De organisatoren van de ‘Israël apartheid week’ beweren dat Israël schuldig staat aan apartheid. Echter de argumenten tegen hun aanklacht liegen er niet om. Men vraagt zich af wat de werkelijke verborgen agenda achter deze campagne is, gezien de moeilijkheid het apartheidsmodel op Israël toe te passen.

Om met de apartheid in Zuid-Afrika te beginnen (1948-1994): aan zwarten werd niet toegestaan te stemmen of gekozen te worden in algemene verkiezingen, zij konden niet studeren aan universiteiten voor blanken of behandeld worden in blanke ziekenhuizen en zij werden met krachtige hand verwijderd uit blanke steden.

Iedereen die maar een beetje bekend is met Israël weet dat Israëlische Arabieren hun stem uitbrengen voor de Knesset en dat er Israëlische Arabische Knessetleden zijn die ook optreden als afgevaardigde sprekers van het Israëlische parlement;  een Israëlische Arabische rechter maakt deel uit van het Israëlische hooggerechtshof; Israëlische Arabieren studeren aan alle universiteiten van Israël en er zijn gemengde Arabisch-Joodse steden zoals Haifa, Jaffa, Ramle en Jeruzalem.

Benjamin Pogrund, een voormalige anti-apartheidactivist die nu in Israël woont - en die voorheen als plaatsvervangend redacteur werkte bij Rand Daily Mail in Johannesburg - reageerde op een verslag in The Guardian waarin Israël vergeleken wordt met het Zuid-Afrika van de apartheid. Als journalist had Pogrund zich gespecialiseerd in apartheid. Voor zijn verslaggeving was hij zelfs door de Zuid-Afrikaanse autoriteiten gevangengezet.

Kijkend naar de situatie in Israël merkte hij op dat toen hij in het ziekenhuis lag voor een operatie, hij om zich heen keek en zag dat patiënten, verpleegsters en dokters zowel Arabieren als Joden waren. “Wat ik in het Hadassaziekenhuis Mount Scopus zag, was ondenkbaar in het Zuid-Afrika waar ik het grootste deel van mijn leven doorbracht”, zei hij…

Degenen die Israël in een kwaad daglicht stellen, proberen ook de nadruk te leggen op de Westoever en Gaza, maar ook hierbij zijn hun argumenten bijzonder zwak. De meeste Israëli’s willen niet de hele Westoever inlijven. Eerder voelen zij dat ze recht hebben op verdedigbare grenzen in overeenstemming met resolutie 242 van de Veiligheidsraad van de VN.  Dit is niet een geval van invoering van een verschillend wettelijk systeem voor een speciale bevolkingsgroep, maar eerder een verschil van mening over grondgebied tussen partijen over Israëls toekomstige grenzen. In feite heeft de Palestijnse Autoriteit wettelijke rechtsbevoegdheid over de Palestijnen in deze betwiste gebieden, niet Israël.

In elk geval laten de organisatoren van de ‘Israël apartheid week’ het ook niet bij hun claims op de Westoever alleen. In hun officiële film noemen zij de Israëlische Arabieren, en eisen voor de Palestijnen ‘het recht op terugkeer’ – die schandelijke eis Palestijnse vluchtelingen toe te staan naar Israël zelf te verhuizen en demografisch de Joodse staat om zeep te helpen.

Dus wat achter de ‘Israël apartheid week’ campagne zit, is niet internationale wetgeving, maar veel meer een erg verpoliticeerde uitleg van de geschiedenis van Israël. Hierbij wordt het Joodse volk gezien als een koloniale beweging van mensen die nog niet zo heel lang geleden uit Europa kwam om zich land toe te eigenen van de inheemse Palestijnse bevolking. 
Echter in werkelijkheid eisen de authentieke eigenaars  onafhankelijkheid op in hun eigen historische thuisland.

Jaren geleden maakte de vroegere voorzitter van de Palestijnse Autoriteit, Jasser Arafat, zich deze thema’s eigen, toen hij betoogde dat de Palestijnen afstammen van de oude Kanaänieten en Jebusieten. Volgens dit verhaal arriveerden de Joden in Palestina slechts in de tweede helft van de 19de eeuw als uiting van Europees imperialisme.
 Daarom moest Arafat in juli 2000 te Camp David wel het bestaan van de Tempel van Salomo ontkennen. Want elk bewijs van Joodse beschaving in het Heilige Land komt in conflict met het afschilderen van het Joodse volk als Midden Oosterse Afrikanen die nog niet zo heel lang geleden in de regio kwamen.

Ook hier valt de Palestijnse zaak uiteen wanneer de kracht van de geschiedenis zich laat gelden. Professor Moshe Gil van de universiteit van Tel Aviv schreef in zijn 900 bladzijden tellende monumentale boek, A History of Palestine: 634 – 1099 (Cambridge University Press, 1992), dat tot zelfs in de zevende eeuw Joden aanzienlijk vertegenwoordigd waren in de meeste gedeelten van wat hun soevereine land was tot aan de Romeinse invasie. Sommigen geven aan dat de Joden nog in de meerderheid waren. Volgens Gil was de Joodse aanwezigheid in het land bijna 2000 jaren oud, toen de moslimveroveringen begonnen.

Bovendien was er een constant pogen van Joden om naar hun land terug te keren in de daaropvolgende eeuwen, ondanks de gevaren. Rond 1860 maakten de Joden in feite weer de meerderheid uit in Jeruzalem, ruim voordat het Britse rijk er aan kwam. 
Toen de Volkenbond in 1922 besloot in te stemmen met de Joodse aanspraak op een nationaal tehuis, erkende het specifiek het vroeger bestaande recht van het Joodse volk op wat het Britse Mandaat Palestina zou worden.

Het was president Franklin Delano Roosevelt van de VS die in 1939 de opmerking maakte dat sinds de instelling van het Britse Mandaat er meer Arabieren dan Joden naar Palestina kwamen…

De ‘Israël apartheid week’ gaat niet over het respecteren van mensenrechten. Het is een ongelooflijk hypocriet initiatief dat de apartheid die de Palestijnen zelf onder hun eigen mensen handhaven - de doodstraf uitbetalen aan hen die grond aan Joden verkopen bijvoorbeeld - niet willen zien.

Het is ook niet een beweging van mensen die de vrede toegewijd zijn.  Veel meer zijn ze erop uit de historische rechten van het Joodse volk te ontkennen.

Het antwoord op deze uitdaging is de ware bedoelingen van de supporters bloot te leggen.
 Die zijn duidelijk: de staat Israël te ontmantelen en het onvervreemdbaar recht op zelfbeschikking dat z’n volk heeft, te ontkennen.

De auteur is voorzitter van het Jerusalem Center for Public Affairs, en is Israëls ambassadeur bij de Verenigde Naties geweest.