Ondanks het geplande ‘debuut’ in de Verenigde Naties van de Palestijnse Autoriteit in september, kunnen we alleen maar meer barensweeën verwachten...

Aanstaande 9 juli is de vastgestelde dag waarop Zuid-Soedan zijn onafhankelijkheid uitroept en verwelkomd wordt in de familie van de volken. Dit nieuwe land is geboren uit decennia van conflict en lijden, waar de zuidelijke christenen en aanhangers van animisme wreed bejegend werden door het islamitische bewind in Khartoem. Ruw geschat hebben twee miljoen Zuid Soedanezen het leven gelaten als een gevolg van oorlog, honger en ziekte, terwijl nog eens vier miljoen ontheemd zijn geraakt.

Veel van deze vluchtelingen keren in groten getale terug naar hun land, sommigen met nieuw verworven bekwaamheden en een vurig verlangen hun nieuwe vaderland te helpen opbouwen. Er zijn nog obstakels uit de weg te ruimen, zoals het onderhandelen van de Zuid Soedanese Autoriteit met het vorige bewind over hun gemeenschappelijke grens en het verdelen van de rijke oliebronnen in het land.

Maar het recente referendum over onafhankelijkheid in Zuid-Soedan was een inspirerende oefening in democratie en een klinkende onderstreping van vrijheid: bijna honderd procent van de bevolking stemde vóór afscheiding van het Noorden. Het schokeffect op de landen niet ver bij Soedan vandaan, is vrijwel onopgemerkt gebleven. Toch is een paar maanden later in het hele Midden Oosten een ongekende golf van verlangen naar vrijheid van tirannie en politieke hervormingen tot uitbarsting gekomen.

Wat moet het een teleurstellend moment zijn voor Palestijnen, als ze getuigen zijn van de onafhankelijkheidsviering van het arme en wreed behandelde Zuid Soedanese volk, en speciaal hun bevrijding van de wrede hand van dictator Omar al-Bashir, nu een voortvluchtige oorlogsmisdadiger. Als we de Palestijnen horen vertellen dat zij ook geleden hebben onder een meedogenloze onderdrukker, de ‘Israëlische bezetting’ genaamd, en niet minder een eigen staat verdienen...

Feitelijk zijn er veel volken geweest die hun pas gevonden soevereiniteit vierden sinds de Palestijnse bevrijdingsbeweging (PLO) in 1964 voor het eerst een eigen staat claimde. Sinds de Zesdaagse Oorlog in 1967 zijn niet minder dan 73 naties als nieuwe lidstaten toegelaten tot de VN. Sommige waren bevrijd van Sovjet-overheersing, andere kwamen onder het koloniale bewind van Westerse mogendheden vandaan, en weer andere stegen op uit bittere conflicten en burgeroorlogen. Echter nu zijn ze allemaal volwaardige leden van de broederschap der volken.

Het is een terecht gestelde vraag waarom de Palestijnen nog steeds ‘buiten’ deze volkenbond staan. Gaat de geschiedenis hen eenvoudig voorbij? Het antwoord is dat het Palestijnse nationalisme altijd een problematische zwangerschap voor de hele wereld is geweest. De staat Palestina is doodgeboren in het kielzog van de Verdelingsplan van 1947, en opnieuw met de PLO verklaring in Algiers in 1988.

Zelfs met brede internationale steun en Israëls meest inschikkelijke aanbiedingen mislukte het zwanger worden van dat nationalisme opnieuw, bij Camp David in 2000 en aan het eind van het Annapolis proces in 2008. De reden hiervoor is dat de Palestijnse nationalistische beweging altijd meer gemotiveerd is geweest door de noodzaak de Zionistische onderneming te vernietigen dan dat zij er op gericht was een staat voor zichzelf op te bouwen.

De internationale gemeenschap heeft decennia lang geprobeerd de Palestijnen aan een staat te helpen, maar zij hebben geweigerd zolang dat betekent dat het conflict over is, en Israël als staat intact blijft. Palestijnse Autoriteitsleiders Mahmoud Abbas en Salam Fayyad houden nu vol dat zij hun koers gewijzigd hebben en zich concentreren op het ontwikkelen van instituties voor het inrichten van een staat om op tijd te zijn voor een ‘debuut’ in de vergadering van de VN in september. Gelijkertijd hebben zij echter een wereldwijde campagne aangevoerd om Israëls bestaansrecht onwettig te verklaren, boycotten en sancties in het buitenland aan te moedigen en anti-Israëlophitsing in eigen gelederen te bevorderen.

Beide PA-leiders hebben ook geweigerd een compromis met betrekking tot het recht van terugkeer te overwegen. Dat betekent het in stand houden van een bijna onverholen formule voor Israëls vernietiging. Tenslotte heeft Abbas ook besloten weer in zee te gaan met Hamas ter wille van de ‘nationale eenheid’. Ook dit pad leidt onvermijdelijk verder van soevereiniteit.

Niettegenstaande is een groot deel van de internationale gemeenschap bereid deze zich zelf ten gronde richtende acties niet te willen zien en aan te dringen op een onafhankelijk Palestina. In weerwil van de verhoogde risico’s die een regio in stuurloze verwarring voor Israël oplevert.

In het Israëlisch Palestijnse conflict kunnen we dus alleen maar meer smartelijke barensweeën tegemoet zien, die steeds meer overeenkomen met de Bijbelse beschrijving van de geboorteweeën van de Messias.

Dit artikel verscheen in The Jerusalem Post Christian Edition, mei 2011. Vertaling: Evelien van Dis