Een waterval, indrukwekkender dan de Niagara lijkt uit onuitputtelijke bron neer te klateren. De aarde, geheel onze wereldbol is nauwelijks tot absorptie in staat. Een bron van onvoorstelbaar kwaadaardig vernuft schijnt in staat de wereld schoon te spoelen van inzicht, waarheid en onafhankelijk denken.

De beste breinen, vereend in denktanks achten het kennelijk niet nodig te komen met verklaringen aangaande het 'waarom'. Waarom zo onevenredig veel energie wordt gespendeerd aan vernietiging van het begrip 'Israël'. De wereld wordt echter geacht deze 'wet' zo langzamerhand te kennen."

Grapjassen in Israël noemen in dit verband soms de naam Holland waar men toch zo knap bleek in het beteugelen van waterkracht. Kunnen die Hollanders wellicht ook de hier genoemde overdrachtelijke waterstromen indammen, opdrogen? Aangezien Uw briefschrijfster volstrekt niets weet te zeggen over Hollands unieke waterwerken begeeft zij zich haastig naar het rijk der fabeltjes.

Kleine Hansje die zijn duimpje uit de mond haalt om het te steken in een afgrijselijk griezelige mond, een gat in de heilige dijk. Valt er aangaande onze dodelijke waterval iets te melden vergelijkbaar met de daad van Hansje?

We leven in de tijd der sportieve krachtmetingen. Grootse, internationaal opgezette wedstrijden op gebied van behendigheden en uitmuntendheid. Een van deze wedstrijden ontsnapte betreurenswaard aan veler aandacht; het ontbreken van een oorverdovend aantal decibellen gebrul, opstijgend uit publieke tribunes werkte hieraan mee.

Geweldig ontwikkelde spierballen speelden geen rol in onze wedstrijd, noch enige training van het menselijk lichaam beneden de neklijn. Waar het hier om ging was het groot hoofdkwartier van de mens: het brein, die adembenemende kronkelwereld in onze schedels.

In Quebec/Canada kwamen vanuit vele landen, werelddelen de sterren van 44 belangrijke universiteiten, elk winnaar van de voorafgaande nationale wedstrijd, bijeen voor een test inzake hun bekendheid met het Internationale Humanitaire Recht tijdens Oorlogvoering, waarmee men Israël zo dikwijls te lijf gaat, omdat 'Israël dat Recht weer eens zou hebben geschonden'.

Israëli's weten een en ander van oorlogvoeren, helaas. Israëli's weten een en ander over recht en krom. Bestudeert het Joodse volk niet sinds duizenden jaren die grootste Juridische schat die de wereld kent: de Talmoed? Traditioneel buigen grootvaders, vaders en zoons zich over dat G'dgeïnspireerde wetboek om het te bespreken, te bestuderen, in het licht van de eigen actualiteit.

Dat de wereld de Jood/Israëli zo gretig beschuldigt van 'schending' van Recht is niets bijzonders. De methode is gebruikelijk, men neemt een attribuut van Israël en draait dat handig om, het inzettend tegen Israël naar het principe van de boemerang. Het werkte altijd. Waarom zou daarin verandering zijn gekomen? Het werkt en vraagt U mij niet waarom. Waarom accepteert de wereld zo gulzig deze laster, dat een leger, zichtbaar strevend naar humaan oorlogvoeren (gewoonlijk een contradictio in terminis) zich aan de lopende band schuldig maakt aan oorlogsmisdrijven?

Vuurde Israël al ooit blindelings duizenden raketten af op een burgerbevolking, bliezen radeloze Israëli's zichzelf op in Arabische bevolkingscentra? Hoe is het te verklaren dat er geen homerisch hoongelach opstijgt bij de absurde beschuldigingen aan datzelfde adres? Moet U mij allemaal niet vragen, moet U de tegenpartij vragen. En toch, en toch, waarheid blijkt, kan niet eindeloos weggemoffeld worden.

De wedstrijd in Quebec werd gewonnen door Israël, een tamelijk adembenemend succes gezien het feit dat 's werelds beste Juridische faculteiten van universiteiten waarin die van Israël totaal kunnen verdrinken er aan deelnamen. Maar het was (in de afgelopen maand maart) het kleine Israël dat allen, in de laatste ronde ook de studenten van New York University en de Universiteit van Montreal versloeg.

