Op 19 september jl. woonde ik namens de sinds kort opgerichte stichting CDA-Israël, waarvan ik één van de initiatiefnemers en tevens secretaris ben, een door het Platform Appèl Kerk en Israël georganiseerd congres bij. Daar verdedigde dr. Arjan Plaisier, srciba van de PKN, zijn beleid ten opzichte van Israël en de Palestijnen. Centraal in zijn speech stond de opvatting dat hoe dan ook verzoening tussen Israël en de Palestijnen absoluut noodzakelijk is om tot een goede oplossing te komen van het Palestijns-Israëlische conflict met de erbij behorende statenkwestie.

Maar wat als verzoening moet betekenen dat de Joodse identiteit verdwijnt? Jezus was in de volle betekenis van het woord een Jood en leefde temidden van het Joodse volk met de van God ontvangen beloften, ook die van het Beloofde Land. Dat stond centraal in de onlangs verschenen brochure Onopgeefbaar Verbonden: je kunt het Joodse volk niet loskoppelen van land en staat.

Het leven van Joden in de diaspora bleek niet mogelijk en door een wonder kwam na de Shoah de Joodse Staat tot stand. Deze zal bij het handhaven van het democratische meerderheidsprincipe ophouden te bestaan indien alle of een groot deel van de ca. 700.000 overgebleven Palestijnse vluchtelingen uit de periode van Israëls onafhankelijkheidsoorlog van 1948 en hun nakomelingen in de Joodse staat moeten worden toegelaten. We laten even in het midden hoeveel van die vluchtelingen door eigen leiders aangeraden werd te vertrekken en dat er in dezelfde periode ca.800.000 Joden uit Arabische landen werden verdreven. De Palestijnse leider Abbas, nu al president genoemd, heeft baat bij het vertragen van de vredesonderhandelingen omdat steeds meer landen een Palestijnse Staat erkennen, dat zijn er nu ca. 112 van de 192 landen die lid zijn van de VN. Reden waarom hij zijn kans schoon zag door bij de VN het lidmaatschap van een Palestijnse Staat aan te vragen. De tijd werkt in het voordeel van Abbas en hij hoeft alleen maar te wachten.

De werelddruk op Israël neemt immers toe, men is het conflict beu en het is de vraag hoelang Amerika nog een veto kan blijven uitspreken in de VN. Over Abbas’ bedoelingen kan geen twijfel bestaan. Medio september jl. was hij in de krant te zien met een foto van een Palestijnse staat die geheel Israël omvatte en enige tijd daarvoor verkondigde hij dat hij geen Joden in een Palestijnse Staat zal toelaten. Hierover ontstond veel commotie. Een `Judenreine` Palestijnse Staat naast een Joodse Staat, die wel onbeperkt Palestijnen moet toelaten, hetgeen door het democratische meerderheidsprincipe zal leiden tot de ondergang van de Joodse staat. Er hoeft geen schot meer te worden gelost, Abbas hoeft alleen maar te wachten op de oplossing die hem voor ogen staat, waarbij voor Israël verzoening de verdwijning van de Joodse identiteit zal betekenen.

Niet alleen de tijd werkt in zijn voordeel. De Arabische lente, zoals de opstanden in de diverse Arabische landen worden genoemd, lijkt geen lente voor Israël. De grens van Egypte met Israël is nu weer makkelijker toegankelijk geworden voor terroristen. Direct na het aantreden van het nieuwe bewind in Egypte werd het Suezkanaal voor Iran, bij uitstek Israëls vijand, weer toegankelijk. Opstandelingen in Libië uitten verwensingen aan het adres van de Joden en in Caïro gebeurde dat op grote schaal op het Tahrirplein. Nog maar kortgeleden, medio september, moest de Israëlische Ambassadeur uit zijn Ambassade in Caïro vluchten.

Het is werkelijk verbazingwekkend hoe de wereld Israël blijft zien als de dominante partij en de Palestijnen als de onderdrukte minderheid. Israël. op z’n smalst ca. 15 km. breed en een paar honderd km. lang, met ca. 6 miljoen inwoners, is een ‘dwerg’ temidden van de vele omringende Israël vijandig gezinde Arabische landen met honderden miljoenen inwoners, waarin staatsantisemitisme niet ongewoon is. De samenwerking van de PKN met Sabeel, die de – Palestijnse - bevrijdingstheologie aanhangt, is een voorbeeld van de naoorlogse identificatie met de arme en onderdrukte minderheid. Deze theologie is een vervangingstheologie, waarbij gesteld wordt dat de kerk Israël heeft vervangen: Gods beloften aan Israël gegeven, dus aan het gehele nageslacht van Abraham en zijn vrouw Sarah, zijn universeel, voor alle mensen geldend, en tevens spiritueel, d.w.z. Jeruzalem en het Beloofde Land zijn geen tastbare begrippen, maar metaforen voor het geestelijke heil van de individuele gelovige.

Wat tenslotte te denken van de omkering van de Joodse identiteit? In de Koran wordt Abraham niet als een Jood, maar als een Arabier benoemd, dus van het Islamitische geloof in Allah. Voorts valt te lezen dat hij niet zijn zoon Isaac, maar Ismaël moest offeren (een offer dat overigens niet doorging omdat God zijn geloof wilde testen). De machtige en invloedrijke Palestijnse leider Arafat verkondigde eertijds in het openbaar dat Jezus een Palestijn is.

De conclusie van dit alles kan geen andere zijn dan dat met het continue pleidooi voor verzoening de achterliggende werkelijkheid en de bedreigde positie van Israël wordt veronachtzaamd. Wie durft er tegen verzoening te zijn? Maar er is meer aan de hand, dat is wel duidelijk. Het zou al heel wat zijn als Abbas een Joodse staat zou erkennen, maar dat doet hij niet!

Dr. H.J. van Rietschoten uit Alphen aan den Rijn is secretaris en een van de initiatiefnemers van de onlangs opgerichte stichting CDA-Israël.