Ik sta de afgelopen dagen met verbazing te kijken naar alle berichten over het mogelijke verbod op rituele slacht. Die treft de kleine Joodse gemeenschap straks het hardst. Het treft hen in een essentieel onderdeel van hun religie. Ik zie rabbijnen op tv en in de krant om hun mening te laten horen. Ik hoor moslims spreken. En over een gezamenlijk optrekken van beiden om dit verbod te voorkomen.

Zo’n mogelijk verbod op rituele slacht zet je aan het denken. Veel vragen die ik heb, hoor ik ook in de media, zoals: wie zegt dat rituele slacht dieronvriendelijk is? Is rituele slacht wel dieronvriendelijker dan gewone slacht? Waarom zoveel aandacht voor zo’n marginaal onderdeel in de hele vleesindustrie; het aantal dieren dat de Joodse gemeenschap, zo’n 40.000 zielen groot, slacht zal toch in geen verhouding staan tot de slacht voor de Nederlandse bevolking? En is dit nu echt het ergste misstand in de vleesindustrie dat we dat met wetgeving moeten aanpakken die mensen in hun geloof op een dergelijke manier treft?

Allemaal legitieme vragen. Maar in al de discussie blijft het op een vlak stil. De kerk. Waar is de kerk? Eigenlijk ben ik boos en teleurgesteld, in de kerk. Want hoe kan het nou dat je zegt dat je onopgeefbaar verbonden bent met Israël, maar Israël in de kou laat staan als het om zoiets belangrijks gaat? Israël is toch onze oudste broer? Je staat toch naast je broer, ook als dat waarvoor hij strijd niet jouw persoonlijke strijd is? Maar omdat hij je broer is, is zijn strijd toch ook jouw strijd? Je houdt toch van je broer door dik en dun, dat is toch ‘onopgeefbaar verbonden’?

Dat de kerk zwijgt in alle talen, geeft mij te denken. Is Israël alleen oudste broer als dat in ons voordeel is? Het lijkt erop dat we opgescheept zitten met een broer die we geaccepteerd hebben omdat die na onderzoek van de stamboom opeens in de archieven opdook en waar we niet meer omheen konden. Alleen hebben we die broer niet geaccepteerd zoals die is, hij is meer een stiefbroer, waar je het voor de schone schijn mee moet zien uit te houden. En als die stiefbroer onze hulp en steun het beste kan gebruiken, maar wij winnen er niets mee, laat je hem lekker zijn eigen boontjes doppen.

Als Israël echt je oudste broer is, is het anders. Dan voel je het ‘als een lid lijdt, lijden alle leden mee’. En dan vind je het niet meer dan vanzelfsprekend om zonder aanmoediging in actie te komen.