De studenten kregen oorlogssituaties voorgeschoteld van fictieve landen en slagvelden. De commandant van de ook al weer fictieve strijdkrachten was ene 'Kolonel Yes We Can', een charmante vondst. Ook Nederland had ermee te maken. Een van de rechters, ene Philippe Kirsch, de eerste president van het Internationale Gerechtshof te Den Haag speelde de rol van 'hoofd der oppositie'.

Een geweldige prestatie van Israël? Zonder ook maar iets af te willen doen aan het indrukwekkende succes van de Israëlische aankomende juristen, de 'Hansjes' die met hun overwinning een ferme duim in Israël's lekkende dijkbescherming staken moet gezegd dat weinigen méér geconfronteerd worden met de materie dan zij. Niet enkel om Israël's oorlog waarin velen van hen een actief aandeel moeten nemen, maar ook om de onrechtvaardige critieken daarop waarvan het schandalige Goldstone Rapport een recent voorbeeld is.

Het zijn niet enkel, misschien zelfs niet voornamelijk de boosaardige critieken vanuit de wereld, het is de invloed daarvan op hun eigen maatschappij waar al dat gif zo onmogelijk veel kwaad doet, die Israël's delegatie maakte tot experts waartegen geen der andere 44 landen op kon.

Als voorbeeld van de interne schade wijs ik U op Israël's thans zich ontvouwende spionage-schandaal. Een jonge vrouw, in militaire dienst, ene Anat Kam meende beter dan regering en leger te weten wat goed voor Israël is. Zij wist zeker dat het verkeerd is om te strijden tegen terroristen want die mensen, zo zegt toch de internationale gemeenschap, die mensen hebben gelijk.

Israël…doet het allemaal verkeerd en verzet zich onrechtmatig. Anat besloot daar een stokje voor te steken, Anat, dapper en alleen; Jeanne d'Arc, Israëlische uitvoering. Zij speelde duizenden geheime documenten door aan een geestverwant, journalist van de krant Haaretz, een zeer linksgezinde publicatie die gelezen wordt door ongeveer 2% van Israël's bevolking.

Het schandaal 'geniet' een zo grote overbelichting dat ik meen daaraan niets toe te hoeven voegen wat betreft feitenmateriaal. Enkel de essentie. Anat d'Arc wordt beschuldigd van het vergaren en doorgeven van uiterst geheime documenten met de bedoeling de Staat Israël te benadelen.

Anat, een spionne waarvoor ik geen lans zou behoren te breken, Anat is in mijn ogen tevens een slachtoffer. Niet zozeer van de anti-Joodse wereldhetze, maar van de resultaten daarvan binnen Israël, misschien voornamelijk Israël's verwarrende en verwarde media-wereld waarin Anat werkzaam was als journaliste. Kan men van een 23-jarige verwachten dat zij moreel gezien op de been blijft wanneer zoveel stemmen verkondigen dat Israël landstelend en koloniserend het internationale recht met de voeten treedt?

Geachte lezer, U hebt gelijk, mensen worden geacht de wet te kennen en die 'wet' is een eeuwige, gekomen van hogerhand. Zij prent ons in dat Israël één G'd en één land heeft en dat, wanneer een vijand uittrekt om Israël's burgers te doden, het een heilige plicht is de aanvallers voor te zijn, 'vroeger op te staan'. Men kan zich nimmer beroepen op een 'ik wist dat niet', het 'niet weten' dat eliminatie van een vijand gehoorzaamheid is aan de Schepper is al een levensbedreigende tekortkoming.

Zodra het Anat Kamschandaal bekend raakte, begon de wereldpers Anat te verdedigen via een voorspelbare aanval op haar oorlogsmisdadige land Israël. Anat was een heldin die de democratie verdedigde via haar spionage.

Democratie? In een democratisch land wordt de regering gekozen door het volk, vertegenwoordigend het volk; het is de uitvoerende macht van datzelfde volk en een leger marcheert in laatste instantie volgens de inzichten van dat volk, vanzelfsprekend door het te verdedigen tegen de vijand. De absurditeit dat een niet verkozene, een secretaresse van een hoge legerofficier die democratische machine zou mogen saboteren dringt zich meteen op.

Hoe vreemd dat mensen in hun ijver Israël's politiek te delegitimeren beneveld schijnen te raken, zij kunnen niet helder meer denken. Groter delegitimatie van Israël's staatsbestel dan het goedpraten van een daad van spionage die de levens van zoveel Israëli's in gevaar brengt, groter delegitimatie is toch nauwelijks denkbaar, het valt onder de bekende noemer van 'laten we Israël redden ondanks zichzelve', een ideologie waaraan Anat assimileerde.

