Klik voor ware grootteEen grenspost in het niemandsland tussen Tunesië en Algerije. | Foto: Jim Rees

Als antwoord op de moderne wedergeboorte van de staat Israël in 1948, verdreven omringende Arabische staten zo’n 800,000 Joden uit hun landen. Hieronder vielen ook de ongeveer 400,000 Noord Afrikaanse Joden die gedwongen hun huizen moesten achter laten en tot vluchtelingen werden gemaakt.

Volgens de belangrijke Britse historicus Martin Gilbert ontstonden deze Joodse gemeenschappen van het Midden-Oosten zo'n tweeduizend jaar geleden. Het was bijvoorbeeld bekend dat in 312 v.Chr. in Lybië Joden woonden. Inscripties gevonden in de aan de kust gelegen stad Benghazi geven bewijs van een goed geordende Joodse gemeenschap zo rond 150 v.Chr.

Toen de Tweede Tempel in het jaar 70 verwoest was, joegen de Romeinen grote aantallen Joden in ballingschap naar Noord-Afrika. Volgens de Joodse historicus uit de oudheid, Flavius Josephus, werden in 135 kort na de opstand van Bar Kochba, ook bootladingen met Joden naar Lybië gestuurd. Wel een half miljoen Joden noemde Lybië in die tijd hun thuis.

Tijdens een opstand in 115 doodde het Romeinse leger meer dan 3000 van de meest welvarende Joden van Lybië, en honderdduizenden andere Joden werden gedwongen diep de Sahara in te vluchten, waar sommigen huwden met plaatselijke Berberstamleden. Sommigen kwamen in Algerije terecht. Volgens bepaalde historici kunnen Joden in Algerije hun geschiedenis nagaan tot zo’n 1000 jaren vóór het ontstaan van de islam.

Helaas bestaat een lange geschiedenis van vervolging van Joden in Algerije die tot op de dag van vandaag voortduurt. In 1963 kwam er een nieuwe wet die alleen aan moslims het burgerschap verleende. Dit leidde tot verhevigde vervolging en gedwongen uitzetting van zowel Joden als christenen. Men schat het aantal Joden dat Algerije heeft moeten verlaten sinds de oprichting van de staat Israël rond de 155.000. Zo’n 25.000 Algerijnse Joden zijn naar Israël geïmmigreerd.

Als een jonge moslimjongen, herinnert Garib (alleen voornaam) zich de vijandschap tegen de Joden die gangbaar was in zijn geboorteland Algerije. Vanaf zijn prilste jeugd was hij onderwezen in de leerstellingen van de islam waar bepaalde antisemitische opvattingen bij inbegrepen waren. “Ik ben van een familie die regelrecht van de profeet Mohammed afstamt, de profeet van de islam. Ik ben opgevoed als een moslim, en als kind leerde ik alle verschillende moslimgebeden,” vertelde Garib onlangs aan The Jerusalem Post Christian Edition toen hij op bezoek was in Israël. Garib’s familie verhuisde later naar Frankrijk waar hij opgroeide met haat en verachting voor niet-moslims.

“Ik was een heel hard mens, en ik verwachtte dat mensen hun ogen neersloegen als ik hen recht in de ogen aankeek. Ik zat vol haat en ik wilde mensen pijn doen,” herinnerde hij zich. Maar toen Garib 26 was, volgde hij twee van zijn broers en zijn moeder door zich ook tot het christendom te bekeren. Hij vond in zijn nieuwe geloof een totaal verschillende openbaring van het ware karakter van God.

“Als je de Koran bestudeert, zul je spoedig ontdekken dat de God van de islam zowel Joden als christenen veroordeelt,” legde Garib uit. “Voordat hij stierf, waren Mohammed’s laatste woorden tot de mensen een oproep om Joden en christenen te bestrijden. Toen ik zag dat zo’n God aan de mensen vertelde de Joden af te slachten, kwam ik erachter dat hij niet dezelfde God is als Die in de Bijbel.”

“De God van de Bijbel is niet een God dat Hij zou liegen. Toen Hij zei: “Israël is Mijn volk,” zou Hij dat nooit herroepen of veranderen. Daarom zijn de Joden altijd Gods uitverkoren volk.”

Vandaag is Garib een pastor met een bediening: hij reist heel wat af om te spreken over zijn geloof, over de waarheid van de islam en ook over zijn brandende liefde voor Israël. Afgelopen oktober was hij in Israël om een serie spreekbeurten te houden voor zowel Joods als Arabisch publiek. Hij sprak o.a. voor kerken en andere groepen in Bethlehem en Ramallah over het belang van het aanvaarden van Israël. Garib werd vergezeld door zijn vrouw Kahina, die ook christen is met een moslimachtergrond en eveneens uit Algerije afkomstig. Dat Kahina Israël kon binnenkomen, was een wonder. Garib heeft een Frans paspoort, maar zij kreeg een Israëlisch visum, hoewel zij alleen maar een Algerijns paspoort had.

