Klik voor ware grootte

Ik wilde deze gastcolumn gebruiken om te illustreren hoe de behandeling van Joden vaak een lakmoesproef is van het lot dat de rest van de bevolking te wachten staat.

Discriminatie
Discriminatie begint vaak met de achterstelling van Joden, maar uiteindelijk maakt het veel meer slachtoffers. De Inquisitie is een goed voorbeeld: eerst waren de Joden het slachtoffer, vervolgens de rest van de weerloze minderheden.

Het Duitse nazisme blijft natuurlijk het ultieme voorbeeld: eerst de Joden, maar daarna gaat de golf van intolerante onverdraagzaamheid ook dissidenten en andersdenkenden aan.

Hetzelfde geldt voor de huidig golf van nietsontziende terreur: de Jihad: eerst Israël en Joodse doelen wereldwijd, maar vervolgens weerloze burgers van elke religie en nationaliteit.

Christenvervolging
Op maandag 3 augustus werd bekend dat tenminste acht leden van een christelijke familie in Gojra, Pakistan levend zijn verbrand. Op instigatie van een imam roofde een menigte moslims veertig huizen en twee kerken leeg, en staken die vervolgens in brand. Volgens ooggetuigen stond de politie erbij en keek er naar. Tenminste vier vrouwen en een kind verbrandden levend, maar het kunnen er ook veel meer zijn geweest.

Pogroms tegen christenen zijn geen geïsoleerd incident, niet in Gojra waar 50.000 christenen wonen, niet in Pakistan of Egypte, Nigeria of Indonesië. Zelfs in Bethlehem zijn christenen niet veilig voor extremistische moslims.

Fundamentalisme
Dit is de verbijsterende actualiteit van 2009, maar ik ben ervan overtuigd als iemand deze column in 2029 terugleest dat de dodelijke agressie van fundamentalistische moslims tegen andersdenkenden (ook tegen andere stromingen in de islam) niet anders zal zijn.

Palestijnen
Prominente anti-Israël actievoerders zal je niet over deze barbaarse praktijken van moslims tegen christenen (laat staan tegen Joden) horen natuurlijk. Het gaat hen niet om mensenrechten, hoe hard ze ook schreeuwen van wel; in Jordanië wordt Palestijnen hun paspoort afgenomen om van Jordanië geen de facto Palestijnse staat te maken, en het vluchtelingenprobleem kunstmatig in stand te houden.

Nergens protest van de zogenaamde “vrienden van de Palestijnen”. Geen enkel schatrijk Arabisch land of heerser steekt een poot (of cent) uit voor de Palestijnse broeders.

Het zal, ondanks huichelen en krokodillentranen, nooit anders worden vrees ik. De Franse filosoof Sartre zei al: “als de Jood niet had bestaan als zondebok, zou hij uitgevonden worden”.

Yad Vashemonderscheiding
God-zij-dank stond en staat Israël in zijn millennia-oude geschiedenis niet alleen: een kleine minderheid dappere mensen schoot en schiet de Joden te hulp en laat hun Goddelijke ziel spreken: deze maand werd de Yad Vashem onderscheiding uitgereikt aan Yulia Selutina & Yelena. Michailitshenko, de dochters van Feodor Michailitshenko, geboren in 1927 in Rostov aan de Don.

Rabbijn Lau
Hij was een zeventienjarige Russische krijgsgevangene die de kleine Joodse wees Israel Meir Lau, slechts zeven jaar, met gevaar voor eigen leven, in concentratiekamp Buchenwald het leven redde.

In zijn memoires, Do Not Raise Your Hand Against the Boy schrijft Israel Meir Lau hoe Feodor aardappelen voor hem stal en zelfs oorwarmers voor hem breidde zodat zijn oren niet bevroren toen ze uren op appèl moesten staan. Toen er bij de bevrijding door de Amerikanen geschoten werd, dook Michailitsjenko op Lau op hem te beschermen met zijn eigen lichaam.

Zoektocht
Israel Meir Lau, verweesd door de nazi’s, emigreerde na de bevrijding in 1945 naar Israël en werd later opperrabbijn van Israël. Sinds de oorlog probeerde hij achter de achternaam van Feodor te komen, maar tevergeefs.

Door recent archiefonderzoek werd duidelijk dat het Michailitsjenko betrof die helaas in 1996 overleed. Zijn dochters werden met alle egards onthaald door Rav Lau, die opmerkte dat Michailitsjenko niet alleen zijn leven had gered, maar ook dat van zijn nageslacht.

Dappere christenen
Dat geldt ook voor die dappere christenen die mijn vader (geboren in 1938) lieten onderduiken en het jonge leven redden. Op initiatief van de jonge verzetsheld Piet Bosboom haalde Guurt van Houten mijn vader (geboren in 1938) op en bracht die onder bij de familie Selier-Dijksta, en later bij Ietje Dijkstra die later trouwde met “Opa” Veenstra (allen in Zaandam).

Door hun genade en naastenliefde leven zij door in mijn vaders kinderen, en al ons nageslacht tot in de eeuwigheid. Als ik in de hemel kom – hopelijk na een lang en gelukkig leven – kom ik al die dappere redders tegen, alsmede de tientallen leden van mijn familie die ik door de Shoah nooit heb mogen leren kennen. Hun aandenken zij ons tot zegen.