Bij het aankondigen van de aanzet tot erkenning van een eenzijdig uit te roepen Palestijnse staat in september jl., sprak president Abbas van de Palestijnse Autoriteit de volgende woorden voor de Algemene Vergadering van de VN: “Vandaag ben ik voor u gekomen uit het Heilige Land, het land Palestina, het land van de goddelijke boodschappen en van de opneming van de profeet Mohammed – vrede zij hem – en van de geboorteplaats van Jezus Christus – vrede zij Hem – om te spreken ten behoeve van het Palestijnse volk in hun thuisland en in de verstrooiing. Om te zeggen dat na 63 jaren van lijden door de voortdurende Ramp (=het bestaan van de staat Israël): GENOEG. Het is tijd voor het Palestijnse volk hun vrijheid en onafhankelijkheid te verkrijgen.”

Het wegwassen van Abraham, Mozes en Jesaja uit de geschiedenis van het Heilige Land door Abbas op het wereld podium van de diplomatie, was geen vergissing. Het was onderdeel van de bredere wereldwijde strategie om Israël zijn wettige bestaansrecht te ontnemen en ook om christelijke steun van de Joodse staat los te koppelen, de staat die Abbas weigert te erkennen. In deze campagne zijn extreme Palestijnse politieke ambities vaak verpakt in ‘theologische termen’.

Pro Palestijnse steungroepen, Europese NGO’s (niet regeringgebonden organisaties), vakbonden, academici en kerkelijke groepen komen allemaal samen in dit ene punt: Israël is een paria staat; Israël’s geboorte was een post koloniale vergissing en haar voortbestaan is een morele zonde.

Evangelische en behoudende Bijbelgetrouwe christenen – de belangrijkste bondgenoten van Israël – worden meer en meer doelwit van pogingen hen van christelijk Zionisme naar christelijk ‘Palestinisme’ te laten overgaan.

In 2010 organiseerden Palestijnse christenen de Christ at the Checkpoint Conference (CATC) onder auspiciën van het Bethlehem Bible College. Evangelische christenen vormden de doelgroep voor deze conferentie. CATC wees christelijk Zionisme af als een ‘valse leer’, een onjuiste lezing en manipulatie van de Heilige Schrift.

Een van de grondleggers was de Anglicaanse dominee Stephen Sizer, die ontkent dat hij een antisemiet is, maar die zich bij Holocaust revisionisten thuis voelt en die tijdens zijn trip naar Teheran ook Ahmadinejad’s ontkenning van de Holocaust verdedigde.

Andere CATC deelnemers kwamen echter uit kerken en theologische achtergronden die volledig samenvielen met de traditionele belangrijkste stroming van evangelische christenen. Evangelische christenen die met een open hart vol toewijding kwamen luisteren naar ‘beide kanten’, hoorden Mitri Raheb, een pastor van de Evangelisch Lutherse ‘Christmas Church’ in Bethlehem, de verbinding tussen moderne Joden en die van de Bijbel ontkennen. “Ik ben er zeker van dat, als we een DNA test doen bij David…en Jezus… en Mitri, die net aan de overkant geboren is waar Jezus ter wereld kwam, in dat DNA eenzelfde spoor te vinden is. Terwijl, als je koning David, Jezus en Netanyahu bij elkaar neemt, je dan niets vindt. Want Netanyahu komt van een volksstam uit Oost Europa die in de Middeleeuwen tot het Jodendom overging… Ik hield er altijd van te zeggen dat aller-waarschijnlijkst mijn over, over, over, enz. overgrootmoeder gewoon was op het kindje Jezus te passen.”

Niemand liep uit protest de zaal uit. Het tegenovergestelde gebeurde eerder: sommige deelnemers, zoals bijvoorbeeld Lynne Hybels (die getrouwd is met het hoofd van het Willow Creek netwerk van 13,000 evangelische kerken), keerden naar de VS terug als toegewijde werkers voor de Palestijnse zaak.

De deelnemerslijst van de CATC conferentie van 2012 bevat namen van hen die gewoonlijk sterke en eenduidige supporters van Israël waren. Onder de aangekondigde sprekers was de voorzitter van de World Evangelical Alliance, Sang-Bok David Kim. De WEA is de ‘ouderorganisatie’ van de National Association of Evangelicals, het grootste evangelische netwerk in Amerika.

De ‘geloofsverklaringen’ van de organisatoren van de conferentie zijn al gepubliceerd. Zij hebben tot inhoud: het vervangen van christelijk Zionisme door een opvatting die de Heilige Schrift (OT) als ‘achterhaald’ beschouwt, de zgn. ‘vervullingtheologie’ die geen ruimte overlaat voor Joden. Met andere woorden: alle Bijbelse verbonden eens met het Joodse volk  gesloten, zijn vervangen. Ook de godsdienstige waarde ervan heeft afgedaan.

Terwijl de meeste christenen altijd geloofd hebben dat het Nieuwe Testament de Hebreeuwse Bijbel vervulde, zagen veel evangelische christenen altijd ruimte voor een voortdurende betrekking tussen Joden, Goddelijke beloften, en zelfs het fysieke land Israël. Deze nuance wordt weggewist, terwijl niemand dit kennelijk in de gaten heeft.

Dit artikel is geschreven door Abraham Cooper en Yitzchok Adlerstein en verscheen in het decembernummer 2011 van The Jerusalem Post Christian Edition. De auteurs zijn respectievelijk de voorzitter en directeur van Interfaith Relations, verbonden aan het Simon Wiesenthal Centrum. | Vertaling: Evelien van Dis