Klik voor ware grootteFoto: David Masters Inleiding
Kazoura is dominee in de baptistengemeente van Rama. Daarnaast leidt hij met zijn familie het Huis van Liefde en Vrede, waar door hun ouders verstoten jongens en meisjes een nieuw bestaan kunnen opbouwen. Kazoura is een christen-Arabier die, toen hij tot levend geloof kwam, met zijn liefde voor Jezus ook liefde kreeg voor het volk Israël dat hij tot dan toe altijd had gehaat.

De omstandigheden waaronder Kazoura zijn werk verricht zijn lang niet altijd makkelijk. Sommige mensen in Rama zien hem het liefst verdwijnen. Ook het besluit van de Israëlische overheid dat kinderen maximaal vier jaar in een tehuis mogen worden opgevangen, is moeilijk om te accepteren. Het betekent dat de kinderen na vier jaar terug moeten naar hun ouders, of op straat belanden. Kazoura probeert dit besluit samen met Christenen voor Israël aan te vechten.

Kazoura schreef onderstaande bijdrage: Rijk der aarde, van wie is dat?

Telkens weer komt de vraag op: van wie is dat land? Van de Joden of de Palestijnen? De HEER heeft op mijn hart gelegd om deze regels over die problemen te schrijven. In de eerste plaats voor mijn volk en dan voor de anderen, zodat men aan de hand van de Bijbel een geestelijke kijk kan krijgen.

De reden waarom ik over dit onderwerp schrijf, is gelegen in het feit dat vele gelovigen uit de natiën en ook christenen er geen benul van hebben! Vorig jaar was er in Jeruzalem een conferentie voor predikers en leken. Onder de diverse onderwerpen kwam dit onderwerp boven drijven. Velen zeiden: het Heilige Land is van de Palestijnen en niet van de Joden! Omdat het Joodse volk zijn eigen weg gaat en niet naar Gods wil handelt!

Laten we aan de hand van de Bijbel eens kijken naar de omstandigheden en aan wie God de toezegging van het Heilige Land heeft gegeven.
In Genesis 12 doet God de belofte het land aan Abraham en zijn nakomelingen te geven.

Wie zijn zijn nakomelingen?
De eerste zoon voor Abraham was Ismaël, hetgeen betekent: God heeft mij gehoord.
De tweede zoon was Isaäk, hetgeen betekent: de lacher.
Hier zijn de problemen begonnen. Waarom moet het een probleem zijn, wanneer God die belofte gaf? Kan God liegen of komt Hij Zijn belofte niet na? God is God. Hij kan niet liegen en Hij houdt Zijn belofte.
Maar Abraham heeft niet Gods belofte afgewacht, maar zijn slavin Hagar als vrouw genomen, waaruit Ismaël is ontstaan. Het probleem kwam door Abraham met zijn twijfel over Gods belofte aan hem. Dat kan ook ons overkomen, als we met de Heer Jezus op weg gaan. Dit betekent voor ons, dat niet ieder die in een gelovig gezin geboren werd, ook zelf een gelovige is en hij kan niet zo maar Gods Koninkrijk binnenkomen. Velen willen die waarheid niet accepteren. Ze willen alleen maar logica en verstand hebben. Wij gelovigen, als christenen, hebben de geest van wijsheid nodig, die ons voor zulke dingen het verstand geeft.

Laten we nu eens kijken, wat God voor Ismaël heeft beloofd en wat voor Isaak.

Ismaël
Genesis 17:20: „En wat Ismaël betreft, Ik heb u verhoord; zie Ik zal hem zegenen, hem vruchtbaar doen zijn en uitermate talrijk maken. Twaalf vorsten zal hij verwekken, en Ik zal hem tot een groot volk maken“. In de belofte zit geen verbond, alleen zegen en vermeerdering en dat is tijdelijk.

Isaak
Genesis 17:19b: „En Ik zal mijn verbond met hem oprichten tot een eeuwig verbond, voor zijn nageslacht“. In de eerste belofte hier zien we, dat God een verbond heeft gesloten met Isaäk voor eeuwig. Een aards verbond samen met een geestelijk.

