Lees hier de bijdrage van het Inter Provinciaal Opper Rabbinaat aan het ronde tafel gesprek in de Tweede Kamer van de Staten Generaal (commissie ELI) op 16 juni 2011 in het kader van het wetsontwerp Thieme.

Geachte leden van de commissie, mijnheer de voorzitter,

Centraal staat helaas: bedwelmen. Een term die de buitenstaander doet denken aan een narcose voor een operatie, maar die daarmee geheel niet te vergelijken valt.
Waar het om gaat is: voorkoming van dierenleed. Als we ons 100% bekommeren om dierenleed dan had het wetsvoorstel dienen te zijn: helemaal geen slacht meer, alle Nederlanders moeten vegetariërs worden. Ik had me hierin kunnen vinden, want iedere vorm van slacht veroorzaakt dierenleed.

Nu echter wordt de Joodse methode van slachten als dierenmishandeling bestempeld:

• Nadat die wijze van slachten al 700 jaar gangbaar is in Nederland!
• Er op zijn minst een vraagteken geplaatst kan worden of de Joodse slachtmethode dieronvriendelijker of diervriendelijker is dan de industriële manier van slachten
• Rapport Wageningen geeft aan dat t.a.v. pluimvee de Joodse methode diervriendelijker is: waarom is in het wetsvoorstel niet meegenomen om voor pluimvee uitsluitend de Joodse methode in te voeren en de reguliere slacht van pluimvee te verbieden?

Als we ons niet beperken tot bedwelmen, maar als we durven te kijken naar dierenleed rondom de slacht dan zien we o.a.:

• Mishandeling van dieren tijdens transport. Kippen komen vaak halfdood aan, met de kratten wordt gesmeten
• Langdurig vervoer onder niet altijd acceptabele omstandigheden
• Kistkalveren die een afschuwelijk leven hebben gehad
• Dieren die volgespoten zijn met hormonen en daardoor aandoeningen hebben gekregen die hun leven heeft verziekt

Tweede Kamer, als het u om dierenwelzijn gaat, dan bent u verkeerd bezig om de Joodse slachtmethode ter discussie te stellen.
De Joodse wet heeft het voorkomen van dierenleed hoog in het vaandel staan en daarom mogen dieren die ziek en/of bedwelmd worden aangeleverd of waarvan na de slacht blijkt dat ze ziek waren, door bijvoorbeeld ernstige mishandeling, niet geconsumeerd worden. Met andere woorden: de Joodse wet vereist een diervriendelijke behandeling en een diervriendelijk leven.

Deze Joods wettelijke vereiste staat haaks op de cultuur in de slachthuizen waarbij efficiëntie om economische redenen de religie is. Het is daarom dat de gediplomeerde koosjere slachter een onafhankelijke positie bekleedt, om te voorkomen dat hij een deel wordt van de commercie van de bio-industrie. Het is niet de Partij voor de Dieren die bedwelmen heeft ingevoerd, maar de bio-industrie, met als doel om de dieren te immobiliseren opdat het proces van de vleesverwerking efficiënter kan verlopen.

De Joodse slachtwetten zijn dusdanig dat er een voortdurende spanning is tussen de handel en de Joodse slachtmethode, tussen de grossier en de koosjere slachter. Om te voorkomen dat de koosjere slachter zwicht voor de druk van de hem omringende bio-industrie, staat hij onder controle van het Opperrabbinaat dat regelmatige en onaangekondigde controles komt uitoefenen en dan o.a. het slachtmes controleert. Mocht, G’d behoede, zelfs een voor het blote oog niet waar te nemen braampje op het mes worden aangetroffen, dan is niet alleen het reeds geslachte vlees niet meer geschikt voor consumptie, maar is de slachter ter plekke ontslagen. Een braam in een mes veroorzaakt onnodig dierenleed!

De zorg rondom dierenwelzijn is binnen de Joodse wetgeving van een dusdanig hoog niveau, dat het uiterst onnauwkeurig is om deze methode te degraderen tot dierenmishandeling.

Los van het dierenleed wordt het ter discussie stellen van de koosjere slacht door velen binnen de Joodse gemeenschap ervaren als een inbreuk op de vrijheid van G’dsdienst en is dit verbod historisch gezien altijd een teken van opkomend antisemitisme. Mensen worden bang (zie bijlage van het Sinai Centrum). Begrijpelijk: want in de historie waren, zoals gezegd, het verbod op koosjer slachten en de vervolging van Joden vaak aan elkaar gekoppeld.
De afgelopen maanden werd de Joodse gemeenschap er bij voortduring op gewezen om maar niet WO II erbij te slepen. Maar ook in ons land werd als een van de eerste bezettingsmaatregelen op 31 juli 1940 koosjer slachten verboden………………

Binyomin Jacobs, opperrabbijn
voorzitter Nederlands College voor Rabbinale Zaken

Bijdrage aan het ronde tafel gesprek in de Tweede Kamer van de Staten Generaal (commissie ELI) op 16 juni 2011 in het kader van het wetsontwerp Thieme.

Klik hier (PDF) voor een verontruste brief van het Sinaicentrum aan Rabbijn Jacobs.