Sommige deelnemers waren al heel vroeg uit de veren om op tijd op Schiphol te zijn. Daar verzamelden zich de deelnemers aan de Jongerenreis zich voor hun, meestal eerste, kennismaking met Israël.

Voor een aantal jongeren werd deze reis zelfs hun luchtdoop. Een beetje nerveus ondergingen sommigen de veiligheids procedures.

De reis verliep soepel. Na 4,5 uur kwamen we aan op het schitterende nieuwe vliegveld bij Tel Aviv. We werden opgewacht door onze gids Asnat en onze vaste buschauffeur Ohad. Moe maar voldaan arriveerden we in hotel Ariël te Jeruzalem.

Na een korte nachtrust werden we direct in het diepe gegooid; op naar de Olijfberg, waar het verbluffende uitzicht op de oude stad van David al ontelbare bezoekers overweldigd heeft. Nooit verveelt dit panorama.

Provocerend glanst daar de gouden Rotskoepel die brutaal is gebouwd op het Tempelplein, de meest heilige plek van de Joden. Schuin daaronder de muur met de Gouden Poort, waar onze Messias eens zal doorgaan om Zijn Koninkrijk te vestigen. Op dit moment is die poort nog dichtgemetseld. Maar niemand zal in staat zijn om de Messias te stoppen. Wat een ervaring om deze plek met eigen ogen te aanschouwen!

Een ander hoogtepunt was het bezoek aan de graftuin. Was dit werkelijk de plek waar onze Heer begraven werd en opgestaan is? Het zou zomaar kunnen. Het graf is leeg! Daar gaat het om. Een indrukwekkend bezoek.

Anders dan in ons land, verdwijnt de zon in de zomer al om een uur of acht achter de einder. Een heerlijke avondkoelte waait dan door Jeruzalem. We genoten van de avondwandelingen door de stad die ligt ‘op de navel van de aarde’. (Ezech.38:12)

Een nieuwe dag; doordat het programma verschoven werd kregen we de gelegenheid om de muren van Jeruzalem te beklimmen. Als ‘wachters op de muren van Jeruzalem’ beantwoordden we de oproep uit Jesaja 62. “ Gun u geen rust en laat Hem geen rust, totdat Hij Jeruzalem grondvest en stelt tot een lof op aarde…” We lazen een belangrijke belofte van God gericht aan zijn geliefde volk uit Ezechiël 36 en vervolgden onze weg.

De handen werden uit de mouwen gestoken bij het schillen van enkele teilen aardappelen en het raspen van kilo’s wortelen in de gaarkeuken van Abraham Israel. Abraham legde vol overtuiging uit dat de armoede enorm is in Israël, vooral kinderen hebben daaronder te lijden. Christenen voor Israël steunt dit initiatief dan ook van harte.

De confrontatie met de keerzijde van een land in opbouw, een land dat door de meeste landen met de nek wordt aangekeken, maakte indruk. Nog meer indruk maakte het bezoek aan het vernieuwde museum Yad Vashem.{mospagebreak toc=1}

Met stomheid geslagen bekeken we de afschuwelijke wandaden die gepleegd zijn tijdens de tweede wereldoorlog. Woorden schoten tekort. Hoe kon het allemaal gebeuren. Zou dit vandaag ook nog mogelijk zijn…? Weer waart het spook van antisemitisme rond over onze wereld. We hadden behoefte om stil te zijn.

We bezochten Hineni. Een begrip. Benjamin Philip helpt overlevenden van geweld er weer bovenop. Met groot succes! ‘s Avonds werd onze gehele groep uitgenodigd op zijn verjaardagsfeestje! Wat een gelegenheid om met al die jonge mensen, die stuk voor stuk betrokken waren geweest bij zelfmoordaanslagen, van gedachten te wisselen. Rouw en feest op een en dezelfde dag. Ook dat is Israël. Een zware dag vol emoties.

Vroeg uit de veren! We vertrokken voor een lange tocht naar de woestijn in het zuiden. Halverwege bezochten we een grote opgraving. Behoedzaam daalden we af in een grot. Daar mochten we zelf aan de slag. Vele scherven van meer dan 2000 jaar oud werden opgegraven.

Een leuke ervaring. Dan wordt de groep uitgenodigd om een ondergrondse tocht te maken. Niet iedereen is daar even enthousiast over. Enkele stoere bikkels blijken toch minder moedig dan gedacht. Na enig aandringen besluit toch iedereen om de tocht te ondernemen. Kruipend door nauwe, steile doorgangen, slechts spaarzaam verlicht door wat kaarsen, volgen we de gids. Opgelucht komen we een tijdje later weer bovengronds. Niet kinderachtig!