Laten we eens verder kijken, wat voor beloftes die twee nog meer hebben.

Genesis 21:10b: „Want de zoon van deze slavin zal niet erven met mijn zoon, met Isaäk." Wie naar het vlees leeft, zal verdoemd worden en geen eeuwig leven hebben. Ismaël staat symbool voor alle mensen, die zonder Jezus leven en Hem loochenen.

Genesis 21:12b: „Want door Isaäk zal men van uw nageslacht spreken". Wie door Gods Geest geboren is, die heeft eeuwig leven. Isaäk staat symbool voor hen die in Jezus Christus geloven en met Hem zullen erven.

Een andere belofte voor beiden! God heeft de belofte voor Ismaël. Ismaël heeft twaalf zonen. Isaäk heeft ook zijn nakomeling: Jakob, en hij heeft twaalf stammen.

Genesis 25:12-18. Sinds die tijd hadden ze problemen. Ik ben er heel zeker van, dat de nakomelingen van Ismaël in deze tijd de islam voorstellen, waar Mohammed uit is voortgekomen. Dat zijn de nakomelingen van het vlees, zonder geestelijke belofte. Wanneer we terugkijken naar Genesis 12, dan vinden we duidelijk Gods belofte over het land en wel alleen voor Isaäk. De twaalf vorsten van Ismaël leven nu aan de Arabische Golf, Saoedi-Arabië, Egypte, Iran en Syrië. Dat zijn neven van Isaäk en toch zijn het vijanden tot op de dag van vandaag. God gaf hun aardolie als rijkdom. Het zal allemaal verbranden en vergaan.

Maar Isaäk ontving het Heilige Land, waar hij de verloren hof van God symboliseert en waar in hem Christus tot ons kwam. Er staat immers: ieder die in Hem gelooft.

Woonplaats Ismaël
Volgens de leer van de islam heeft God Ismaël uitverkoren, bracht Abraham Ismaël als offer en heeft God aan Ismaël het land beloofd. Daarom hebben ze ruzie met de Joden en Israël en strijden ze tegen de christenen. De godsdienst van de islam zegt: 'Het Heilige Land behoort ons, de islam, toe'. De leugens over de Heilige Schrift zijn erg gevaarlijk. Ze zijn als een worm in een boom. Ze beginnen van binnenuit te vreten, totdat hij valt. Dan gaat er voor ons een rode lamp branden en moeten we heel goed oppassen, dat ze niet ons leven gaan binnendringen. In deze tijd is de islam in Europa heel sterk. Ze zijn sterk in opkomst, wat we zien aan de bouw van hun moskeeën. Maar in hun landen laten ze stichting van christelijke gemeenten niet toe.

Soms hebben we het over verdraagzaamheid. Op die manier nodigen we de satan in onze huizen te komen. Jezus heeft ons gezegd, dat we de kleine vossen goed in de gaten moeten houden. In onze tijd maakt Ismaël zich gereed voor de Heilige Oorlog tegen het Joodse volk en de christenen, vooral hier in het land des HEREN. Ze zijn al begonnen tegen de christenen te strijden en hen uit hun huizen te gooien en te vermoorden. Volgens hun leerstelling moeten ze heersen over de hele wereld, vooral in Israël en in Jeruzalem.

Wij moeten als christelijke gelovigen onze kinderen de Heilige Schrift leren en Gods Woord is waarachtig. We moeten hun leren, dat het land Israël van de Joden is en niet van Ismaël en zijn nakomelingen. Er ligt een grote verantwoordelijkheid op ons om die leer te onderwijzen in onze gemeenten, kerken en in de huiskring, waar we Gods Woord onderwijzen.

