Hij kon nauwelijks wachten tot zijn vader zich van de groep mannen losmaakte. Hij drentelde wat heen en weer, bekeek zijn voetafdrukken in het nog warme zand, schopte een steentje weg dat lawaaierig wegrolde; maar de oudere mannen keken er niet van op.

Zouden ze nu eindelijk eens beslist hebben of ze op reis gingen? Hij wist dat de mannen het er nog niet over eens waren of het de juiste tijd al was. Maar wat belangrijker voor hem was; wat de gezichtsuitdrukking van zijn vader zou zijn wanneer hij terugkwam. Hij sprong op een van de lage terrasmuurtjes die hier al lagen zo lang hij zich zelf kon herinneren. En waarschijnlijk nog wel iets langer, grinnikte hij.

Toch nog plotseling liep vader op hem af. Met een bonzend hart wipte hij van het terrasmuurtje en op hem aflopend probeerde hij de gemaakte afspraak van zijn gezicht af te lezen. Toen hij de lichtjes in zijn ogen zag, begreep hij dat het tijdstip van de reis gekozen was. Bijna bleef hij in zijn woorden steken toen hij vader duidelijk probeerde te maken dat hijzelf toch echt mee kon dit jaar!

Dat was hem dan eindelijk gelukt. En daar stond hij nu, weer vol ongeduld te wachten met nog een stel jongens uit de vallei. De vroege zon glinsterde op de dauwdruppels op de lage struikjes zonder blaadjes. Het was ongeveer het einde van de hete tijd. Alle vegetatie zou nog een tijdje zo droog blijven, voordat de regen zou komen.

Dit was de goede tijd om de bomen en struiken te controleren die in de terrasakkers geplant waren! Sommigen hadden zij aangeplant, deze zouden nog geen vruchten aan hun takken hebben. De bomen die er echter al stonden toen hun families aan waren gekomen, waren hun reisdoel!

Wordt vervolgd...