Het is leerzaam om temidden van alle tumult rond het Free Gazaflottielje gewoon eens wat naar andere dingen te kijken. Bij voorbeeld naar het 'gesprek' tussen de Israëlische marine en het schip vol Hamasgenoten:

"Dit is de Israëlische marine. U nadert het gebied van vijandelijkheden wat onder een marineblokkade valt. Het gebied van Gaza is een oorlogszone. Door dit gebied binnen te gaan, brengt u uw vaartuig in gevaar.

U wordt hierbij bevolen om uw koers te wijzigen en af te zien van het binnen gaan van dit gebied. Als u dit bevel negeert, in een poging het geblokkeerde gebied binnen te gaan, zal de Marine van Israël genoodzaakt zijn om alle benodigde maatregelen te nemen, waaronder het aan boord komen van uw schip om deze blokkade af te dwingen.

Kapitein wees u bewust dat u een legale marineblokkade schendt en dat de organisatoren hiervan en de kapitein van deze vaart hiervoor verantwoordelijk gehouden worden."

Zelfs volgens de Oslo-akkoorden is deze blokkade legitiem

Antwoord: "Fuck You", gevolgd door het zingen van Palestijnse oorlogsliederen.

Wat mij keer op keer opvalt is de stijl en het woordgebruik van de anti-Israël beweging.

Onlangs viel ik een televisieprogramma binnen, waarin een gesprek gevoerd werd door iemand van Een Ander Joods Geluid en rabbijn Evers. Het bleek te gaan over de manier waarop 4 mei gevierd zou moeten worden. Ik waande mij in een kruisverhoor.

De ene vraag na de andere aantijging werd op de rabbijn afgevuurd en als hij een antwoord probeerde te geven was de onmiddellijke respons: Miskenning, bezeerd zijn, zich geraakt voelen, onheus bejegend worden om van de lichaamtaal van de woordvoerder maar te zwijgen.

Het is dat de weerzin de boventoon voerde, anders had het huilwater mijn huiskamer binnengestroomd. Het bleek trouwens bedoeld te zijn als een gesprek, merkte ik al kijkend op. Dat stond tenminste rechtsboven in mijn beeld.

En ik moet zeggen: ondanks mijn stijgende verbazing herkende ik de manier wel: keihard aanvallen en als je van repliek gediend wordt ogenblikkelijk in de slachtofferrol schieten. Ik zou een serieus gesprek niet eens in willen met zulke trucs.

Vlak na het Incident voor Gaza, werd Tzippi Livni, de Israëlische oppositieleider, geïnterviewd door een vrouwelijke reporter van de BBC. De journaliste spatte zowat van razernij van het scherm af terwijl zij alleen nog maar een vraag stelde.

Iemand voegde me van de week toe: "Heb je van Agt gezien? Hij sisst tegenwoordig als hij het over Israël heeft!"

En nu was het dus weer van hetzelfde laken een pak. Nadat het verbond van Links en de Islamitische Broederschap zich met een driewerf "Dood aan de Joden" moed had ingezongen en links en rechts bij eb en vloed bezworen had als martelaar te willen sterven, stoomde het op naar de blokkade om daar met vijfhonderd man medicijnen van twee jaar over de datum af te leveren. Om de eerste Joodse stem die hen bereikte af te doen met het grote "F" woord.

Blijkbaar kan het alleen maar zo: of Je zegent Israël, of je vloekt Israël. Een tussenweg is er niet. Ook niet in het gevolg daarvan trouwens.