Christenen voor Israël

Bepakt en beladen met bagage sluit ik op Schiphol aan in de rij om in te checken naar Tel Aviv, Israël. Veiligheidsagenten communiceren onderling via hun oortjes en houden met hun dreigende geweren alles nauwkeurig in de gaten. Drie ondervragingen en anderhalf uur verder voel ik me de grootste crimineel die er bestaat . Uiteindelijk mag ik dan toch het vliegtuig in; de reis naar Eretz YIsraël is begonnen!

Naast me zitten een moeder en dochter wonend in Israël. Ze vragen me waarom ik juist nu naar Israël ga. Ik vertel dat we op de hoogte zijn van de nood betreft de vluchtelingen vanuit het Noorden. Juist in deze tijd kan Israël hulp en steun gebruiken en heeft het bemoediging van buitenaf nodig! Daarom wil ik als jongere generatie niets liever dan nu aanwezig zijn en de handen uit de mouwen steken. De dankbaarheid die in hun ogen te lezen is maakt voor mij de reis al geslaagd.

De dochter vertelt dat zij en haar moeder in Haifa, het Noorden van Israël wonen. Dagelijks worden ze geconfronteerd met aanvallen. "We keren terug naar ons huis in een verlaten stad. We verblijven de grootste tijd in onze schuilkelders en het belemmert onze dagelijks leven maar het is niet anders, de belofte van vrede is voor ons een illusie!" Honderdduizenden mensen vanuit het Noorden hebben onderdak gevonden bij familie of vrienden in het midden van het land waar ze relatief veilig zijn.

Kinderkampen
De volgende dag reizen we onder begeleiding van een gids naar een kinderkamp voor vluchtelingen uit het Noorden. Het hele kamp is opgezet door vrijwilligers. We worden warm verwelkomd door Chagit Shvarzhan, vrijwilliger en coördinator: "Gedurende vijf weken vangen we hier 8000 kinderen op vanuit het gevaarlijke Noorden. Het ziet ernaar uit dat de oorlog niet zomaar voorbij is en wat begon als initiatief voor opvang voor een paar dagen is nu uitgebreid tot vijf weken. De grote stroom kinderen blijft groeien door de aanhoudende aanvallen. We doen wat we kunnen". In samenwerking met The Jewish Agency is dit noodkamp in een recordtijd van twee dagen opgezet. The Jewish Agency is verantwoordelijk voor de organisatie en een voortdurende geldstroom. Dat er veel geld nodig is, is duidelijk want een kind een week opvangen in het kamp kost 350 euro en dat keer 8000!

Efrat Shacked, logistiek coördinator en verantwoordelijk voor het transport van de kinderen: "Elke vier dagen worden er nieuwe kinderen vanuit het Noorden naar het kamp gebracht. Het zijn geen ongevaarlijke operaties met veel belemmeringen. Gisteren heeft het bijvoorbeeld zeven uur geduurd voordat de kinderen getransporteerd waren naar het kamp. Wat het extra lastig maakt om de operatie snel te laten verlopen, zijn de veiligheidsregels die vanuit het leger worden opgesteld. Ze zijn noodzakelijk maar wel erg vertragend. De kinderen moeten op een afgesproken plek verzamelen, maar gaan de sirenes dan moet iedereen de schuilkelders in. Ook wisselen de transporttijden door de aanhoudende aanvallen".

In gesprek met een hulpverleenster wordt duidelijk dat er per 10 kinderen een sociaal hulpverlener betrokken is. Vaak zijn de kinderen ongerust over hun ouders die achtergebleven zijn. Maar ook de ouders zijn ongerust en willen op de hoogte worden gehouden over de situatie van hun kind. Door muziek en schilderen wordt er veel aandacht besteed aan het uiten van gevoel en verwerking van traumatische ervaringen. "We verlenen kinderen sociale hulp, maar die is niet afgelopen wanneer ze het kamp verlaten. Ook wanneer ze weer thuis zijn bij hun ouders onderhouden we contact omdat veel kinderen zijn getraumatiseerd door wat ze hebben meegemaakt".

Klik voor ware grootte

Vrijwilligers in het kinderkamp organiseren leuke spelletjes voor de gevluchte kinderen uit het Noorden.

Wanneer ik door het kinderkamp loop, doet niets mij vermoeden dat deze kinderen onder dreigende omstandigheden hun huis moesten verlaten. Overal zijn kinderen onder begeleiding aan het spelen, barbecuen, tenten bouwen en pita’s aan het bakken. Er klinkt zorgeloos gelach vanuit een groep dansende kinderen. Chagit: "Het bijzondere van dit kamp is dat het bestaat uit zowel Joodse, islamitische en christelijke kinderen. We hebben nog geen enkel conflict gehad en de kinderen sluiten onderling vriendschap. Het zijn gewoon kinderen die willen spelen en met iets anders bezig willen zijn dan met de oorlog".

Kijkend naar de kinderen van een afstand wens ik ze toe dat ze altijd een stukje van deze beleving mogen blijven onthouden. Dat er altijd een stukje kind in hun blijft bestaan dat gewoon wil spelen en genieten en niet bezig wil zijn met oorlog. Ondanks de ellende groeit er iets in dit kamp wat hoopvol is voor de toekomst: Jood, christen en moslims samen in vrede...