Garib en zijn vrouw kwamen naar Israël met de visie een boodschap van verzoening te brengen tussen Isaak en Ismaël – tussen Joden en Arabieren. Hij verlangt er ook naar op een dag mee te kunnen helpen aan het tot stand komen van officiële betrekkingen tussen Israël en Algerije.

“God opende voor ons de deur naar Israël te komen,” zei Garib. “Tot dusver hebben we verschillende kerken bezocht om te getuigen over Jezus in ons leven en om onze Arabische medegelovigen over de gevaren van de vervangingstheologie te vertellen. Want in de Bijbel is er geen vervanging. Israël is Israël en de Joden zijn Gods volk.”

“Wat mij werkelijk raakte in de kerken in Ramallah en Bethlehem was dat sommige Palestijnse christenen verbaasd waren een moslim te zien die tot het christelijk geloof was overgegaan. Voordat ik hier kwam, dacht ik dat de Palestijnse kerk uit bekeerlingen vanuit de islam bestond, maar ik realiseerde me dat zij feitelijk al eeuwenlang christenen geweest zijn. Dus zij hebben er geen idee van wat het is om uit een islamitische achtergrond het Goede Nieuws te aanvaarden.”

Een speciale boodschap die Garib voor Arabische gemeentes naar voren bracht, was, als Palestijnen zich ‘gevangenen’ voelen, dat zij moeten denken aan de gevangenneming en het lijden van de apostel Paulus. “Ondanks het feit dat Paulus een gevangene was, loofde Paulus God, en hij klaagde niet. Toen hij zelfs een gevangene was, voelde hij zich toch vrij. Vrij om de Verlosser lief te hebben, en vrij om Hem te aanbidden,” zei Garib.

Garib heeft ook een last op z’n hart voor zijn eigen geboorteland Algerije. Hij vertelde uitvoerig hoe Algerije vroeger een christelijk land was, en eens een grote Joodse gemeenschap herbergde. Met overtuiging zei Garib dat - ondanks de christenvervolging – er een toenemend aantal Algerijnse (ex)moslims is die nu de God van Israël willen dienen. Hij schatte dat van de ongeveer 35 miljoen moslims in Algerije, meer dan 200.000 in de afgelopen jaren bekeerd zijn tot het christendom.

“Vandaag telt Algerije zo’n 40 kerken, tegenover 32.000 moskeeën. Van deze kerkgebouwen hebben twee een eigenaar die christen is, de rest word gehuurd van moslimeigenaren. Nog niet zo lang geleden zijn verschillende van deze moslimeigenaren begonnen de kerkgebouwen te sluiten vanwege het aantal mensen dat de islam verlaat. Vervolging neemt toe, en een nieuwe wet die in 2006 van kracht werd, verbiedt moslims over te gaan tot het christendom. Maar dit heeft alleen maar verder de nieuwsgierigheid naar het christelijke geloof opgewekt, en ook een nieuwe openheid naar Israël.

“Ik ben vaak gevraagd naar Algerije te komen om mijn broeders daar te versterken, maar ik ben het die feitelijk versterkt wordt, omdat ik hun kracht in de HERE zie,” zei Garib. “De christenen in Algerije kennen een uitbundige vreugde die mij doet denken aan wat in de Bijbel gebeurde toen het volk van Israël (voor God) bij elkaar kwam om te zingen en te dansen. Als een moslim Jezus omarmt, ontwikkelt hij automatisch een buitengewone liefde voor Israël. En als mensen mij een Davidsster zien dragen, vragen ze direct of ik hen er ook een geven kan.”

Toen hij zijn mening gaf over de ‘Arabische lente’, zei Garib dat het belangrijk is te bidden voor Westerse regeringen die naïef zijn en geloven dat er ‘democratie’ uit de huidige politieke onrust te voorschijn zal komen, terwijl zij de gevaren van de Moslim Broederschap niet echt willen zien.

Garib gelooft dat de reden waarom de regionale onrust Algerije niet volledig getroffen heeft, geworteld is in het feit dat het land al 15 jaar van terrorisme achter de rug heeft in een burgeroorlog gevoerd door radicale moslimopstandelingen. Hierbij vielen meer dan 200.000 dodelijke slachtoffers.

“Na al die jaren van terreur is het Algerijnse volk zeer terughoudend om opnieuw iets te ontketenen wat potentieel op een nieuwe burgeroorlog zou kunnen uitlopen. Daar komt bij dat de regering in Algerije zekere mechanismen aanvaard heeft die bedoeld zijn om voor mensen banen in het leven te roepen.”

Ondanks de huidige onrust die door de regio golft, is Garib hoopvol gestemd dat op een dag Algerije met Israël bevriend zal raken.

“Ik zou graag zowel Joden als Arabieren die in Israël wonen, zeggen dat ik met heel mijn hart van hen houd. God is een God van liefde, en als Hij in ons woont, dan kunnen we geen haat blijven koesteren naar Joden en Arabieren.”

Dit artikel is geschreven door Emanuel Mfoukou en verscheen in het decembernummer 2011 van The Jerusalem Post Christian Edition. | Vertaling: Evelien van Dis