Ik heb laatst een bijzondere ontmoeting met een Duitse christen gehad. Zij heeft kennelijk jarenlang onder de indruk geleefd dat de schuld voor de Shoah alleen op de schouders van de kerk in Duitsland ligt. Dit schuldgevoel heeft als een erg zware last op haar schouders gelegen.

"Jullie kunnen eigenlijk niet begrijpen wat het is om een christen te zijn in Duitsland. Alle andere Europese landen - en met name Nederland - hebben de Joden veel beter behandeld dan wij."

"Misschien", zei ik. "Maar misschien ook niet. Vergeet niet dat er percentueel in Nederland meer Joden zijn vermoord dan elders in europa. En christenen hebben ook daarin een rol gespeeld.”

Nee, ik denk dat de hele kerk - door de hele wereld - haar schuld moet belijden voor wat er in het vorige eeuw is gebeurd. Het is èèn lichaam, zoals Paulus schrijft." Dat was voor haar een openbaring, en een grote bemoediging.

Zij legde verder uit wat er werkelijk is gebeurd met het vermoorden van 6 miljoen Joden. "Met het doden van de Joden - Gods volk, Zijn oogappel - hebben wij ook zelfmoord gepleegd. Met andere woorden: de manier waarop wij de Joden behandelen, bepaalt hoe wij - in elk geval in geestelijk opzicht - onszelf zien en behandelen. Het bepaalt onze relatie met God, de Schepper van alle leven. Wij leven nu zuiver uit Gods genade. Zonder Zijn genade waren wij dood gebleven. Dankzij Hem mogen wij Hem - en Zijn volk - nog dienen, en op Zijn Komst met blijdschap wachten."

En dat geldt voor ons allemaal.

Andrew Tucker