Er zijn belangrijke lessen te trekken uit het leven en de bediening van Samuel, die uitzonderlijk relevant zijn nu wereldleiders met betrekking tot de huidige verhitte strijd om de herstelde natie Israël, zich respectievelijk uitspreken.

Samuel is een opmerkelijke Bijbelse figuur, die in zijn leven Israëls overgang meemaakte van een raad van oudsten of richters naar een koninkrijk geregeerd door een erfelijke monarch.

Tot dan toe was aan wijze en gezalfde leiders het toezicht over land en volk toevertrouwd.  
Een volk “dat alleen woont en onder de natiën zich niet rekent.” (Numeri 23:9)
Dit was zo omdat God Zelf hun Koning was! Beginnend met Mozes, had God voor de Israëlieten in de woestijn voorzieningen getroffen, en hen door leiders en richters die Gods stem konden horen, het land van Kanaän binnen geleid.

Dit systeem van bestuurd worden door richters kwam tot een hoogtepunt onder Samuel, die een lange periode de leiding had waarin Israël bijna het hele land in bezit had, de Filistijnen en andere vijanden onderworpen had, vrede in eigen gelederen genoot en de profetische stem tot het volk verstond.
Maar toen de profeet oud begon te worden, en zijn zonen tot corruptie vervielen, riep het volk om een koning, om te zijn als de volken rondom hen.

Verbazingwekkend is het dat God Samuel instrueert: “Luister naar het volk (...), want niet ú hebben zij verworpen maar Mij hebben zij verworpen dat Ik geen koning over hen zou zijn.”
(1 Samuel 8:7)  
Toch moest de profeet de Israëlieten ook een scherpe waarschuwing geven met betrekking tot het uitbuitende optreden van zelfzuchtige koningen waaronder zij zullen te lijden krijgen. En onmiddellijk wordt hen al een genadeloos voorbeeld gegeven in het zwakke karakter van koning Saul.

Zeker geloof ik dat Israël er toe bestemd was tot het koningschap te geraken, wanneer de tijd daarvoor was aangebroken en de juiste mensen voorhanden. De heidense profeet Bileam voorzei: “Ja, zijn koning verheffe zich boven Agag, en zijn koninkrijk zij verheven.” (Numeri 24:7)

Dat Israël geen koning heeft, wordt als onwenselijk voorgesteld in het verslag van een interne strijd tegen leden van de stam van Benjamin die een vrouw net zo lang verkracht hadden tot ze het leven  er bij in schoot. Deze kwalijke geschiedenis eindigt met de woorden: “In die dagen was er geen koning in Israël; ieder deed wat goed was in zijn ogen.” (Richteren 21:25)

Maar belangrijker nog, een koninklijke afstammingslijn was noodzakelijk om de weg te banen voor de beloofde Messias – een komende Profeet, Priester en Koning, alles in een persoon. Het naar voren komen van David als Sauls opvolger voorzag in een prototype van deze toekomstige Messias.

De regering van koning David blijft inderdaad het hoogtepunt van het oude rijk van Israël, en het model dat veel Joden vandaag nog voor ogen hebben en waar zij naar streven.  
David had natuurlijke gaven voor bekwaamheden en positieve karaktereigenschappen die hem geschikt maakten voor deze rol. Maar hij was ook in staat om snel vitale lering te trekken uit de verkeerde stappen van Saul.

Er zou meer te noemen zijn, maar een ding was wel dat koning van Israël zijn niet hetzelfde is als koning zijn van welk ander land en volk ook. Dit was niet Davids persoonlijke ‘vorstendom’, waar de mensen onderworpen zouden zijn aan zijn grillen en voorkeuren.
Wij zien dit naar voren komen in Davids beslissing om uit de put van Bethlehem voor God water uit te gieten, waar hij plotseling zo hevig naar verlangde en waarvoor zijn meest moedige mannen hun leven geriskeerd hadden. (2 Samuel 23:13-17)

Nee, Israël was anders dan andere volken. Het was apart gezet: “Want gij zijt een volk dat de HERE, uw God, heilig is; ú heeft de HERE uw God, uit alle volken op de aardbodem uitverkoren om Zijn eigen volk te zijn.” (Deuteronomium 7:6) 
En de koning van Israël moest zich dit realiseren, zoals David ook deed, toen hij de belofte van de Messiaanse afstammingslijn ontving: “Wie is gelijk Uw volk, gelijk Israël, het enige volk op aarde, dat God Zich tot een volk ging vrijkopen om Zich een naam te maken en voor hen grote en vreselijke daden te doen: voor Uw land, voor het aangezicht van Uw volk, dat Gij uit Egypte, uit de volken en hun goden, hebt vrijgekocht?” (2 Samuel 7:23)

Vandaag heeft de herstelde natie Israël grote behoefte aan zo’n soort leiderschap. 
Zelfs David  had zwakke momenten, en we moeten geen volmaaktheid verwachten. 
Maar wat zou het goed zijn leiders te hebben die zich willen ontdoen van alle persoonlijke ambitie en trots om Israël koers te doen zetten naar zijn profetische bestemming in God!

De wereld heeft ook grote behoefte aan leiderschap dat erkent dat Israël anders is, apart gezet; dat Israël niet zomaar een natie zonder méér is waar de wereld maar mee kan doen naar eigen grillen en voorkeuren.

Dit artikel van David Parsons verscheen in The Jerusalem Post Christian Edition van september 2011. David Parsons is media directeur bij de Internationale Christelijk Ambassade in Jeruzalem. | Vertaling: Evelien van Dis