In Uw winterse gewesten aan de Noordzee hebt U natuurlijk weinig begrip voor de "strenge winter" die Israëli's ontmoeten op hun meest noordelijke en hoogste Hoogvlakte, de Golan waar de Chermon-bergpiek weer trots de witte sneeuwkroon draagt, gratis attractie voor toeristen. Ik wil U vragen om enige toegeeflijkheid in deze.

Israël is, wetenschappelijk en extern gezien een heel klein landje maar de Israëli lacht om dit soort feitenmateriaal. Van binnenuit, zo weet hij zeker, ligt de zaak immers totaal anders? Het land is gigantisch. Thans, Januari is het winter op de Golan, zomer in Eilat, herfst in het Judesche bergland, lente in beneden-Galilea. Deze jaargetijden bestaan simultaan en kunnen binnen het bestek van een dag of twee genoten worden middels een simpele autotocht. Is het U te heet in Ma'aleh Adumiem, de poort naar de Jordaanvallei? Aan de overzijde, een drie uur rijdens wacht in de winter dikwijls de besneeuwde Golan, altijd de besneeuwde Chermon.

De tocht door de dunbevolkte Jordaanvallei is het jaar rond een belevenis. Het woestijnlandschap is zo kalmerend, ja troostend voor de Israëli die voortdurend wordt aangeklaagd om begane "misdaden". Hij stal, bezette, veroverde en bouwde, oorloogde en ontgon. Elke berg, elke afgrond in de woestijn spot met deze valse beschuldigingen. Schapen, geiten, koeien en kamelen, genietend proevend van een der zo zelden geserveerde producten der winterregens: groen gras, zij schudden al slikkend hun koppen, met hun staarten nadrukkelijk slaand op de rotsen. Hun bedoeling is duidelijk. Deze woestijn is nog onontgonnen, Israël heeft enkel de eerste schreden gezet in het herstellen van het oude, meer dan verwaarloosde land. Meer dan verwaarloosd door de veroveraars die er bijna in slaagden een gezegend land voor immer te vernielen. Als zo dikwijls werden ook in dit opzicht de rollen omgekeerd. Niet Israël "roofde" van volken, nee, volken roofden van Israël.

Misschien getuigt de woestijn ook van het volk in kwestie, Israël dat in de Jordaanslenk sedert de terugkeer daar in 1967 slechts aarzelende schreden zette waar het korte, snel beslechte gevecht tegen Jordanië buiten valt. Zes dagen lang scheen Israël vastberaden terug te keren naar zichzelf. Zes dagen waarop geen geen zevende, geen rustdag volgde. Niet om Israël. Het volk wilde niets liever dan de wapenrusting afleggen, de geweren goed ingevet in een kast gooien en een pauze van 24 uur tussen de gewonnen oorlog en de wachtende taak: vrede sluiten met het land via verzorging, koestering totdat de mishandeling van eeuwen niet langer kenbaar zou zijn. Waarom dat niet kon gebeuren?

Israël-het-volk met de enthousiaste medestanders uit het Christendom dromde naar Jeruzalem om er onder de ruines de resten te bejubelen van hun oude Davidstad maar inzake genezing van het afschuwelijk gewonde land werd Israël zeer gehinderd door storend bezoek. Een pipse, bitse wereld kwam met zuinig neergetrokken mond en vermanend zwaaiende vinger op bezoek, expres in de weg zittend zodat tractoren, ploegen, combines weinig konden beginnen. Genoemde wereld, weigerde te proeven van de geboden wijn ("product van bezette gronden"), sloeg om dezelfde redenen onze jus d'orange af en nipte afkeurend van een glaasje import-thee, intussen gastheer Israël hooghartig de les lezend.

Hoe lang is die eerste, verkillende confrontatie met deze onuitstaanbare bezoeking nu geleden? Meer dan veertig jaren waarin van enige toenadering geen sprake was.

Israël van haar kant doorliep alle fasen ener gulle gastheer, onophoudelijk voorgevend beledigingen niet te begrijpen. Het zou te vatten want normaal zijn wanneer Israël verbitterd hete thee in 't misprijzende wereldgelaat zou hebben gegooid. Het uitblijven van dit soort catharsis is vrijwel verbluffend. Waarom bleef Israël constant streven naar een verbetering der verhoudingen waar het toch zo overduidelijk bleek hoe onmogelijk zulks bleef?

