Wanneer was de laatste keer dat de VN-Veiligheidsraad bij elkaar kwam om een Arabische regering te veroordelen voor haar slechte behandeling van de Palestijnen?
Waardoor blijven groepen en individuen op universiteitscampussen in de VS en Canada die zichzelf pro-Palestijns noemen stil als Jordanië duizenden Palestijnen hun burgerschap ontneemt?
De moeilijke omstandigheden van Palestijnen in Arabische landen in het algemeen, en Libanon in het bijzonder, worden maar wat vaak genegeerd door de toonaangevende media in het Westen.
Waarom zijn ze blind voor het feit dat Egypte, Syrië, Libanon en Jordanië en andere Arabische landen Palestijnen reisbeperkingen blijven opleggen?
Waar staan deze groepen en individuen als het gaat om het huidige debat in Libanon over het al-of-niet toekennen van lang onthouden basale rechten, waaronder werk, sociale voorzieningen en medische zorg?
Of hebben ze in het geheel dit debat niet gehoord? Waarschijnlijk niet, want deze zaak heeft niet de aandacht kunnen trekken van de meeste Midden-Oostencorrespondenten en -commentatoren.

Een nieuwsitem over de Palestijnen waarin geen anti-Israëlgeluid zit, haalt maar zelden de voorpagina's van westerse kranten. De vernietiging van een illegale pand in Jeruzalem van een Arabische eigenaar is, voor de meeste van deze correspondenten, veel belangrijker dan het feit dat honderdduizenden Palestijnen in Libanon lijden door allerlei vernederende maatregelen. Palestijnen die in Libanon wonen, wordt niet alleen het recht ontzegt om onroerend goed te bezitten, maar ze komen ook niet in aanmerking voor gezondheidszorg, en ze zijn bij wet uitgesloten van een groot aantal banen.
Kun je je voorstellen hoe de internationale gemeenschap zou reageren als Israël morgen een wet zou aannemen die Arabische burgers verbiedt te werken als taxichauffeur, journalist, arts, kok, ober, ingenieur en advocaat? En wat als het Israëlische ministerie van Onderwijs een maatregel uitvaardigt die Arabische kinderen verbiedt zich in te schrijven op universiteiten en scholen?
Maar wie zegt dat de Libanese autoriteiten niets gedaan hebben om de situatie te 'verbeteren'? Beter gezegd, de Palestijnen in dat land mogen de Libanese overheid wel dankbaar zijn. Tot 2005 waren 72 beroepen bij wet verboden voor Palestijnen. Nu is dat beperkt tot 50. Maar nog steeds mogen Palestijnen niet werken als arts, journalist, apotheker of advocaat in Libanon.
Ironisch genoeg is het voor Palestijnen een stuk makkelijker Amerikaans of Canadees burgerschap te verkrijgen dan een paspoort van een Arabisch land. In het verleden hadden Palestijnen van de Westoever en Gazastrook zelfs recht op Israëlisch burgerschap als ze met een Israëli getrouwd waren, of als ze met familie in het land herenigd werden.

Libanese politici voeren nu debat over nieuwe wetgeving die Palestijnen 'burgerrechten' moet geven, voor het eerst in 62 jaar. De nieuwe wet geeft hen dan ook het recht om onroerend goed te bezitten, recht op sociale voorzieningen en medische zorg.
Men zegt dat veel Libanesen tegen de wet zijn, omdat ze bang zijn dat dat de deur open zet naar integratie van de Palestijnen in hun samenleving en dat het een last zou zijn voor de economie. Door de verhitte debatten zien de politici zicht genoodzaakt de stemming over de wet uit te stellen tot volgende maand.
Nadim Khoury, directeur van Human Right Watch in Beiroet, zegt: "Libanon heeft de Palestijnse vluchtelingen te lang aan de kantlijn laten staan en het parlement zou daarom deze kans moeten grijpen om de bladzijde om te slaan en de discriminatie van de Palestijnen te stoppen."
Rami Khouri, een belangrijke Libanese journalist, schreef in de Libanese Daily Star dat "alle Arabische landen handelen verkeerd met miljoenen Arabische, Aziatische en Afrikaanse gastarbeiders, die nauwelijks beter worden behandeld dan vee of stagiaires… De mishandeling, de erbarmelijke levensomstandigheden en beperkte arbeids-, sociale voorzieningen en onroerende goederen rechten van de Palestijnen [in Libanon] zijn een slepende morele zwarte schaduw."

Buitenlandse journalisten vergoelijken vaak het feit dat ze niet vertellen over het lijden van de Palestijnen in de Arabische wereld met de term 'veiligheidsoverwegingen' en moeilijkheden met het verkrijgen van een visum voor een Arabisch land.
Maar dit zijn slappe en onacceptabele excuses omdat de meesten nog steeds over deze zaken kunnen schrijven vanuit hun veilige kantoren en huizen in New York, Londen en Parijs. Is dat trouwens niet wat de meesten van hen doen als ze schrijven over de situatie op de Westoever en in de Gazastrook?