Leven wij in de slechtst denkbare tijden? Deze bestonden volgens Dickens simultaan met de best denkbare. Men hoefde alleen maar heen en weer te reizen tussen Londen en Parijs om dit waar te nemen. Voor Uw briefschrijfster worden die steden dagelijks meer 'de andere kant'. Van de Middellandse Zee? Nee, dat blijft een gegeven. Die 'andere kant' slaat op de naam van het volk Israël als de Ivriem/Hebreeërs, 'volk van die andere kant'. Nog altijd een dagelijks geïllustreerde realiteit. De wereld, zich opstellend tegen Israël, de wezens van de 'andere oever', waar Eeuwigheid en G'ddelijke interventie huishoudwoorden zijn.

Pakweg vierduizend jaar na de verschijning van de eerste Hebreeër, Abraham, blaast een hand over hand toenemende antisemitische storm mij geregeld terug naar de veertiger jaren. Hoe moet het toen zijn geweest voor mijn ouders, voor heel het Joodse volk, bedreigd met… oh, woorden genoeg. Van die unieke woorden voor een volk in een unieke situatie? Unieke woorden voor een volk dat op unieke wijze door de wereld bejegend wordt? 'Vernietiging'. 'Uitroeiing'. 'Wegwissing'. 'Deportatie', weg naar de andere oever, de eeuwigheid waar ze de wereld zo hinderlijk op wijzen. Hun G'd die gediend moet worden door alle schepselen.

In de veertiger jaren zag elke Jood in Europa zich met monsterlijke termen geconfronteerd, persoonlijk en eenzaam. Elk lid van het Joodse volk stond alleen tegenover deze aanstormende begrippen. Hem persoonlijk werd de oorlog verklaard. Gigantische legers marcheerden door Europa en er tegenover stond hij/zij alleen en ongewapend.

Kunnen we de toestand van Israël anno nu zelfs maar vergelijken met die van de hulpeloze massa's staande aan een onafzienbaar massagraf in Europa's koude grond? Het volk trok inmiddels de Grote Zee over, terug naar het vaderland, waar het zich organiseerde als in lang vervlogen tijden toen de legers van Koning David zo succesvol vochten tegen de invasies der Filistijnen. Zonder twijfel onderging Israël in de twintigste eeuw een grootse vernieuwing, kwam de beloofde keer in het lot.

Dat is een kant van de medaille. Nu die andere. De wereld, werd die opgezweept in de grootse revolutie meegesleurd, verheugde men zich? Accepteerde men tenminste het missen van de vernietigingsboot, concluderend van 'andere tijden, andere zeden'?

Ongetwijfeld was en is er nog altijd vreugde in de wereld om de manifestatie van G'ds almacht die 'het graf opende' van Israël, zodat dorre beenderen weer tot leven konden komen. Maar het was een eenzame, een individuele vreugde van de enkelingen, elk voor zich. Noch politiek, noch strategisch was er sprake van enthousiasme.

Integendeel. Met een verbeten standvastigheid als een slang, niet bij machte een prooi ooit weer los te laten, bleef men Israël het vuur na aan de schenen leggen. Een Liga van grote, rijke landen, constant ondersteund door een meerderheid in de VN zette voort wat een verslagen Duitsland had moeten opgeven. De interim balans toont anno 2010 niet enkel een voortgaande oorlog tegen Israël, nee, met toenemende dolheid beukt de storm een landje dat eenvoudig te klein lijkt om al dat geweld te absorberen.

De VS, niet langer de onbetwiste supermacht maar toch nog altijd zeer prominent in de familie der volken, de VS kozen zich een President met antisemitische tendenzen, zo opvallend dat zijn eigen achterban het voor een groeiend deel onderkent, hetgeen de man weinig kans geeft op herverkiezing. Moge dat enige troost impliceren voor de toekomst, een feit is voorlopig dat Israël niet enkel een belangrijke, hoewel nimmer onwankelbare steun verloor, maar ronduit met vijandigheid bejegend wordt in het Witte Huis te Washington, een vijandigheid die niet kan worden geneutraliseerd door de mooie, vaak warme woorden van verschillende Amerikaanse politici.

