Vanuit onze gunstige positie in Jeruzalem lijkt het dat de Christen-Zionistische beweging voortdurend nieuwe aanmeldingen krijgt van over de hele wereld vandaan. Pro-Israëlchristenen kun je bij de miljoenen op alle continenten aantreffen, en zelfs temidden van de huidige onrust in het Midden-Oosten zijn er steeds meer Arabische christenen die moedig verklaren dat zij het beloofde Bijbelse herstel van Israël accepteren.

Toch schijnt het dat het aantal evangelische christenen dat zich aan de kant van de Palestijnen schaart, ook toeneemt. Leden van deze tegenbeweging spreiden grote sympathie voor het Palestijnse lijden ten toon, terwijl zij de gezichtspunten en motieven van medechristenen die er voor gekozen hebben achter Israël te staan, in twijfel trekken.

Zij voegen zich bij anderen die verachtelijk en openlijk christenzionisten ervan betichten ‘blindelings Israël te steunen’, vrede tegen te houden, de Apocalyptische tijd te willen verhaasten, of te handelen uit een bepaald soort schuldcomplex over de Holocaust en ander antisemitisch optreden uit het verleden.

Elk van deze oneigenlijke beschuldigingen kan gemakkelijk ontzenuwd worden, maar misschien is het beste eenvoudig uit te leggen wat ons werkelijk van harte motiveert om diep om Israël te geven en vrienden te zijn van het Joodse volk. Als onze hartsmotieven inderdaad vruchten zijn van de Geest van God, dan zou geen medechristen die motieven in twijfel moeten trekken. Net zoals de apostel Paulus adviseerde in Galaten 5:23: “Tegen zulke mensen is de wet niet.”

Nu kan ik begrijpen dat iemand sympathie heeft voor de Palestijnen. Zij hebben ongetwijfeld veel verlies geleden. Toch kan ik niet toegeven dat dit lijden hun voornamelijk door Israël is aangedaan. De waarheid is dat het belangrijker deel van de Palestijnse verdrijving en het verlies zowel veroorzaakt als berekend is geweest door gevoelloze en corrupte Arabische leiders die gewone Palestijnen als politieke pionnen hebben gebruikt in hun racistische strijd de Joodse staat om zeep te helpen.

Daar komt bij dat vele volken in dit leven geleden hebben onder de wrede handen van anderen, en ook zij verdienen onze sympathie. Dus waarom zouden de Palestijnen meer ons medelijden verdienen dan de Joden die door de hele geschiedenis heen meer dan welk volk op aarde ook geleden hebben? Welke menselijke maatstaf wij ook hanteren, het Joodse volk behoort als eerste in aanmerking te komen voor ons mededogen.

Volgens de Bijbel is het echter niet de zwaarte van Joods lijden dat onze harten zou moeten raken. Het is eerder het verlossende doel achter deze verdrukking dat het pijnlijke lot van het Joodse volk onderscheidt van alle andere volken. Wat het Joodse lijden werkelijk apart zet, is dat God het grotendeels hun aangedaan had ter wille van alle andere volken.
Dat maakt een geweldig groot verschil!

De Bijbel leert ons dat Israël geroepen was een lijdende knecht te zijn ter wille van de volken. In hun moeilijke tocht door de tijd, via veel verdrukking, gebruikte God de Joden om ons alle noodzakelijke heilsmiddelen over te leveren: het Woord van God, de wet van God, de dienst en aanbidding van God en ten slotte de Messias van God (Romeinen 9:4,5).

Maar omdat zij niet altijd trouw waren, corrigeerde God hen door pijnlijke uitzettingen en ballingschap. De Hebreeuwse profeten deden zelfs de uitspraak dat Israël “uit de hand des HEREN dubbel ontvangen heeft voor al zijn zonden” (Jesaja 40:1-3; Jeremia 16:18).

In Romeinen 9-11 leert Paulus ons vervolgens dat God Zelf Joodse harten verhardde voor hun eigen beloofde Messias en hen overgaf aan ongehoorzaamheid zodat de barmhartigheden van God uit zouden gaan naar de heidenen. Hun “vallen” betekent “rijkdom” voor ons. Hun “verwerping” was “de verzoening der wereld” met onze Schepper.
Inderdaad zijn zij “tot vijanden van het Evangelie gemaakt” ter wille van de heidenen.

Dit alles veroorzaakte een wond in het Joodse volk waarvan Jeremia zegt: “uw wond is ongeneeslijk” (Jeremia 30:12-17). Dat betekent dat geen mensenhand deze wond werkelijk kan genezen, alleen God kan dat. En God belooft inderdaad deze wond te genezen. Daarbij valt het ook onder Gods bedoeling dat heidenen “barmhartigheid” aan Israël bewijzen, zoals Romeinen 11:31 aangeeft.

Op het laatst belooft God Israël “dubbel” te vergoeden voor al haar verlies en uitzetting, smaad en schande. Dus ook dubbele eer. “Zo zullen zij dan in hun land dubbele vergoeding verkrijgen, blijvende vreugde zal hun geworden” (Jesaja 61:7; zie ook Zacharia 9:12).

Ik ben zo iemand die er naar verlangt dat dit volk – dat zo veel geleden heeft ter wille van mij - van zijn wonden geneest en ten volle zijn door God gegeven erfenis ontvangt en zo zijn beloofde nationale bestemming in God bereikt. Dat is de zeer sterke motiverende factor achter mijn Bijbels Zionisme. En geen enkele beproefde christen zou dit in twijfel moeten trekken.

Dit artikel is geschreven door David Parsons en verscheen in het januarinummer 2012 van The Jerusalem Post Christian Edition. |Vertaling: Evelien van Dis