Israël ging naief doen aan "hasbara", uitleg. Niet de normale diplomatie, waar landen de eigen belangen behartigen onder de dekmantel van een zoetkabbelende, beleefde conversatie, nee, de Israëlische diplomatie heette uniek "hasbara" alsof het heel normaal was dat Israëls handelwijze alsmaar "uitleg" behoefde. Het was Shimon Peres, per heden de President van 't land, die de hasbara-inspanning eenvoudig ophief met de verbluffende stelling dat Israël geen hasbara van node had, enkel een juiste politiek. En wat deze dan wel inhield moest duidelijk zijn. Israël diende zich te gedragen naar de criteria van tante Wereld. Laten we haar maar "Mondi" noemen. Dat ligt ook goed in 't Nederlandse gehoor. Het is die mond immers waarmee tante zich zo gruwelijk, onvergeeflijk en voor eeuwig onvergetelijk misdraagt. De mond van tante Mondi eist een boycot van Israëls puike producten, intrekken van investeringen in Israëls economie, delegitimatie en wering van Israëls academici; de mond prijst ketterse uitingen binnen kerkgenootschappen ten aanzien van het Bijbelse Land en beroddeling van al Israëls handelen.

Mondi. Ze zit daar maar in haar zwarte slobberjurk, met haar vijandige rug gekeerd naar zelfs de schandelijkste vergrijpen van de rest van de wereld. Ze houdt ons haar lege theemok voor, hervulling eisend, en leest ons de les. In de pak weg halve eeuw waar ze zo hinderlijk op haar praatstoel zit probeerde Israël haar geduldig de zaak uit te leggen. Toen dat absoluut vergeefs bleek ging Israël over tot de meest belachelijke bochtenwringerij die de wereldgeschiedenis kent. Israëli's die zichzelf ideologisch niet meer overeind konden houden richtten partijen op om tante Mondi gunstig te stemmen. Er werd daar nerveus meegepraat met de vijanden, woorden als "bezetting" en "Palestijnen" doken op in elke zin. En de onderwerpingspolitiek bleek hier en daar zelfs besmettelijk voor steviger in de eigen schoenen staanden. Terroristen waarmee Israël steeds zwoer nimmer contact op te zullen nemen ander dan op de slagvelden, terroristen werden bejegend alsof het politici gold. Vergeten werden de weinige malen dat Israëli's gevangenisstraf kregen omdat zij spraken met vertegenwoordigers der PLO, misschien zelfs met de deugniet par excellence, ene Arafat.

Was dat de dam die, weggeslagen, de rivier met giftig water, altijd stromend in de wereld tot een wilde, woeste waterpartij maakte, vergiftigende de geesten der mensen, de Leer van Sinai verpletterend tot er nauwelijks zandbanken van overbleven? De rivier deed ook binnen Israël haar schade, misschien zelfs de grootste.

Israël wegspoelen was het grote doel en dat was niet mogelijk zonder medewerking van binnenuit. Wanneer we kijken naar datgene wat al werd bereikt dan inderdaad zou men alle vertrouwen in deze wereld verliezen. Israël heeft werkelijk niemand om op te bouwen DAN de Schepper van het al, ook van die "giftige rivier" waartegen de Jood bestand moet zijn maar dat helaas niet altijd blijft wanneer Jodendom wordt opgegeven.

Was de omhelzing van een deugniet, levend van roof en terreur, was de acceptatie van de verpersoonlijking der Israël-vernietiging oorzaak van wat later volgde? Ging het stap voor stap, de acceptatie van deze onacceptabele als bona fide diplomaat veroorzaakte de waterval die Israël nu dreigt weg te sleuren uit deze wereld? Bracht het b.v. Europa er toe Israël aan te wijzen als De Grote Bedreiging der Wereldvrede (nee, niet Teheran compleet met Ghizballah)?

Israël, de boeman wil men berechten voor het opperste gerecht, daar in Den Haag want Israël is een oorlogsmisdadiger, haar soldaten dienen te worden gearresteerd. En het hielp niets dat Israël, kennelijk gek geworden door dit alles de hand sloeg aan zichzelve zoals ook mensen soms tot zelfmoord worden gebracht door constant afkeurende geluiden van de omgeving. De hand sloeg aan haar beste burgers, die van Gush Katief en Samaria.

Wat Israël van dit alles kan leren is hoe GEVAARLIJK het voor haar is om toe te geven aan de onrechtvaardige eisen van tante Mondi. Wil zij dat Israël haar vijanden omhelst? Pas op voor de gevolgen…Die zich intussen al manifesteerden. Israël had constant moeten weigeren de vijand zelfs maar te bekijken want…wat wenste deze? Vernietiging. Op het schudden van vergiftigde handen volgde dus het vernietigen van de eigen wooncentra, de delegitimering van honderdduizenden Israëli's die niet langer als gewone burgers worden gezien maar als "kolonisten", en, erger dan al het voorgaande, de delegitimering van geheel Israël. Een land zonder rechten, zoals geschreeuwd, werkelijk geschreeuwd werd op het TV-scherm van Israëls Omroep I door niemand minder dan een Parlementslid uit de Arabische bevolking, ene Jamal Zechalke die op het avondnieuws kalmpjes stelde dat minister Barak "luisterde naar klassieke muziek en kinderen vermoordde". Wel, wel, de gaskamers revisited. Na enig woedend heen en weer geschreeuw verloor Zechalke de zelfbeheersing totaal en krijste met overslaande stem dat de studio (in Tel Aviv) stond in "Sheikh Munis". Dit betekent de totale ontkenning van Israëlische rechten, zelden gehoord van een lid der Knesset.

