Elke dag rijden meer dan driehonderd vrachtwagens vanuit Israël de Gazastrook binnen. Het aantal wordt binnenkort verhoogd naar vierhonderdvijftig. Ze brengen voedsel, medicamenten, kleding en bouwmaterialen. Dat laatste ligt gevoelig maar internationale organisaties zien er op toe dat de materialen alleen gebruikt worden voor civiele doeleinden en niet bijvoorbeeld voor de bouw van bunkers en andere militaire installaties.

De grensovergang met Israël staat ook open voor mensen die in Israëlische ziekenhuizen een specialistische behandeling willen ondergaan. Daarnaast komt een stroom van producten Gaza binnen vanuit Egypte. Toch vertrekt half mei een aantal schepen vol met vredesactivisten richting Gaza om de 'blokkade' heldhaftig te doorbreken. 'De totale bevolking van Gaza wordt door Israël in een wurggreep gehouden en collectief gestraft', zeggen de actievoerders.

Nu is het ook weer niet zo dat de inwoners van Gaza met zijn allen gegijzeld worden door Hamas. Datzelfde Hamas is immers door diezelfde bevolking tijdens verkiezingen in het zadel geholpen.

Je zou je met recht kunnen afvragen of Israël wel zo goed moet zijn om als doorvoerhaven te fungeren voor al die producten naar Gaza. Het zou begrijpelijk zijn als Israël daar van af zou zien, immers:

• Uit datzelfde Gaza regent het bij tijd en wijle raketten op Israëlische bevolkingscentra
• In datzelfde Gaza deelt men elkaar snoepjes uit als een half gezin in Itamar op een gruwelijke manier is afgeslacht
• In datzelfde Gaza wordt duidelijk geroepen dat de Joodse staat van de aardbodem weggevaagd moet worden.
• In datzelfde Gaza worden kleuters met een bizarre variant op Sesamstraat elke dag voorgehouden dat Joden apen en varkens zijn en dat er niets mooiers is dan te sterven in de strijd tegen de zionistische staat
• In datzelfde Gaza wordt nog steeds Gilad Shalit vastgehouden zonder dat hij bezoek mag ontvangen van het internationale Rode Kruis of zelfs maar brieven kan schrijven naar zijn ouders.

Waarom zou je de mond voeden die je bijt?

Maar goed, blijkbaar is de Joodse moraal zo hoog dat men dat toch doet.

Nu zal zich bij de zogenaamde Gazaflottielje ook een aantal schepen uit ons eigen land voegen, een heuse botervloot getooid met onze driekleur en gedrapeerd met Italiaanse olijftakjes. Dezelfde mensen die luidkeels oproepen tot een boycot van Israël, gaan nu op weg om Gaza te ontzetten.

Je vraagt je af waarom ze alle ingezamelde hulpgoederen gewoon niet afleveren in Asdod om ze vandaar via de gewone grensovergang Gaza binnen te laten komen? Maar blijkbaar is dat niet de bedoeling. Het gaat er immers om de gehate Joodse staat te provoceren en dan stoom je op naar het strand van Gaza.

Op de vraag waarom Israël moeite heeft met deze vredesvloot, terwijl het tegelijkertijd zelf ook goederen in Gaza aflevert, is het antwoord duidelijk. Deze actie zou wel eens de weg vrij kunnen maken voor latere en mindere transporten van wapens. Denkbeeldig is dat niet, nog ditzelfde jaar is een groot schip aangehouden dat met wapentuig van Hezbollah op weg was naar het geliefde Hamas.

Maar goed, laten we aannemen dat onze Hollandse vredestichters zich dat allemaal niet bewust zijn. Dat zou kunnen. Je kunt immers niet alles bijhouden. Laten we aannemen dat zij er geen idee van hebben dat zij niet meer dan een pion zijn in de propagandaoorlog tegen Israël. Laten we aannemen dat zij in hun naïviteit het beste met iedereen voorhebben, dan zouden we ons met rede kunnen afvragen of er geen betere plaatsen zijn om naartoe te varen?

Waarom niet halverwege rechtsaf naar de kust van Misrata in Libië, of waarom niet linksaf naar Syrië waar de burgerbevolking met tanks wordt beschoten. Je zou denken waarom men niet met een hele rij bakfietsen Afghanistan binnentrekt om bij de Taliban te protesteren tegen de mensonwaardige behandeling van vrouwen en meisjes? Waarom geen zwemestafette naar Noord-Korea? Waarom Israël?

Ik vraag me af hoe het allemaal straks zal gaan als ons Berend Botje in het zicht van de Israëlische Marine komt? Stel je voor, dat die Marine gewoon even de andere kant opkijkt? Dat zou natuurlijk jammer zijn. Want wat heeft provoceren nu voor zin als je niemand tegen komt? Hoe kun je dan de geschiedenis ingaan als martelaren voor de wereldvrede? Dat zou werkelijk een doemscenario zijn: Geen inspectie, geen Israëlische commando's, geen arrestaties, geen foto's in de krant en geen sterke verhalen voor het nageslacht.

Misschien zou het nog wel het mooiste zijn als de natuur een handje zou helpen. Gewoon wat neerslag en wat golfslag, gewoon een storm die opsteekt, het hoeft nog niet eens zo'n grote te zijn zodat al die zingende varensgezellen met een beteuterd, groen uitgeslagen gezicht de horizon zullen afturen in de hoop dat tenminste iemand ze uit hun lijden verlost. Dat moet toch mogelijk zijn? Gewoon, zoals lang geleden in de tijd van de Spaanse Armada, toen we opgetogen zeiden: "Flavit JHWH et dissipati sunt" - JHWH blies en zij werden verstrooid.'