Door Simon Soesan

Och, we hebben dit soort dingen al meegemaakt: de grote brand van 1989, de brand van 1996 en natuurlijk in 2006 toen we meer dan 500 raketten van de Hizbollah op onze stad kregen. Toch was het even schrikken, toen ik donderdag zag dat 'onze' Carmelberg in brand stond.

We hebben sinds maart geen regen gehad, het was begin december en het was bijna 30ºC buiten, dankzij een droge warme woestijnwind. Niet goed om brand te krijgen in onze Carmelbossen, die vol dennenbomen staan.

's Avonds kregen we te horen dat we misschien moesten evacueren, want de wind raasde met 70 km per uur en het vuur vrat zich letterlijk door de bomen heen. We hoorden dat Tirat HaCarmel, een voorstadje ten zuiden van onze stad Haifa, gedeeltelijk werd ontruimd en dat de villawijk Denia, tegenover de universiteit, ook al geëvacueerd was.

Een tas klaarmaken met onze belangrijkste bezittingen? Wat zijn dat? Paspoorten? Manuscripten? Computers? Ik vertelde een bezorgde vriend dat onze belangrijkste bezittingen ons geloof en onze vrienden zijn. Maar wat stop je in een tas, met de mogelijkheid dat alleen dat overblijft van je bezittingen?

Die nacht bleef ik wakker, want ik wilde de wind in de gaten houden. De volgende ochtend waaide de wind onze richting op en kwam de vuurhaard met rook tot op een afstand van drie kilometer van ons huis.

Die vrijdag werd de internationale gemeenschap wakker en stuurde hulp. U kent de namen van de landen die ons meteen bij stonden al, maar toch: wie had kunnen dromen dat een Palestijnse brandweerwagen door Haifa zou rijden, om ons te helpen? En dat we Egyptische en Jordaanse vliegtuigen in ons luchtruim zouden zien, die ons kwamen helpen? Kippenvel gaf het.

Het vuur laaide nu overal, maar op de een of andere reden kwam het niet dichterbij ons huis. We begrepen dat het onze wijk niet zou halen en belden vrienden op uit andere wijken om ze bij ons uit te nodigen.

De straten van Haifa waren vrijwel leeg: iedereen zat aan de televisie gekluisterd waar de brand in directe uitzending werd verslagen. Nadat ook de Amerikanen en Russen met reusachtige monstervliegtuigen de brand kwamen blussen, was de uitslag duidelijk: het was voorbij.

We hebben 42 man verloren in deze ramp. Ikzelf kreeg tientallen telefoontjes en mededelingen van mensen die mij een hart onder de riem wilden steken. Want het was wel even eng, echt.

Opeens was er weer vuur achter de universiteit, en even leek het of alles opnieuw zou gaan beginnen. Maar nee. Het was voorbij.

Vanochtend hoorden we een raar geluid en openden onze ramen. Regen! Niet dat het mij verbaasde. Na alle vliegtuigen en moderne machines, blijft het laatste woord toch altijd aan de Almachtige?