilea, Mishad Reni, het oude deel van Nazareth, En Mahel en Aksal.  

Zo klinken in die steden vijf keer per dag en in de nacht luide gebeden, die de rust van de Joden moeten verstoren, zodat de Joden geërgerd hun huizen verkopen en gaan verhuizen. Die huizen worden dan door fundamentalistische moslims gekocht en het succes van de jihad is verzekerd.

Die strategie neem ik ook waar in Europa, waar in naam van de ‘vredelievende’ jihad en onder de dekmantel van religieuze verdraagzaamheid moskeeën worden gebouwd en het ‘land veroverd’ wordt. Ik schat, dat over vijf jaar vele steden in Israël en Europa onder moslimheerschappij zullen staan. Het verbaast me, dat de regeringen die tendensen niet zien.

Hoop en bid

Dit artikel schrijf ik in de hoop, dat de regeringen in Europa en Israël wakker worden en de ‘vijand in hun midden’ waarnemen en hun ‘expansiedriften’ gaan indammen. Bid toch als vrienden van Israël voor veranderingen in ons land en ook in Europa, opdat de strategie van de jihad kan worden gebroken en geen invloed meer kan uitoefenen.

Vertaling: Heinz Volkert