Klik voor ware grootte

Door Suzanne Jaacov-van Colmjon

Bij mijn eerste bezoek aan Israël werd ik meteen aan de kant gehouden voor een ‘diepgaand’ onderzoek. Ik reisde alleen, en ik vloog ook nog eens vanaf Amsterdam via Boekarest naar Tel Aviv.

Drugskoerier
Ik was vast en zeker een drugskoerier, of iets anders verdachts, vandaar deze speciale behandeling met een echte snuffelhond en een jonge vent van de binnenlandse veiligheidsdienst. En ik maar lacherige grapjes maken over marihuana, hoe stom kun je zijn?

Routine
Later werd ik veel geroutineerde en passeerde ik de veiligheidscontroles met vlag en wimpel. Ja ja, alles zélf ingepakt, géén cadeautjes voor anderen en ik heb de hele tijd náást mijn koffers gezeten en ze geen moment alleen gelaten. Die rare dingen die u op de xray ziet zijn potten en pannen die ik meeneem naar Israël, ik verhuis namelijk gefaseerd.

Aan de Israëlische kant wist ik alle kleine tips en trucs om soepel langs de douane te komen. Niet dat ik dacht dat ik iets illegaals deed, maar ik had gewoon geen zin om mijn cd-collectie uit te leggen (200 stuks), of die broodmachine, die kilo’s belegen kaas en de zakjes Indonesische kruiden. Dus sloot ik me aan bij groepsreizen pelgrims uit Rusland, of nieuwe immigranten uit de Verenigde Staten, net doen of ik erbij hoor.

Wensenlijstje
Als je Nederlanders vraagt of ze nog iets willen hebben uit Israël, zeggen ze: “Welnee, daar heb je vast geen tijd en plek voor”, alleen mijn moeder doe ik een plezier met Wissotskythee en zonnebrandcrème van Dr. Fisher.

Israëli’s ruiken dat je naar het buitenland gaat en komen met een lijstje. Alles is in het buitenland goedkoper of beter, liefst allebei. Daarom zeg ik tegenwoordig niet meer dat ik vlieg.

Helaas konden mijn dochtertjes hun mond niet houden, en ik kon geen nee zeggen, dus daar was ik weer met een verlanglijstje. Ik zal niet ingaan op de aard van de wens, en ook niet wat ik er voor moet hebben doen om eraan te komen. Het is de laatste keer dat ik erin trap.

Bijzonder
Met kleine kinderen kun je je niet aansluiten bij een groepsreis van Russische nonnen en ik moest mijn kroost al vanaf de uitgang van het vliegtuig instrueren: “Als ze je vragen of je iets bijzonders bij je hebt, gewoon ‘nee’ zeggen! Begrepen?” Mijn jongste keek me met trillende lip aan: “Mag ik dan helemaal niet mijn nieuwe schoenen laten zien die ik van oma heb gekregen? Die zijn toch heel bijzonder?”