Wat laten wij onze kinderen na? De Bijbel prent ons in "al deze woorden" zorgvuldig in ons hart mee te dragen en voor de Jood geldt dat hij deze woorden tussen zijn ogen en op zijn handen plaatse, hetgeen via de gebedsriemen dagelijks geschiedt. In kleine kokertjes, aan deze riemen bevestigd zit een perkamentrolletje met de essentie van G'ds opdrachten aan Israël.

We hebben te maken met G'ddelijke wijsheid die voor eeuwig in het hart moet worden gekoesterd opdat dit niet gevuld rake met waardeloze prullen; vandaar de opdracht: "en gij zult het doorgeven aan uw kinderen"… De woorden immers mogen niet verloren gaan, niet verdwijnen uit het Hart van het volk. Zij vormen daar de nucleus van, de kern van Israël.

Ook het volk zelf was voorbestemd een nucleus te worden waaromheen de volken der aarde zichzelf spiritueel zouden opbouwen in kennis van, eerbied voor de Grote, de Scheppende Macht die de aarde in stand hield en daarbij geholpen wenste te worden door Zijn schepselen. In een ideale wereld zal zo de mensheid leven in vrede, menselijkerwijs gesproken. Want G'ds vrede is uniek en mensen kunnen enkel menselijke idealen bereiken.

Het doel werd nog niet bereikt. Velen zijn bereid het leven te geven om dit te voorkomen en zij dragen een geheel ander wereldbeeld met zich mee, ook met Israël als kern waaromheen de overlevering van de haat werd en helaas wordt gesponnen, in stand gehouden en doorgegeven aan volgende geslachten. Dit laatste via schoolboekjes, tv- en andere programma's 'voor het kind' dat 'dient te leren' hoe het leven moet als drager van een traditie met de bekende essentie van: 'Carthago – sorry, Israël - delenda est'. Israël moet verwoest.

Wat zeg ik, Israël is volgens deze ideologie alreeds verwoest, het bestaat niet, bestond nimmer en kan niet bestaan want anderen namen Israëls plaats in. Deze welhaast radeloos aandoende redenering )narrative werd het woord) schiep als vanzelfsprekend de Arabische boycott.

Radeloos? Die indruk maakt dat wanhopige wegmoffelen van Israël, het bedenken van duizenden varianten op het "hocus pocus pilatus pas ik wou dat Israël weg was. Ik stop het in dees hoge hoed en spreek een boycott uit over land en volk". De boycott. Die mij altijd doet denken aan een peuter met de oogjes stijf gesloten opdat moeder hem en de gebroken bloemenvaas niet zien zal.

De boycott begeleidt Israël, is er hardnekkig mee verbonden, manifesteerde zich op elk gebied en neemt de laatste tijd weer toe in sterkte als ging het om aandelen, genoteerd op de Beurs. De boycott dwong Israël constant tot zelfstandigheid, zelf de handen uit de mouwen te steken, niet afhankelijk te worden van mogelijk vijandige "gastarbeid", die geregeld omslaat in staking, als een vorm van boycott.

Deze week werd er (weer) een cursus geopend waar Israël's gedemobiliseerde soldaten tot bouwvakkers worden getraind teneinde de onbetrouwbare "Palestijnen" te vervangen die weer eens in staking gingen.

De boycott, hoe actueel ook, werd niet tegelijk met de Staat Israël geboren, hij was er al, had tot doel de stichting van diezelfde Staat te voorkomen (hetgeen geheel het moderne nederzettingen-sprookje ontzenuwt).

Joodse repatrianten kwamen tot in de vorige eeuw aan wal in de enige haven van hun geroofde land, die, hoe primitief en gebrekkig ook, voor duizenden de toeganspoort werd naar Zion. Dit duurde tot 1936 toen de Arabieren 'hun' haven sloten voor Joden, een boycott die de haven van Tel Aviv groef, de 'Joodse haven' ter noodzakelijke vervanging van Nemal Jaffo, de haven van Jaffo.

Als klein kind leerde ik het bijbehorende lied zingen dat met oh, zo prozaische woorden toch een soort Psalm werd:"anoe boniem po nemal" (wij bouwen hier een haven), staccato als hamerslagen. Een ware thuishaven na 2000 jaren van rondzwalken over 's wereld's zeeën.

