Maak plaats, maak plaats, maak plaats... wie ken het liedje niet van Herman van Veen? We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan hier in Tel Aviv. Iedere dag en zes dagen per week. Soms lijkt het wel of er helemaal geen oorlog nodig is om in de hoogste staat van paraatheid te leven.

Afgelopen vrijdag, ongeveer twee uur voor het ingaan van de Sjabbat, waren de straten nog vol met gehaaste mensen die hun laatste boodschapjes doen. Gestreste moeders die kleine kinderen voortrekken aan de arm, toeterende bestuurders maken ruzie om een parkeerplek. Geen wonder dat zoveel mensen hier kalmeringsmiddelen slikken.

Als mensen horen dat ik uit Nederland kom, verzuchten ze al snel: “Wauw, daar ben ik wel eens geweest, het is daar zo heerlijk rustig, zo stil, de mensen zien er zo tevreden uit.” Natuurlijk hebben ze Nederland slechts bekeken door de roze bril van een toerist, maar ik begrijp het scherpe contrast met hun dagelijkse survival of the fittest in het centrum van Israël.

Feit is: een deeltijdbaan zul je hier niet snel vinden. Beide ouders moeten werken om alle rekeningen te kunnen betalen. Vader en moeder met beiden een baan van minimaal veertig uur per week, drie kinderen die ook nog eens na schooltijd minstens naar muziekles en ballet moeten en twee keer per week afspreken met vriendjes buiten schooltijd. En als ouder wil je jezelf ook nog blijven ontwikkelen, dus doe je een deeltijdstudie naast je werk. Je zou er hartklachten van krijgen.

Zelf had ik tot nu toe de mazzel en de luxe dat ik mijn eigen werktijden kon indelen, geen stress, mijn kinderen komen huppelend thuis waar ik al met een bord warm eten glimlachend op ze wacht. Idylle. Maar tijden veranderen en ik bevind mezelf nu in dezelfde situatie als mijn vriendinnen: rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Ik blijf tegen mezelf zeggen: ‘het is geen probleem, het is een uitdaging’. Een uitdaging waar ik soms moedeloos van word, maar ook o zo veel van leer. Ik begrijp ineens veel beter waarom er hier zoveel energie gestoken wordt in de klassikale teambuilding op school. Informatieavonden voor de ouders, uitjes met alle gezinnen uit de klas, alles om elkaar beter te leren kennen. Je werkt gewoon aan je sociale vangnet bij onverwachte gebeurtenissen. Een echte Israëli gaat nooit de deur uit zonder de telefoonlijst van alle ouders uit klas 2b, zodat je vanuit de file een noodoproep kan plaatsen om je kinderen op te vangen.

Mocht ik ooit nog eens teruggaan naar het koude kikkerlandje, dan weet ik al waarin ik carrière ga maken: Israëlisch timemanagement voor werkende moeders. Ik voorzie een gat in de markt.