Enkele dagen na de zeer teleurstellende ontvangst van Premier Netanyahu kunnen er weinig opbeurende termen gevonden worden. Het gaat niet om de man Netanyahu (zoals de media zo graag willen doen geloven) die zonder het gebruikelijke protocol werd ontvangen en weggezonden, het gaat om zijn land, zijn volk dat hem vertrouwen schonk. Netanyahu is geen dolgedraaide, machtsbeluste dictator, hij is een democratisch gekozen premier van een land met gepoetste schoenen en tanden. Het is zeer onwelvoeglijk zo een land/volk te beledigen.

Obama bejegent Israël vanaf zijn 'andere kant', ziet toekomst in de Arabische 'Palestijnen' die staan te springen om Israël weg te drukken uit 'hun land' dat zij maar vast 'Palestina' noemen en uit 'hun stad' die zij vanouds Al Quds (de Heilige Stad) noemen, een term slaande op Jodendom maar handig verbogen naar nieuwlichterige verklaringen. Al Quds, door hen begeerd als hoofdstad van Palestina.

Het is deze Palestijnen menens met hun ambities, zij demonstreren dit onder meer door in de aarde te wroeten, op zoek naar overblijfselen van Joodse Tempels (weg er mee!), boven de aarde met stenen en molotovs te mikken op de Joden, vooral op de manifestaties van Israël's soevereiniteit zoals politie, leger, belastingambtenaren, zelfs ambulances en brandweer.

En in Obama vonden zij een partner die maar vast, vooruitlopend op verwezenlijking der Palestijnse droom, de bouw van Joodse huizen verbiedt. In Judea en Samaria, in Jeruzalem, waar hij maar kan want Palestijnen houden niet van Joden, daar zal in hun staat geen plaats voor zijn, dus bouwstop, begin der afbraak van de Joodse Staat.

Obama doet meer dan simpel assisteren. Hij suggereert met zijn eisen dat Israël gewoon uit zichzelf de zaak moet opgeven teneinde de Palestijnen een hoop moeite en tijd te besparen. Hij noemt dat 'to go forward', voortmarcheren. Richting wat? Dat zal Israël al marcherend vanzelf duidelijk worden. Obama weet het al en wat op te maken valt uit diens diplomatie is dat Israël geen recht heeft om het niet op te geven. Het landje moet stoppen, moet 'gestes' maken richting de Palestijnen, ongeacht de eigen levensbehoeften.

Op het gelaat van Netanyahu viel, (ondanks diens pogingen zijn gebruikelijke pokerface te tonen), te lezen wat zich afspeelde, daar in en om dat onaandoenlijk witte huis. Obama's administratie stampte met logge schoenen op Israël's meest fundamentele rechten, absoluut onontbeerlijk voor de handhaving van dat volk dat de stof leverde voor de Constitutie van Obama's Verenigde Staten. Functioneert deze president, B.H. Obama volgens een andere 'grondwet'?

Niemand praat nog over een Amerikaanse Ambassade in Jeruzalem, first things first. Eerst moet er een Jeruzalem zijn en dit is onverbrekelijk verbonden met het volk van Netanyahu. Zonder hen is Jeruzalem ondenkbaar. Zij zijn Jeruzalem en Jeruzalem is hun symbool, zij zworen het niet te zullen vergeten als ware het hun rechterhand.

