Het filmfragment waarop een Israëlische auto vrijdag 8 oktober jl. twee Arabische kinderen in Silwan aanrijdt, was schokkend. Niemand kan het rustig en onbewogen aanzien als kinderen - wie dan ook - voor je ogen gewond raken. Goddank hebben de kinderen het overleefd, en waren zij niet ernstig gewond.

Toen kwam de bijkomende verklaring:

De kinderen behoorden tot een stel jongens die bezig waren met stenen gooien naar de bestuurder. En stenen kunnen absoluut iemand doden.

De jongens waren aangemoedigd door een of andere strijdlustige aanstichter en zij bedekten hun gezichten om identificatie en arrestatie te ontwijken. Er bestaat geen twijfel over hun bedoeling en opzet. De bestuurder was David Be’eri, een leidinggevend figuur binnen de Joodse gemeenschap in Silwan. De zoon van Be’eri zat ook in de auto.

Het verhaal en het YouTubefragment verspreidden zich razendsnel wereldwijd. Arabische ooggetuigen beschuldigden de ‘settler’ dat hij met opzet op de kinderen inreed.

Maar nu ik het filmfragment scène na scène heb bekeken, en sommige gedeeltes zelfs beeld na beeld, ontstaat er een dieperliggende bijkomende verklaring, die zelfs boosaardig te noemen is.

De meeste kijkers vestigen hun aandacht op de slachtoffers. Dat spreekt vanzelf.

Zij hebben niet in de gaten dat er behalve de videocameraman nog minstens acht andere fotografen rondlopen. Met uitzondering van één fotograaf die aan de overkant van de straat stond, hebben alle anderen de plaats van handeling gefilmd vanaf hetzelfde gunstig gelegen waarnemingspunt beneden aan de helling. Het zou kunnen dat er nog meer geweest zijn.

Ik identificeer de fotografen als volgt:

1) Zwarte honkbalpet/grijskleurige capuchon met riem over de schouder

2) Wit t-shirt met spijkerbroek aan de overkant van de straat

3) Zwart shirt met grijze strepen

4) Blonde vrouw

5) Groen t-shirt

6) Gestreept poloshirt komt in beeld wanneer de jongen op de grond ligt

7) Later komt een fotograaf met een grijs shirt met lange mouwen kort in beeld

Bij het terugkijken van het filmfragment is het zichtbaar dat er zoveel fotografen waren als stenengooiers. Wie heeft hen uitgenodigd, en tijd en plaats gecoördineerd? Wie heeft de jongens laten opdraven? Waren zij van plan met opzet de auto van David Be’eri in een hinderlaag te lokken en aan te vallen? Was het een poging de dood van icoon Mohammed Dura nieuw leven in te blazen, de jongen die door Israëlische soldaten in 2000 is doodgeschoten, naar men toen beweerde, maar waarvan we nu weten dat het een valse propaganda stunt was?

Bekijk het filmfragment en zie hoe de fotografen druk in de weer zijn om van de jongen die op de grond ligt, plaatjes te schieten. Alleen één fotograaf kwam er toe een hand uit te steken om te helpen. Werd hun medemenselijkheid onderdrukt door de hoop een Pulitzerprijs in de wacht te slepen?

Kijk er ook naar als de gewonde jongen ruw behandeld wordt en tegen zijn wil bijna gewelddadig in de auto wordt gepropt. Als voormalige dokter gaf het me een schok en was ik verbaasd dat de jongen de ruwe behandeling die hij kreeg na door de auto te zijn geraakt, overleefde.

Na zo’n eerste verwonding weten de directe verantwoordelijken dat er zeer waarschijnlijk sprake kan zijn van nek- , hoofd- en ruggengraatletsel. Het was geen manier van doen om het slachtoffer zo te evacueren. Als de jongen aan de pers wordt voorgesteld – wat aannemelijk is – laat dan de oorzaak van zijn verwondingen dienovereenkomstig beoordeeld worden.

Elke aanwezige fotograaf in Silwan draagt verantwoordelijkheid voor de verwondingen van de kinderen. Zij waren instrumenten in de handen van een gevaarlijke propagandist, en zij bewilligden in de opdracht de ‘actie’ op de film vast te leggen. Hun aanwezigheid stookte de kinderen op.

De cameramannen stonden erbij toen een kind gewond op staat lag.

De fotografen zouden behandeld moeten worden als medeplichtigen aan de misdaad het leven van kinderen in gevaar te brengen. Totdat zij bekend maken wie hun de opdracht heeft gegeven.

De schrijver functioneerde als hooggeplaatste Israëlische diplomaat in Washington. Nu is hij adviseur in openbare aangelegenheden, en houdt hij een blog bij op www.lennybendavid.com.

Vertaling: Evelien van Dis