Het bleef natuurlijk niet bij de sluiting van Jaffo waar men met sloepen aan land werd geroeid. De Arabische Staten sloten zich aaneen in de beruchte Liga. Een 22 landen, 14 miljoen vierkante kilometer van onblusbare vijandigheid, een plaatselijke variant van de "Siegfriedlinie" tegen Israël en we leven dan anno 1945, niet bepaald de datum waarop het Joodse volk in de best denkbare vorm was voor een krachtmeting.

Nu in 2010 het begrip boycott niet van de lucht is, zogenaamd omdat Israël van alles doet/nalaat is een terugblik wellicht heilzaam voor hen die menen dat het boycotten van 'agressief' Israël iets te maken zou hebben met de Israëlische grenzen van 1967.

In 1945 bestond de Staat Israël niet, in het Britse Mandaat woonden enkel ettelijke honderdduizenden Joden, kampend met een groot gebrek aan vrijheid. Hoe konden zij de overlevenden van de shoa binnensmokkelen. De Liga vervulde de rol van de oude Farao uit Egypte. Er mocht nimmer een Joodse Staat verschijnen temidden van de ongebroken keten, de muur van Islamitische landen die verklaarden nimmer 'Joodse of Zionistische Producten' (de woorden waren synoniemen, geen sprake van verschil tussen Joods en Zionistisch, ook dat is een sprookje) te zullen aanschaffen of verhandelen.

Er bestond nog geen Zionistische onafhankelijkheid maar Hitler was dood en de enigen die zijn oorlog tegen de Jood voort konden zetten dat waren de Ligalanden. Hetgeen wonderbaarlijk niet voorkwam dat een Joodse Staat drie jaren later werd uitgeroepen welhaast simultaan met de oorlog ertegen, waarin diezelfde Liga een zo grote rol zou spelen, ook met behulp van een secundaire, zelfs tertiaire boycott, (tegen handelen met hen die de boycot tegen handel met Israël niet eerbiedigden).

Vanzelf kwamen er de klachten. Tegen 'onrechtvaardige' toepassing van de boycott, door hen die zichzelf totaal onschuldig verklaarden, heus helemaal niets hadden gedaan. Absurd en griezelig klonk al snel de nazi-achtige verklaring dat enkel de Liga zou bepalen voor wie, buiten Israël de boycott gold hetgeen te verwachten corruptie meebracht, betaling van steekpenningen om te mogen handelen met de Liga. Onder het motto van 'wij zijn zo keurig, wij zijn zo net', doen aan handelen noch wandelen met de Joods Zionistische Staat.

Veel landen, waaronder het toen nog Grote Brittannië hielden zich religieus aan de Ligaregels en het is eenvoudig een wonder dat Israël niet snel het economische loodje legde. De waanzin baarde meer waanzin.

In de Verenigde Staten kon een en ander niet door de beugel, het botste met bestaande wetten aangaande vrijheid van handel, de heilige Free Trade in tegenstelling tot Protection. In 1977 kwam er zowaar een wet die Amerikaanse ondernemingen verbood medewerking te verlenen aan de Arabische boycott tot grote woede der Liga die hierin een hysterische reactie zag. Terecht? Ja, maar anders dan de Liga meende.

De meeste landen legden zich echter neer bij de boycott hetgeen ons blijkt uit werkelijk 'hysterische' documenten, waaronder een exemplaar nagelaten door de Britse militaire luchtvaart. Deze zag zich gedwongen in een offerte plechtig te verklaren dat "geen van de onderdelen van hun vliegtuigen werden vervaardigd in Israël. Direct noch indirect, geheel noch gedeeltelijk". Aangaande verscheping van onderdelen en voltooid product werd nog eens plechtig verklaard dat "niets werd vervoerd door Israël noch via Israëlische bemiddeling". Er werd diepgaand doorgedraafd inzake dit soort specificaties die te Nazistisch aandoen om op te noemen. We leven dan einde de jaren '80.

Ook nadat in 1994 enkele Arabische landen verklaarden niet langer de tertiaire en secundaire boycott te zullen eerbiedigen werd hieraan nog streng de hand gehouden door de rest van de Liga. Een en ander sleepte bijvoorbeeld zware boetes mee voor overtredingen. Geen 'boete' kan zwaarder zijn dan de doodstraf die onderandere de Palestijnse Autoriteit (PA) anno nu handhaaft op het overtreden van een verbod vast goed te verkopen aan een Jood. De doodstraf.