Dit wisten alle vijanden van Israël altijd. Zij zetten grote borden met 'Verboden voor Joden' op de poorten van Jeruzalem, en niet enkel daar. Ook op de andere symbolen, onverbrekelijk verbonden met volk en stad. De Machpela Spelonk, begraafplaats van Israëls Aartsvaders was tot in de zestiger jaren verboden terrein voor de Jood (ja, Jood, ongeacht diens nationaliteit). De Jood mocht opklimmen naar die heilige schrijn maar enkel tot de zevende trede. Hief hij daar opnieuw zijn voet om hoger te geraken dan werd zulks voorkomen door opeenvolgende 'verdedigers', de laatsten van de legionairs van Hoessein (van Jordanië). De vrees voor Joods gebed is zeer veelzeggend en nog altijd dagelijks gedemonstreerd op de Tempelberg in Jeruzalem waar Moslims angstvallig waken over Joodse lippen.

Obama gaat veel verder, hij probeert de Joden de toegang tot zoveel mogelijk delen van Jeruzalem te ontzeggen, althans te verhinderen dat hun aanwezigheid er zal toenemen. Hoewel er van besprekingen (ik kan dat geen vredesbesprekingen noemen, het zijn overdrachtsbesprekingen waar Israël gebied over dient te dragen aan de 'Palestijnen') geen sprake is, enkel van 'nabijheidsgesprekken', de twee partijen elk in de eigen vertrekken, dient Israël alvast afstand te doen van delen van rechten in Jeruzalem. Doet Israël dit niet dan zal Obama dat landje veroordelen, aansprakelijk stellen voor de mislukking 'te geraken tot de nabijheidsbesprekingen'. Is het abracadabra nog te vatten?

Misschien deed Obama uitsluitend aan Netanyahu uit de doeken wat zijn wraak zou zijn indien Israël niet meewerkte? Op de TV-schermen zagen wij een man die we nog niet kenden, plots ouder, een geschiedenis van duizenden jaren drukkend op zijn vermoeide schouders. Een Joodse versie van 'Elckerlyc'. Ik herhaal dat deze funeste concessies van Israël werden geëist vóórdat er nog van enig 'geven en nemen' sprake is. Een soort voedzame 'hors d'oeuvre'.

In Israël werd een en ander beschreven als de ernstigste crisis tussen de VS en Israël in meer dan een halve eeuw. Een onnauwkeurige beschrijving, het was geen crisis met de VS (waar grote delen van het volk naast Israël blijven staan), uitsluitend met Obama. Een bouwstop voor de Joden van Falastin (Palestina) en Al Quds. Zo ziet kennelijk Obama de Israëlische Joden. Israël gesnoerd in een onwrikbaar korset. Het mag niet meer groeien, net als de voetjes van Chinese dames in vervlogen tijden.

Aangaande de Arabieren bestaan er ook plannen maar van andere aard. De Palestijnse Autoriteit (PA) (wat men daar tegenwoordig ook onder moge verstaan) heeft Israëls toestemming gevraagd om te beginnen aan de bouw van een groot toeristisch oord, opdat dit klaar zal zijn wanneer de PA verandert in de PS (Palestijnse Staat). Genoemd toeristencentrum zal de oever van de Dode Zee tot leven moeten brengen, ongeveer zoals Arafat's casino te Jericho die stad opvrolijkte.

Lukt het, dan is meteen de Jordaanvallei meegenomen door de Palestinabouwers. En wanneer men dan toch aan het bouwen slaat, dan wenst men tevens een Arabische stad te construeren ten zuiden van het Bijbelse Jericho. Onnodig te stellen dat het hier genoemde plan maar vast Israëlische grond annexeert voor de PS onder het motto dat de beoogde staat toch een economische infrastructuur nodig heeft, voorbijgaand aan de bewezen terroristische noden, zo duidelijk de boventoon voerend in een reeds bestaande PS: Gaza.

Israël mag niet groeien om de PS de weg niet te versperren. Geen schaduwregering, zoals Engeland die kent maar een schaduwstaat. Heftig verdedigd door… ja, door wie niet, Bijbelgelovigen buiten beschouwing gelaten?

