Lucas 1:31: "Deze zal groot zijn en Zoon des Allerhoogsten genoemd worden, ende Here God zal Hem den troon van zijn vader David geven, en Hij zal als koning over het huis van Jakob heersen tot in eeuwigheid, en zijn koningschap zal geen einde nemen"

Het zijn de dagen van Advent en we staan in het bijzonder stil bij onze verwachting van de toekomst. We lezen de bekende profetieën en de eerste bladzijden van het evangelie. Het zijn bekende gedeelten van de Bijbel met bekende personen: Elisabeth en Zacharias, Maria en Jozef, de engel Gabriël, de wijzen uit het Oosten en de herders van Bethlehem.

Wat me raakt, is dat ik zoveel jaren hierover gepreekt heb en daarin evenveel jaren een gedeelte heb weggelaten of verwaarloosd. En ik niet alleen, vele predikers en voorgangers met mij. Daarmee heb ik Christus tekort gedaan, God gekrenkt en mijn kerk benadeeld.

Wat ik bedoel is dit: Ik heb heus wel eens gepreekt over de aankondiging van de engel Gabriël aan de maagd Maria. En wie niet. Lucas 1:31 lag heus wel eens open op de kansel, maar... alleen de eerste regel. Daar hadden we wel genoeg aan en de rest liet ik voor wat het was. Met andere woorden: Ik heb Jezus verkondigd als de universele Verlosser van de mensheid, weggehaald uit zijn eigen volk en weggepeld uit de toekomst van zijn eigen volk. Ongestraft... dacht ik.

En niet alleen dat, ik heb dat met alle Adventsteksten gedaan: of het nu het lied van Zacharias was of de lofzang van Maria: Ik heb er uitgehaald waar ik zelf en het kerkvolk iets mee kon en de rest heb ik laten zitten. Ik heb teksten gemanipuleerd, vergeestelijk en de verwachting die Maria en Zacharias hadden ontkend of hooguit afgedaan als primitieve nationalistische aardse verwachting.

Wat zong Maria? Dit: "Hij heeft machtigen van de troon gestort en eenvoudigen verhoogd [...] Hij heeft Zich Israël, zijn knecht, aangetrokken om te gedenken aan barmhartigheid"(Lucas 1:52 v.v). Wat zong Zacharias: "dat Hij ons geve, zonder vreze, uit de hand der vijanden verlost, Hem te dienen in heiligheid en gerechtigheid voor zijn aangezicht, al onze dagen." (Lucas 1:74).

Dat heb ik toch gelaten voor wat het is of er iets anders van gebrouwen! En zo is het met de profeten ook. Heb ik ooit doorgelezen in Jesaja 11? Om daar te ontdekken dat het een van de hoofdtaken van de Messias, van het rijsje uit de afgehouwen stam van Isaï, is om de verdreven dochters en zonen van Juda en Israël thuis te brengen? Nee, dus. Dat was ballast, dat deed er niet toe en dat irriteerde alleen maar.

Dat de wijzen uit het Oosten de Koning der Joden zochten, maakte mij niet uit. Dat ze Jezus zochten dat was het belangrijkste en dat ze zo dom waren om te denken dat Hij nog steeds de Koning der Joden was. Ach, wie maalde daar om?

Nathanaël zei: "Ik weet wel wie U bent: de Koning van Israël!" En ik dacht stiekem. Dat leert Jezus hem de komende drie jaar wel af. Dat het was anders is komen te liggen, dat wordt hem nog wel duidelijk!

Ja, ik ben ook Israëlpredikant, zo noemen ze mij. Maar Israël is voor mij geen uit de hand gelopen hobby. Meer dan ooit begin ik nu te begrijpen dat de toekomst die God brengt als kern het herstel van Israël heeft. Ik besef dat Jezus als Koning der Joden de Heiland van de wereld is en dat juist daarom het Joodse volk voortdurend in opspraak is. Altijd geweest tot nu toe, beschuldigd van een verkeerd geloof, of van verkeerde genen of van een verkeerde staat.

Meer dan ooit besef ik dat ik teksten nu anders moet gaan lezen. Als ik, als reformatorisch christen opgevoed en opgeleid, nu hoor van "Uitverkiezing" en "Uitverkorenen", besef ik dat het om Israël gaat. Ik snap nu wat Jezus bedoelt met:"Als ik zal komen zal ik met luid bazuingeschal mijn engelen uitzenden om de uitverkorenen te verzamelen van de vier windstreken van de aarde." Dat is Jesaja 11.

Meer dan ooit besef ik dat ik God tekort heb gedaan door die bijzondere liefde voor het volk dat Hij geschapen heeft en tot zijn dienstknecht verkoren heeft te verdoezelen. En ik snap nu ook dat ik daarmee de kerk tekort heb gedaan. Kan een kerk overleven als zij een centraal deel van het karakter en de inhoud van de boodschap overslaat?

Misschien wel, misschien niet. Ze zet de deuren in elk geval open voor de invloed van het heidendom als zij Jezus miskent als degene die heerst over Jakob en zij krenkt God.

Wat is heidendom? Heidendom is God gebruiken voor regen, zegen en leven na de dood. Gewoon de dienst aan de oude Germaanse of Friese goden en in plaats van Odin, Wodan en Freya: God invullen.

Weet je niet bij voorbaat dat een kerk gaat leeglopen als zij Israël niet meer zegent en haar plaats verlaat om de Here te loven en te prijzen als Hij als de Koning van de wereld, zichzelf de Heilige betoont in het midden van Israël (Romeinen 15).

Het behoort tot het karakter van God dat Hij de God van Israël is. Hij siert zichzelf met die naam, Hij vecht om die Naam waar te maken (zie Ez.36). Jezus is een geboren Jood en de toekomst is het Koninkrijk op aarde met Jeruzalem als centrum. En ik kan dat niet laten voor wat het is, zonder de gevolgen daarvan te merken? Gaat God geestdriftig met ons mee, als wij een deel van zijn hart miskennen? Daarom is voor de vernieuwing en het herstel van de kerk nodig dat zij de plaats van Israël respecteert en God eert als de God van Abraham, Izaäk en Jakob.

Doet zij dat niet, dan zal ze meegenomen worden met de trends van de tijd. Van een veertigdagen-sessie tot een flock with the rock, van Opwekking 777 tot "op welke golflengte zit jouw geloof?", van een cursus "nog heiliger dan ik al was" tot en met een "Ontdek de priester in jezelf".

Het klinkt wat cynisch en dat is het ook en ik ben ook de laatste om te ontkennen dat het in ons geloof niet om een verbetering van onze relatie met God gaat en met een "stoffering van onze ziel" zoals onze vaderen zo mooi zeiden, maar...

Buiten, buiten gaat de KONING van de wereld, de koning op de troon van David, zijn weg door de geschiedenis heen naar de komst van zijn koninkrijk en waar zijn wij om Hem daarin toe te juichen?