Legerbasis
Per bus reizen we onder begeleiding van een gids richting Tel Aviv naar een legerbasis, waar we worden ontvangen op het hoofdkwartier van het ‘Home Front Command’. Een commando gespecialiseerd in het redden van mensenlevens na natuurrampen. We ontmoeten Lee (19) Roy Ran (24) Marjan (22) en Tamar (21). Deze soldaten van het speciale commando zijn getraind als reddingsteam en in actie geweest tijdens zware nationale en internationale rampen. Door de aanhoudende raketaanvallen vanuit Libanon is het commando momenteel operationeel in het Noorden van Israël.

Roy Ran, officier vertelt: "Voor mij is het een ideologische keuze om mijn land te dienen en zoveel mogelijk voor mijn land over te hebben. Daarom ben ik officier Search and Rescue geworden. Eigenlijk heb ik geen keus om het anders te voelen dan mijzelf te willen inzetten voor mijn land. Dit is doorgegeven van onze grootvaders op onze vaders en nu aan onze generatie. Als dat niet in ons bloed had gezeten dan zouden we hier namelijk niet zitten. Een van de goede dingen van Israël is dat je van jongs af aan geleerd hebt om te geven aan je omgeving. Je ziet het in onze mentaliteit."

Lee, Instructor: "We zijn goede vechters en hebben een sterk leger maar we hadden liever gewild dat het anders was geweest. We zijn gewone mensen, ik ben 19, heb gestudeerd net als jullie en heb ook dromen voor de toekomst. We hebben dromen om onze kinderen op te laten groeien zonder de zelfde weg te moeten gaan als ons."

Opmerkelijk is het sterke wij-gevoel in het Israëlische leger en onder de bevolking. Zelfs sterker dan de Zesdaagse Oorlog in 1967! De wil om samen te overleven is sterk en dat is als buitenstaander indrukwekkend om te zien en om jaloers op te zijn!

Het wij-gevoel van Israël
Het meest indrukwekkend van de periode in Israël is te zien hoe de Israëli"s hun dankbaarheid tonen voor onze komst naar Israël in deze woelige tijden. Als je op straat loopt kan het zomaar zijn dat je gevraagd wordt waarom je in Israël bent. Voor ons natuurlijk een kans om mensen te bemoedigen wat ontzettend dankbaar is om te mogen doen. De dankbaarheid voor je solidariteit ten opzichte van Israël lijkt recht uit hun hart te komen. "We zijn een sterk volk en ze krijgen ons er niet onder, maar we waarderen jullie steun ontzettend" is vaak het antwoord.

Meer en meer raak ik onder de indruk van de saamhorigheid en kracht van dit volk. Een volk dat zo sterk is geworden door alles wat ze hebben meegemaakt door de eeuwen heen. Het besef dat ze een staat hebben waar ze voor kunnen vechten en die hun thuis is, geeft ze kracht en bindt de bevolking enorm samen. Als een blok staat het volk naast elkaar. Er wordt zelfs gesproken over een wij-gevoel dat sterker is dan tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967.

In gesprek met Yaacov Snir, directeur van Keren Hayesod, "Het volk is niet altijd zo eensgezind, helaas is er een oorlog voor nodig om zo sterk naast elkaar te staan, maar in het vechten voor ons land ontmoeten we elkaar en vallen de verschillen weg. Vaak wordt onderschat hoe sterk we als Israëlisch volk zijn. Wij zijn gewend aan het moeten schuilen en bedreigd worden. Helaas is het een onderdeel van onze geschiedenis maar ook van ons dagelijks leven. We zijn trots op de kracht van ons volk en we zullen staande blijven".

Overal waar ik met Joden in gesprek raak wordt benadrukt dat bedreiging onderdeel is van hun leven en dat ze helaas hebben moeten leren omgaan met deze dreiging. Een Joodse vrouw in Jeruzalem vertelt: " Eigenlijk is het triest te weten dat we ons sterk voelen in tijden van nood want dit is hoe het leven ons gevormd heeft. We maken lijden mee, maar laten ons hoofd niet hangen. We zijn een trots volk en zijn trots op onze staat. Wij zullen overwinnen en zeker niet de slachtofferrol aannemen. Ook dit overleven we, hoe ernstig deze oorlog ook zal kunnen ontwikkelen".

16 Reactie(s) RSS

#16

door D.Wijnbelt vrijdag, 11 augustus 2006 13:36

Shalom, ook wij leven mee met het volk van Israel. In de jaren 1990 hebben wij een reis gemaakt door het prachtige Israel,heel boeiend en wat een werkers daar, van niets een bloeind land gemaakt.Ook wij bidden om vrede voor Israel en onze dringende steun voor jullie allen. Shalom

Solidariteitsmissie naar Israël (weblog 87) | Edit

Meer weblogs van Gastschrijvers

Tulpentoer 2011 deel 4 02 Dec

Tulpentoer 2011 deel 5 02 Dec

Tulpentoer 2011 deel 3 01 Dec

Tulpentoer 2011 deel 2 30 Nov

Tulpentoer 2011 deel 1 30 Nov

EU-gebouwen stromen leeg voor manifestatie 28 Sept

Rabbijn Chaim Eisen in Leerhuis Niezijl: Joden en christenen, respecteer elkaar. 28 Juni

March for the living (5) 12 Mei