Klik voor ware grootte

Er is iets mis met het imago van Israël. Daar is ook de Israëlische ambassadeur het mee eens. Alle fabeltjes over de fantastische Israëlische spindoctors ten spijt, slaagt de Israëlische regering er niet echt in om een positief beeld van Israël naar buiten uit te dragen. Hoe komt dat toch?

Het is 4 oktober en in Amsterdam wordt het Missing Peaceproject geprestenteerd. Een al enige tijd opererend initiatief dat verdedigers van de staat Israël wil faciliteren met gedegen achtergrondonderzoek. Harry Kney-Tal, de Israëlische ambassadeur in Nederland, houdt een gedegen betoog over Israëls handelen en legt uit dat het achteraf uitleggen van Israëls handelen, zoals dat sinds Ben Goerion gebeurt, niet langer werkt. Er moet meer pro-actief gedacht worden. Hoe dat pro-actieve dan vorm moet krijgen, blijft onduidelijk.

Frits Bolkestein is ook aanwezig. Hij reageert op de ambassadeur, stelt eerst dat hij een vriend van Israël is, maar bekritiseert dan de Israëlische regering om het feit dat ze tijdens vredesonderhandelingen de bouwstop niet verlengen. "Dat is gekkenwerk", zegt Bolkestein.

Kney-Tal legt uit dat wanneer Israël de bouwstop zou handhaven, het zou toegeven aan een precondition, een voorwaarde vooraf. Als Israël in dit stadium van de onderhandelingen al toegeeft aan zulke voorwaarden, zullen de Palestijnen meer en zwaardere voorwaarden gaan stellen om in het onderhandelingsproces te blijven. Dan is het hek van de dam.

Een, mijns inziens, uitstekend argument, maar ik kan het niet helpen om te denken: waarom heb ik dat argument nog niet eerder gehoord? Zeker in het licht van Kney-Tals eerdere betoog, zou Israël toch al lang hebben moeten uitleggen dat het om deze reden de bouwstop zal beëindigen?

Maar hier schieten de Israëlische beleidsmakers misschien zo in tekort. Voor hen liggen deze argumenten zó voor de hand, dat ze de moeite niet nemen om het vooraf uit te leggen. En zonder die uitleg denken wij in het westen dat Israël gewoon uit onwil of om het vredesproces te torpederen de bouwstop beëindigt.

En daar schieten wij, het westerse mediavee, misschien zo in tekort. Voor ons liggen deze argumenten, als we een beetje kritisch nadenken, ook voor de hand, maar wij volgen blindelings onze mediabazen, persdiensten en niet te vergeten: ons onderbuikgevoel.

De tweede spreker is de Amerikaanse professor geschiedenis Richard Landes. Hij zet inzichtelijk uiteen hoe de militaire ongelijkheid in het Israëlisch-Palestijnse conflict heeft geleid tot cognitieve oorlogsvoering. Hij zet uiteen hoe in deze oorlogsvoering het gaat om overtuigingen en hoe de vijanden van Israël dankbaar gebruik maken van het westerse onderbuikgevoel om hun boodschap duidelijk over te brengen. Hierover hoop ik op termijn nog eens een uitgebreider artikel te schrijven, want dit is buitengewoon interessant.