De oorlog tussen een solide en een schaduwstaat heeft kennelijk Obama gerecruteerd tegen Israël dat moeizaam worstelt tegen het korset voornoemd. Het knelt vooral in de gevoelige Jeruzalemstreek hetgeen de bedoeling schijnt te zijn. De Stad, gedeeltelijk bezet door Jordanië tussen 1948 en 1967 wordt vreemd genoeg aangeduid als 'door Israël bezet', geheel of gedeeltelijk, dat wisselt. In deze spreekt men dan van 'Arabische buurten' waarvan men automatisch accepteert dat deze ontoegankelijk zijn voor anderen, b.v. Joden.

Niets van dit alles berust op huidige toestanden, het is alles een radeloos vasthouden aan wat was, nl die Jordaanse bezetting (illegaal want in strijd met de verdeling van het Heilige Land). Thans? Sinds 1967 toen de Stad eindelijk geheel in Joodse handen kwam, vestigden zich ongeveer een kwart miljoen Joden daar waar negentien jaar lang de legionairs de geweren richtten op de Joodse vijand.

De anti-Joodse wereld wil steeds de klok terugzetten en dat heeft gevolgen, het schuift de expansiezucht der Arabische inwoners van het kleine landje naar een hogere versnelling.. Israël, gezien in vogelvlucht toont schrikbarend hun ambities.

U hoort vaak van 'Arabische opstand' op de Tempelberg waar stenen naar de Joden worden gegooid, vaak naar beneden, naar het Tempelplein maar wordt er in Uw krantje ook melding gemaakt van de ouderwetse stenigingen (ook beschietingen) van auto's op Israël's verkeersaders, de zeer ouderwetse, want Bijbelse 'verzetting der grenspaaltjes' binnen Israël waar Arabische nomaden aldus zich land toe-eigenen toebehorend aan anderen, overbodig te zeggen hun Joodse medelanders. Op dat aldus gestolen land worden dan gehaast, schots en scheef, zonder enig plan huizen gebouwd, natuurlijk zonder vergunning, dus illegaal. Naar schatting gaat het om 200.000 illegaal gebouwde, deels onbewoonde woningen. Daar staan ze dan, als nog een teken van overwinning op de Joodse 'bezetters'.

Wat is de reactie van Israël op dit alles? Een typisch Israëlische. Inziend dat hun regering bijkans stikt in dat korset doen de burgers, niet gehinderd door keurslijven, het werk zelf. Protestdemo's tegen de Yes-we-canpresident met 'no you cannot, wij zullen Jeruzalem bewaken'- op de spandoeken. Deze demonstraties helpen weinig.

Particulier initiatief wordt daarom ontwikkeld inzake de bewaking van Israël's land. Alsof er geen leger, ja geen staat zou bestaan haalden jonge boeren een bewakingsmilitie van honderd jaar geleden uit de oude pre-Staat doos. Verfkwastje erover en daar ziet U hen, thans met moderne wapens Israël's boerenland, Galilea en de Negev bewakend, 'De Nieuwe Israëlische Wachter'. Een vrijwilligersmilitie die de wanhopige boeren wier vee gestolen, wier oogsten geroofd, wier omheiningen vertrapt worden, komt beschermen.

Geachte lezer, ook wanneer uzelf geen boer bent dan was uw vader het misschien, of een ander familielid. Kunt u zich indenken wat het voor een boer betekent om in zijn boomgaard aan te komen voor de jaarlijkse pluk en dan… de lege bomen aan te treffen die gisteren nog doorbogen van de vrachten fruit of avocado's? Ik kende een Galilese landbouwer wiens hart hiertegen niet bestand bleek.

Vanavond zal het Pesach zijn, het feest van onze bevrijding uit Egyptische slavernij. Israël's Exodus naar vrijheid en verantwoordelijkheid. We leven in de slechts denkbare/de best denkbare tijden.

De delegitimatie van Israël heeft in geen zestig jaren zulke hevige vormen aangenomen maar, zoals A.C.W. Staring reeds dichtte:' De Helper uit den hoogen staat naast die zich zelve niet verlaat'. En Israël zal zich zelve niet verlaten.

Wiesje de Lange