Is het een wonder dat Israëli's menen doelwit te zijn van overweldigende vijandelijkheid, gefabriceerd buiten haar grenzen, ook in de VS? Waar toch een zo intens rechtvaardig streven als dat naar zelfbehoud, in het kader waarvan de VS en de USSR elkander vele jaren, via dat symbool van de koude oorlog, de 'ontspanning' of détente, 'bedwongen' via steeds dreigender bewapening, vruchten afwierp. Een kernoorlog barstte niet uit. Het bleef allemaal bij dreigen.

Hoe moet men thans Obama uitleggen die plechtig laat verklaren door zijn trouwe spreekbuis Hillary Clinton geen atoomwapens te zullen gebruiken tegen atoombomloze landen, zelfs wanneer deze hun chemische en biologische wapenarsenalen inzetten in oorlog tegen de VS. Keerde hij détente de rug toe?

Een kleine vijftig landen zullen deelnemen aan een topconferentie op gebied van 'ban de bom' onder de leuze van 'wereldvrede' en het is niet moeilijk te raden waarom Israël's Netanyahu daar niet bij zal zijn. Israël voelt zich aangevallen, in het nauw gedreven en alleen gelaten. Israël meent dat zelfbescherming altijd legitiem is, dat een grote stok vijanden weerhoudt inplaats van uitnodigt tot aanvallen. Israël, waarschijnlijk het meest bedreigde land ter wereld, kan zich geen 'gebroken geweertjes politiek' veroorloven en voelt nattigheid om in onze duimpjestermen te blijven.

Waarbij ik mij dan haast te roepen dat men ergens belachelijk inconseqent te werk gaat. Neemt u nu de VS van de Yes-we-can-administratie. Vergat men daar hoe hun eigen Californië met geweld werd veroverd op de Mexicanen, hetgeen onvergetelijk blijft, door plaatsnamen als memento's. Waarom toch houdt men al die Spaanse namen aan? Is het niet delegitimerend ten aanzien van bijvoorbeeld de Israëlpolitiek van de V.S.?

Israël keerde terug naar het eigen land waarvan plaatsnamen getuigen hoezeer men ook tracht daar iets tegen te doen, bijvoorbeeld door Shechem 'Nabloes' te noemen, Beth El, ook uit de Bijbel te verdringen achter Ramallah, 'Judea/Samaria' met 'Westoever' te denatureren. Wanneer de Mexicanen ooit de macht zullen hebben, nodig om terug te keren naar het door hen verloren Californië dan worden zij aldaar verwelkomd met stedennamen als Los Angeles en San Francisco, met streeknamen als Alameda, Calaveros, El Dorado, de lijst is langer dan de kustlijn van Israël.

Vanuit het oogpunt der Amerikaanse superpower is dat alles onbelangrijk. Boven een bepaald machtsniveau heeft men gelijk ook wanneer men ongelijk heeft. Maar…het kan verkeren, is misschien al aan het verkeren.

Israëlische studenten wonnen een cerebrale krachtmeting op gebied van het internationale recht, niet zo maar 'Recht', nee het humanitaire recht in oorlogstijd. Moet iemand nog olijven?

De overwinning stijgt verre uit boven het landje Israël alleen. Het is een overwinning van rede, waarheid en realiteit. Voor even (het Israëlische team kreeg een vijf minuten durende ovatie) leek de wereld teruggekeerd naar zichzelf, het gezonde verstand 'sans frases' zoals de rechters tijdens de Franse Revolutie zouden zeggen.

Sans frases, zonder kletspraat bleek hoe de wereld misschien wel bedrogen wil worden maar dit niet blijvend kan garanderen. Israëlische aankomende juristen bleken een wereldrecord te kunnen halen in zuiver rechtvaardig, humanitair denken.

Waar leerden zij dit? In hun eigen kleine landje dat hiermee heel een naar vrijheid en rechtvaardigheid (twee onverbrekelijk verbonden begrippen) strevende wereld een compas voorhield. Als zo dikwijls, als voorbestemd bleek Jeruzalem een ideale, immer overzichtelijke stafkaart voor allen, ja een moreel proefstation.

Wiesje de Lange