12 maart, direct na Sjabbat werden we opgeschrikt door het nootlottige bericht dat een familie was vermoord door terroristen. Familie Fogel, uit Itamar, een yishoev, een dorp, niet erg ver van ons vandaan in Samaria; de vader, rabbijn Udi;  de moeder Ruth (35) die net uit de badkamer kwam heeft nog geprobeerd in een gevecht met een van de twee terroristen de kinderen te redden, een jongetje Yoav van 11 dat in  bed lag te lezen werd door zijn hart gestoken,  een jongetje El-ad van vier, die lag te slapen en een baby meisje Hadas van drie maand werden op vreselijke wijze omgebracht.

Twee kinderen van negen en twee zijn door een wonder over het hoofd gezien. De twaalfjarige dochter kwam na een bijeenkomst in de jeugdvereniging omstreeks twaalf uur ‘s nachts thuis.  Het is totaal onbeschrijfelijk wat haar toen voor ogen kwam. Een totaal bloedbad dat haar hele leven op haar netvlies gebrand zal blijven. De terroristen waren zo wreed met messen te keer gegaan, zelfs de kleine kinderen hadden ze niet ontzien. Dit is het toppunt van barbaarsheid.Waarom, waarom? Simpel omdat zij Joden zijn.

Ongeveer dertien jaar geleden blijkt het toen pasgetrouwde echtpaar Fogel een korte tijd in Eli hebben gewoond, maar ik kan me hen niet herinneren.  Kort daarna waren ze naar Gush Katif (Gaza strook) verhuisd en vandaar  ontruimd waarna in Gaza geen Joden meer woonden en men vandaar zonder hindernissen raketten kon schieten binnen de Groene lijn. Ruth Fogel-Ben Yishay heeft zelfs nog samen met mijn dochter Mazal op de Middelbare School geleerd en was met de hele klas op de bruiloft. Mijn dochter Esther had haar nog niet zo lang geleden gesproken. De grootouders, die in een andere Yishoev wonen  hebben diezelfde nacht nog de drie overlevende kinderen opgehaald.

Wat bezielt deze terroristen? Niets anders dan een ongekende haat. Het stond al geschreven in het boek Esther dat we afgelopen week in alle synagoges lazen tijdens het Poeriemfeest. Haman, de bruut had alles wat zijn hart begeerde. Maar al zijn glorie en rijkdom was hem niets waard, zolang hij de Jood Mordechai zag zitten bij de poort van het paleis. Daarom stelde zijn vrouw voor om een groot schavot te bouwen om Mordechai op te hangen. Zo’n ongebreidelde haat die alles vernietigt. Zelfs zijn eigen geluk. Want daarna gaat het bergafwaarts met hem.

De ‘Palestijnen’ in Gaza en de Westbank hebben gedanst en gezongen om deze ‘heroische’ daden. Het moorden op een familie op onschuldige kinderen. Zo’n ongegronde haat gaat niet ongestraft voorbij. Is er een oplossing ? Is er een vredesverdrag mogelijk met zulke barbaren? Op deze retorische vraag kan ik alleen maar met een antwoord komen voor de regering van Israël. Voor elk slachtoffer 10.000 nieuwe huizen bouwen in Yehoeda en Shomron, in Judea en Samaria. Zij vernietigen – wij bouwen. En dat moet niet alleen niet bij een slogan blijven.

Rivkah Green – Hoek