Een bezoek aan een land toont een deel van datgene wat daar doorgegeven wordt aan de jeugd. Disneyland, een naief, optimistisch vertrouwen in een toekomst vol plezier en fantasie. Madurodam/Mini-Israël, liefde en trots inzake een land waar het goed toeven is. Musea als tempels gewijd aan visuele schoonheid, kathedralen opgedragen aan datgene wat een dienend volk draagt. Voorbeelden zonder tal.

In Hezbollahland, gelegen in de Libanon kunnen touristen zich laten rondleiden in een militair gebied, opgedragen aan de Heilige Oorlog, Jihad. Vanzelf tegen indringer Israël. Men moet in redelijke conditie zijn om, tunnel in, tunnel uit, van bunker tot bunker trekkend te kunnen genieten van de aanblik. Al die prachtige wapens met toebehoren, oorlogsrantsoenen voor de strijders en bovenal de verblindend vernuftige raketten met de bijbehorende beschrijving over de schoonheid der verwoesting die deze kunnen aanrichten. Het spreekt vanzelf dat trots marcherende Jihad-cohorten het geheel cachet geven.

Nasrallah zelf is niet te bezichtigen, hij verschuilt zich nog in zijn privébunker, hopend op betere tijden, het ontsteken van de vreugdevuren die de droom van zuiderbuur Israël moeten verteren. Tijdens de brallende rondleidingen wordt duidelijk dat twijfel niet knaagt aan de harten der gidsen. De mogelijkheid dat niet ieders hart met trots en vernielingsdrang zal worden vervuld bij de aanschouwing van dit ziekelijke haatgebied schijnt niet bij hen op te komen. Noch is het aannemelijk dat buitenlandse 'toeristen' bedenkingen durven uitspreken.

Intussen worden we op de hoogte gehouden van wat een soort verwaterde boycott kan heten, de 'nabijheidsbesprekingen', waar Israël en aspirant Palestina onderhandelen in afzonderlijke vertrekken over een toekomst zonder oorlogsgeweld. Vrede lijkt een te groot woord voor partijen die elkander niet eens wensen te zien. Dit laatste komt neer op ene George Mitchell, vertegenwoordigend zijn president, Obama die nog hoopt op resultaten. Een hoop, voornamelijk rustend op Obama's dreiging met een 'opgelegde pacificatie' indien de besprekingen in 't moeras wegzakken.

Het kon niet uitblijven dat de Palestijnse kant de 'nederzettingen' aanvoert als voornaamste casus belli, schaamteloos voorbijgaand aan de feiten, de Palestijnse terreur die begon lang voordat de staat Israël bestond, lang voordat Israël zelfs maar dacht aan eventuele herovering van streken als Judea/Samaria die van Mandaathanden overgingen in die van Jordanië.

Over het nietes/welles onwettig zijn van Israëlische vestigingen hier en daar is alles al gezegd. Dat de beschuldiging niet te handhaven zijn binnen het internationale recht is niet eens bijzonder relevant gezien het feit dat de Liga geheel Israël ziet als een onwettige en vreemde eend in hun bijt. En wat de Liga vreemd is dat 'eet' zij gulzig op, te werk gaande met de boycott in ongeveer alle manifestaties, waaronder zoiets simpels als moordaanslagen.

Tegenwoordig geraakten isolatiepogingen aangaande Israël weer sterk in zwang. De PA probeert het landje los te wrikken van de banden met de EU, de VN en vanzelfsprekend de toetreding tot de OECD (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) ongedaan te maken. Waar praten wij over. Men tracht Israël alom zwart te maken, in een 24/7-bedrijf. Onbevreesd voor mogelijke averechtse uitwerking zoals andere vijanden van Israël overkwam.

Averechts? De furieuze haat die alle middelen heiligt was en blijft rampspoedig voor Israël. Maar rampspoediger voor hen die dit propageren. Waaraan zij het karakter van hun jeugd, dus hun toekomst offeren. Waaraan zij waarheid offeren. Waaraan zij vrijwel elk normaal menselijk streven naar een redelijk gelukkig en kalm leven offeren. Waaraan zij de eigen persoonlijkheid offeren die zo dikwijls verscheurd, verknipt en aan rafels getrokken werd dat reparatie nog nauwelijks mogelijk lijkt.

Aan de overlevering meegedragen in het PA-hart, die narrative, alias voor boycott van waarheid en werkelijkheid gaat niet Israël maar datgene wat de wereld kent als "Palestina" ten gronde.