Waar nu Tel Aviv ligt bestond ooit een dorpje bewoond door Arabische nomaden van die naam. Sheigh Munis. Waar "linkse" Israëli's nog wel willen horen over het ontbreken van Joodse rechten in Judea en Samaria, onbegrijpelijk voor de Bijbelgelovige mens, daar is Tel Aviv hen totaal heilig en er mag niet mee worden gespot via "Sheigh Munis".

In plaats van nerveus te gaan schreeuwen had de nieuwslezer in kwestie vanzelf moeten vragen welke Joodse nederzetting hier werd verwoest om plaats te maken voor Sheigh Munis…

Een land, bedreigd als Israël kan geen enkel recht opgeven, een groter, meer tragische politieke fout is niet te melden in Israëls geschiedenis, de nieuwste noch de oude. Of het Land Israëls behoort Israël toe ook al is een deel even in handen van wat als "Jordanie" bekend staat, of het Land is geheel van Israël of niets ervan is van Israël. Het Verbond is een geheel en gaaf en ondeelbaar Verbond, het werd Israël verboden land te verkopen, te verpachten, te verkwanselen voor wat dan ook, of te delegitimeren als zijnde niet van Israël maar van anderen, b.v. "Palestijnen" en wanneer we dit niet beseften dan dienen we Zechalke zeer dankbaar te zijn. Hij maakte ons iets heel belangrijks duidelijk, als ware hij een instrument in G'ds handen. En waarom niet? Alles, ieder kan daartoe dienen. Zechalke's kreten zullen nog lang naklinken in Israël.

Geheel de scene voerde mij terug naar de dagen van Rabin en Peres, volgende op de Oslo Principes van '93. Aanslagen werden snel schering en inslag, een merkwaardig vredesverschijnsel waarop merkwaardig commentaar kwam van de twee genoemde Oslo-vaders. De slachtoffers der aanslagen kregen de naam "vredesslachtoffers", de vrede zelf "vrede der dapperen" en Rabin z.l. hield zijn volk voor dat we door dienden te gaan met het proces ondanks alle doden die het veroorzaakte. Nu, een 17 jaren later lijkt dit nog absurder dan het toen leek. De waarheid was dat Oslo een verboden kunstgreep was en hoe snel werd dit Israël ingepeperd. Helaas, zij die het hadden moeten begrijpen begrepen het niet.

Begrepen niet hoe Israëls rechten en plichten hecht met elkander verbonden waren. Wanneer een regering plichten opgaf, de plicht om het Land te koesteren en te bewaren, dan verdwenen ook rechten, in de ogen van tante Mundi en in die van sommige afgedwaalden binnen Israël die zelfs geen begrip meer hadden voor een zwakke kreet van protest tijdens de terugtrekkingen uit Gaza van "Sharon trekt terug onder vuur", lange tijd een geheiligd verbod in Israël. Men mocht dan soms terugtrekken maar nimmer, nimmer onder vuur. Sharon…deed wat hij deed en zijn gezondheid bleek niet bestand tegen deze ook in zijn kringen ondenkbare daad. Waar sommigen Judea/Samaria ziet als "Palestijns land", een absurd, een niet te verdedigen standpunt. Maar onder vuur terugtrekken, dat is en blijft een taboe…Sharon overtrad het ondenkbare ermee.

Had kunnen weten, wist dat ELK stuk land opgegeven door Israël verandert in een terreurbasis. Stond een doodziek man aan het hoofd van Israëls regering?

Israëls tragische verlangen naar vrede, een einde aan het verlies van haar beste zoons is inmenselijk. Maar niet gediend, helaas met de politiek gepredikt door tante Mundi. Ieder kan zien hoe slecht de tante er uit ziet. Kan een oorzaak de wetenschap zijn dat Israël tenslotte niet naar haar zal luisteren, aan haar dwingelandij zal ontsnappen, daar er boven Aards Jeruzalem een Hemelse bovenbouw bestaat? Waar het lot van Israël en de wereld uiteindelijk wordt beslist?

Wiesje de Lange