Klik voor ware grootte

Op uitnodiging van Siep en Gerrie van der Naald sprak rabbijn Chaim Eisen op woensdag 22 juni in het Leerhuis te Niezijl. Zijn boodschap: Respecteer dat orthodoxe Joden hun eigen weg naar God hebben, en laat het vraagstuk van de Messias over aan God. Er is meer dat christenen en Joden bindt dan dat hen scheidt.

In een boeiend betoog bouwde rabbijn Eisen bruggen tussen christenen en Joden. 'Laten we eerst naar elkaar luisteren en met elkaar kennis maken, zodat er persoonlijke relaties ontstaan en er wederzijds begrip en respect kan groeien', is de oproep van Eisen.

De rabbijn begon zijn lezing met de uitleg van de zeven Noachitische geboden, die de grondwet voor de Joden vormen. Deze zeven geboden zijn niet alleen geboden ten leven voor Joden, maar zijn voor alle volken heilzaam en leven brengend. Ook Jezus en de apostelen onderschrijven in het Nieuwe Testament de Noachitische geboden als de grondslag voor het leven.
De zeven Noachitische geboden bestaan uit:
1    Verbod op blasfemie
2    Verbod op het aanbidden van afgoden
3    Verbod op sexuele immoraliteit
4    Verbod op moord
5    Verbod op diefstal
6    Verbod op het eten van een niet gedood dier
7    Gebod om rechtssysteem op te zetten dat de voorgaande zes geboden waarborgt.

De Noachitische wetten vormen de morele en juridische voorschriften in het verbond dat God heeft met de Joden. Hier gaat het niet om het land of de landsgrenzen. Wat het land betreft heeft God echter ook voorschriften gegeven aan de Joden.

Vijf aspecten van het land
Rabbijn Eisen legt vervolgens uit op welke vijf manieren het land bijzonder is.

Eerste aspect: Het land is een belofte.
De eerste keer dat er sprake is van het land, is in Gen. 3: 31, waarin verteld wordt dat Abraham vertrekt uit Ur der Chaldeeën om op reis te gaan naar het land Kanaän. Let erop dat dit zonder opdracht van God is. Had Abraham mogelijk een geestelijke oor, waarmee Hij Gods bedoeling reeds begreep?
De tweede keer dat het land ter sprake komt, is wanneer Mozes bij de brandende braamstruik is. 'Een land vloeiende van melk en honing', noemt God het land.
En de derde keer is in Exodus 6:7: het land dat ik gezworen heb aan Abraham, Izaäk en Jacob.

Tweede aspect: Het land als geschenk
In Zacharia 2 zegt de profeet: De Here zal Juda op de heilige bodem als zijn erfdeel in bezit nemen en Hij zal Jeruzalem nog verkiezen.

Derde aspect: Het land als mogelijkheid.
Waarom wordt het land 'heilig genoemd'? In de eerste plaats omdat het land een mogelijkheid is om verbonden te zijn met God, want het land is van God. Wonen in het land impliceert een relatie met de Eigenaar van het land, waarbij geboden gelden. Hierbij komen ter sprake: landbouw-geboden, arbeidsverhoudingen en werktijden en de bescherming van de vreemdeling.

Het vierde aspect: Het land als verantwoordelijkheid
De Eigenaar van het land heeft regels waaraan de bewoners zich dienen te houden. Als de geboden overtreden worden, komt het land in verzet. Lev. 18 zegt dat het land de overtreders zal uitspugen, omdat het land onreinheid niet kan verdragen. Als de 10 stammen in ballingschap zijn, komen de Samaritanen in het land wonen. Zij kennen de voorschriften van God niet en nemen hun onreinheid mee. Als gevolg hiervan komen de leeuwen. In Joël 4 zegt de profeet dat God de volken zal oordelen op grond van de manier waarop zij met Israël zijn omgegaan en op grond van de manier waarop ze met Mijn land zijn omgegaan.

Het vijfde aspect: Het land als bestemming.
Het land heeft een cruciale rol in de verlossing van de wereld.
Israël is de vrijgekochte des Heren Jes. 35:10. Kom tot Sion, de Heer gebiedt er zijn zegen.
Jer. 24:6: Ik zal mijn oog op hen slaan, bouwen, planten, zij zullen mij tot een volk zijn, Ik zal hen tot God zijn.
God spreekt liefdestaal over zijn land: 'Met heel Mijn hart en met heel Mijn ziel'. Slechts eenmaal gebruikt God deze uitdrukkingen, waarin zijn liefde voor het land tot uiting komt. Jer 32: 41: Ik zal Mij over hen verblijden, met heel mijn hart, met heel mijn ziel.
Joel 4: God is Zionist: Hij woont eeuwig op Sion.
Dat het land ook de bestemming van de volken is blijkt uit de belofte dat alle volken zullen komen om het Loofhuttenfeest te vieren. Jer. 2: Alle volken zullen derwaarts stromen.

Als in het toekomende vrederijk de volken de wijsheid van God leren, gaat het om de thora en de Noachitische geboden. Volgens Eisen doen christenen (en niet-christenen) er goed aan zich te houden aan de Noachitische geboden, omdat er heil vanuit gaat, ook nu.


Samenvattend:
Voor Joden is de juiste omgang met het land en het houden van de Noachitische geboden de weg tot God, zegt Eisen. Wat Joden en christenen bindt is echter veel meer dan wat hen scheidt. Zowel Joden als christenen kijken uit naar de voltooiing van Gods plannen met zijn land en volk, wanneer de Messias Koning zal zijn in Jeruzalem. Daar zal de wet uitgaan van Sion en de volken zullen komen om het Loofhuttenfeest te vieren. Het zal worden één kudde, één Herder. Wij kijken uit naar het Vrederijk waarin zwaarden omgesmeed worden tot ploegscharen en Israël tot heil is van de volken zal zijn, onder het regime van de Messias.'Laten we het vraagstuk van de Messias overlaten aan God en elkaar respecteren' roept Eisen op. 'Als christenen evangeliseren onder Joden laten zij dan beseffen dat God zich via de Joden aan de wereld heeft bekend gemaakt'.