Mijn tweede jaar in Israel is alweer bijna afgelopen. Ik zit hier voor een jaar in israel met een programma en we hebben net onze laatste shabbat gehad, donderdag gaan we allemaal weg. Vrijdagavond hebben we dan ook met zijn alle doorgebracht, het jaar geevalueerd.

Het is interessant hoe zo'n jaar in Israel mijn hele leven heeft veranderd. Ik heb beslotenniet meer terug te komen naar Nederland maar te verhuizen naar Israel en hier mijn leven op te bouwen. Het klinkt raar, maar na zo lang hier te zijn geweest kan ik gewoon niet meer terug. Het zal wennen zijn.

Met veel dingen zal ik gewoon mijn westerse verwendheid opzij moeten zetten en gewoon eraan wennen. Zoals bijvoorbeeld de bus. Degene die dat opgezet heeft, heeft volgens mij gewoon besloten wat lijnen te laten rijden, maar verder aan niemand laten weten hoe waar en wanneer ze rijden. Een beetje sadistische humor als je het mij vraagt.

Echt, het is niet overdreven. In de bushokjes staan geen tijden, noch een route. En ondanks dingen als dit is het land onvervangbaar. Nergens op de wereld kan ik me als Jood zijnde zo thuis voelen. De eenheid die er deze week bijvoorbeeld was met 'jom jeruzalem' is niet te beschrijven en veel groter dan als oranje het WK mocht winnen.

Binnenkort kom ik naar Nederland om alles in te pakken en te vertrekken, naar een nieuw land met een nieuwe taal en nieuwe mensen. Maar ik kan niet wachten. Ik weet namelijk dat als ik hier weer aankom ik ook meteen weer thuis kom.

Naomi Mulla