Onze chauffeur stelde voor om een bezoekje te brengen aan een uitkijkpost bij de strook van Gaza. Vlakbij het dorpje Sderot. Honderden Qassam raketten werden al naar dit veelgeplaagde dorpje afgeschoten. De dienstdoende militairen nodigden ons uit om een kijkje te nemen boven in de wachtpost. Dat was niet aan dovemansoren gericht. Vrijelijk kon een ieder turen door de enorme verrekijkers. Ook werd er volop geposeerd voor een foto, gezeten in een echte ‘Hummer’. Vooral voor de meiden natuurlijk ‘gaaf’ en ‘cool’.

Tegen het vallen van de avond arriveerden we bij een Bedoeïenen kamp. Na een heus Bedoeïenen diner, relaxed liggend op matrassen, werden we getrakteerd op een aantal sappige verhalen, waar Bedoeïenen beroemd om zijn. We overnachtten in een grote tent. Niet iedereen is toegekomen aan de minimale slaaptijd, vrees ik.

De volgende morgen wachtte een groep kamelen al ongeduldig voor een tochtje door de woestijn. Gezeten op hun hoge rug genoten we van die ervaring. Even wennen, dat wel. Hoe is het mogelijk dat een karavaan soms maandenlang door deze zinderende woestijn trok…{mospagebreak toc=1}

Nauwelijks waren we bekomen van deze ervaring of we gingen alweer onderweg naar de volgende; de beklimming van de beruchte berg Massada. De berg waar een groep van 960 Joden zich tot het laatste moment verzette tegen de Romeinse overheersers. Ten slotte, toen hun nederlaag onvermijdelijk bleek, besloten zij massaal om een eind aan hun leven te maken. Een afschuwelijk drama.

De berg werd door ons beklommen op het heetst van de dag. Dat was dom en ondoordacht. Een aantal groepsleden liep hier tegen hun grenzen aan. De combinatie van de enorme hitte, het intensieve programma, en een lege maag (mea culpa) brak een aantal op.

Gelukkig bleef de schade beperkt. De dag werd afgesloten met een heerlijke drijfsessie in de Dode Zee. Niet bepaald verkoelend, de watertemperatuur was niet ver verwijderd van de 30 graden.

De zondag vierden we in Jeruzalem. Vroeg vertrokken we de volgende morgen naar het noorden. De omgeving waar Jezus de Messias zo vertrouwd was. We bezochten de bekende Bijbelse locaties en maakten een rondrit over de Golan.

De laatste dag! Vroeg uit de veren. Via de Karmel, waar Elia de strijd aanging met de Baäl priesters en God zich geweldig openbaarde. Hier stonden we op de plek waar het offer door vuur uit de hemel ontbrandde! Het volk loofde God, de Baäl priesters werden gedood.

De groep genoot maar keek uit naar de afsluitende middag aan het strand van Netanya. Heerlijk zwemmen in de, met kwallen bezaaide, Middellandse Zee. Er werd gevoetbald met de plaatselijke talenten. Moe en lichtelijk verbrand slenterden we terug naar het hotel.

Daar aangekomen werden we luid opgeschrikt; een jonge Palestijnse zelfmoordterrorist blies zichzelf op. Chaos en paniek! Helikopters hingen binnen enkele minuten boven de stad. Sirenes loeiden. Onmiddellijk actie ondernomen. Naamlijst afgevinkt, verbod om het hotel te verlaten en de tourleider is met een van de jongeren naar buiten gegaan om een aantal jongeren op te zoeken die niet in het hotel aanwezig waren.

Goddank was de groep snel compleet. Via de reisorganisatie werd het bericht ‘Iedereen veilig’ naar Christenen voor Israël verstuurd. Vandaar werden de bezorgde ouders razendsnel op de hoogte gesteld door Meindert Leerling, de coördinator van de solidariteitsreizen.{mospagebreak toc=1}

De saamhorigheid binnen de groep werd door dit incident versterkt. Sommigen konden hun tranen nauwelijks bedwingen. Vijf mensen vonden de dood in deze aanslag, waaronder twee hartsvriendinnen. Deze confrontatie met de dagelijkse realiteit in Israël schudde ons wakker.

Dit land heeft troost, gebed en support nodig. Het werd deze groep jongeren duidelijk.