Om het duidelijk te maken moeten we concluderen, dat Ismaël in de woestijn Sinaï heeft gewoond en niet in het land Kanaän, maar aan de grens. (Genesis 21:21: „En hij woonde in de woestijn Paran, en zijn moeder nam voor hem een vrouw uit het land Egypte.” Genesis 25:15-18: ‘Dit zijn dan de zonen van Ismaël, en dit zijn hun namen, naar hun dorpen en hun tentenkampen, twaalf vorsten naar hun volksstammen. – En zij woonden van Chawila tot Sur, dat ten oosten van Egypte ligt, in de richting van Assur. Zij hebben zich tegenover al hun broeders gevestigd.’)

Hij en zijn nakomelingen waren bedoeïenen, die in Mekka woonden. De Arabieren zeggen, dat Abraham en Ismaël hun grootvaders zijn en dat Ismaël werd geofferd en niet Isaäk. Ze zeggen ook, dat alles in Palestina is gebeurd. Later werden ze Ismaëlieten genoemd. Ze hebben Jozef gekocht en aan de Egyptenaren verkocht (Genesis 37: 25+28). De nakomelingen van Ismaël hebben op het Noordarabische schiereiland gewoond. Hier zijn de namen van de volken, zoals ze heten: Midianieten, Ismaëlieten, Nabateeërs, Tadmoreeërs, Gassaseners (of zonen van Gassasne) en Lachmaneeërs (of zonen van Lachem, hetgeen betekent vlees).

Vlees vs geest
Tegenwoordig gaan alle Arabieren terug naar Ismaël en noemen hem hun grootvader. Zoals ik al eerder heb gezegd, heeft Paulus Ismaël genoemd in het Nieuwe Testament als de zonen van Abraham naar het vlees en niet naar de geest (Gal. 4: 22-31). Dat maakte me er helemaal zeker van, dat er in Jezus Christus geen onderscheid meer is. Wie in Hem gelooft, behoort tot Zijn gezin, zoals geschreven staat in Johannes 1: 12,13.

Maar er ligt nog een groot verschil tussen hen die geloven in Jezus en hen die niet geloven. En daar gaat het in deze strijd om. Naar de aardse belofte behoort het land aan de Joden toe. Zonder meer! Maar naar de geestelijke belofte van Jezus, zoals in het boek Openbaring staat geschreven, zal er een nieuwe aarde zijn, waar uit alle natiën zij zullen leven, die in Jezus hebben geloofd en wel zonder onderscheid van ras.
Jezus heeft duidelijk gezegd, dat wij om Zijns Naams wil vervolgd zullen worden. De vervolging is een goede basis om ons goede gelovigen te laten worden.

We zijn in de eindtijd en Jezus heeft ons daarvan verteld. Daarom zien en horen we nu, dat de Islam de vervanging is voor Christus. De Islam bereidt zich nu voor op een grote slag tegen de christenen. Dat is overal reeds begonnen: in Toeran, in Nazareth, in Kafr. Yasif en in Rama. En ze willen de christenen vernietigen. Waarom? Omdat ze beweren, dat de christenen de kruisvaarders van toen zijn.

De vraag aan ons is: zijn we klaar voor zulke tijden of nemen we het niet zo nauw en kunnen elke minuut van ons geloof afvallen? Jezus zegt: „Niet een ieder, die tot Mij zegt: Here, Here, zal behouden worden, maar wie volhardt tot het einde, zal worden behouden!“ Zoals ook Paulus heeft gezegd en geschreven in 2 Korintiërs 10:4-6: „Want de wapenen van onze veldtocht zijn niet vleselijk, maar krachtig voor God tot het slechten van bolwerken, zodat wij de redeneringen en elke schans, die opgeworpen wordt tegen de kennis van God, slechten, elk bedenksel als krijgsgevangene brengen onder de gehoorzaamheid aan Christus, en gereed staan, zodra uw gehoorzaamheid volkomen is, alle ongehoorzaamheid te straffen“.

Ik dank mijn God, die mij geholpen heeft die korte verhandeling over het rijk der aarde aan jullie door te geven! Om het in alle waarheid te zeggen: mijn gebed is, of God de geestelijke ogen van onze Arabische predikanten mag openen om deze waarheden in hun gemeenten te verkondigen.

Voorbereid en geschreven door predikant George Kazoura.

Vertaling: Heinz Volkert