Klik voor ware grootteFoto: Paul Goyette

En toen waren de heren kerklieden geprikkeld. Joden die oproepen tot een boycot van de kerk! Geschokt zijn we. Geschokt!

Het hoogste PKN-echelon neemt geen afstand van haar eerdere brief naar Israël. Die is immers vriendschappelijk bedoeld. Onlosmakelijk verbonden. Het is volkomen legitiem als vrienden elkaar de les lezen, toch?

Ik moest denken aan een groep andere vrienden. De vrienden van Job. "Och Job toch, die ellende waar je in zit. Je moet toch wel heel ernstig gezondigd hebben. Beter je leven nou. Hou je toch aan het Internationaal Recht. Neem je verantwoordelijkheid voor deze situatie."

Lekkere vrienden.

Wanneer ben je eigenlijk vrienden? Hebben de heren PKN-kopmannen werkelijk een diepe vriendschap met Israël? Hebben zij om tafel gezeten met de Israëlische regering? Gelachen om elkaars grappen? Gegeten met de rabbijnen en zich met hen verdiept in de geheimen van Gods Woord?

Of hebben ze zichzelf tot vrienden uitgeroepen? Want als ze echt vrienden waren, hadden ze de kritiek van hun Joodse vrienden toch minder geschokt kunnen incasseren. Die komt toch immers van vrienden..?

Ik ben geen fan van 't liedje, maar in dit geval lijkt de tekst erg toepasselijk:

Eén keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot met een dun laagje chroom

Ik strijd graag om de boodschap van zo'n liedje te weerleggen. Het zou de PKN sieren dit ook te doen.