Klik voor ware grootte

Juist toen ze met de leren zak melk de omheining van de kudde geiten uitkwam en heel even stilstond, hoorde ze het. Ze bleef doodstil staan en veroerde zich niet. Ze was gewend om alle geluiden die ze hoorde in de vallei waar ze woonden, eerst razendsnel in zich op te nemen, en met dezelfde snelheid te interpreteren.

Ze was één met de natuur en kon zo weten wie of wat er geluid maakte en wat dit eventueel betekende voor haarzelf en de kudde. Zowel wat dierengeluiden of veranderende weersomstandigheden betrof.

Maar dit geluid verwarde haar een paar seconden. Ze herkende het niet. Het klonk zacht, boven haar? Ook de hond stond stil zag ze. Hij schudde met zijn kop dat zijn oren flapperden. Het was een soort gesuis als wind maar het was nog vroeg en windstil. Een gesuis dat niet sterker of zachter werd.

Ze zette de zak neer en keek omhoog, in de lucht rondom haar. Kleine wolken van de nacht waren bezig op te lossen in de omhooggaande zon. Daar! Een enorme witte wolk cirkelde en zweefde om zichzelf heen, maar bleef ongeveer op dezelfde plaats en klonk als wind. Gefacineerd keek en begreep ze dat dit een laatste vlucht ooievaars moest zijn.

Maar ze had hen niet meer verwacht, het was al lang na de regens met warme dagen! De grote vogels waren vanuit het warmere zuiden op weg naar koudere gebieden nu het zomer werd. Dit had vader's oude vader haar uitgelegd.

De honderden vogels zweefden in een prachtige colom om elkaar heen , langzaam van beneden naar boven om de termiek onder hun vleugels op te vangen. De zon maakte hen van goud. Alleen de wind suisde tussen hun gevingerde vleugels door en ze vormden een majestueuze afscheidsgroet aan de Negev.

Bekijk hier alle columns van Fraidzjah