Van die heel stille, vroege morgens. Zo vroeg dat het lijkt of de morgen nog ontwaken moet; kent u die nog? Pas geleden heb ik er nog zo een ontmoet. En hij was me zo kostbaar dat ik hem graag met u delen wil.

Om het verschil te kunnen proeven, zal ik een ‘normale’ morgen in stedelijk Israël beschrijven. Misschien verschilt deze niet eens zoveel van een Hollandse, maar dat kan ik niet meer beoordelen. En of het ‘normaal’ volgens de maatstaven van 2011 ook werkelijk zo normaal blijkt te zijn …

Je benen uit bed zwaaien en hierdoor gelijk op de vluchtstrook van de A12 staan, daar lijkt ‘een nieuwe dag beginnen’ , op, hier in Israël. Vanzelf opent men ook hier op het platteland raam of deur en kan de zon voor een nieuwe dag op zien komen. Maar ik bedoel meer dat de hele sfeer doortrokken is van een soort van spanning, een moeten, een rennen zonder stilstaan, te druk om rustig wakker te worden.

Gezamelijk ontbijten in een doorsnee gezin bestaat bijna niet. Het is rennen, en ieder voor zich. Behalve voor moeder, die haarzelf gesplitst ziet tussen de kinderen en het op tijd aankomen op haar werk. Want voor veel moeders is een betaalde baan, een onontkomende vanzelfsprekendheid vanwege de enorm hoge maandlasten.

Zo zag ik eens, na vier keer dringend roepen, een tiener met verwarde haren de trap afkomen, zo uit bed gerold, jeans nog niet opgetrokken, rugtas nog net half op de schouder. Moeder drukte hem geroutineerd een kartonnen bekertje koffie in zijn handen en zo slofte hij de voordeur uit. Waarna met nog meer klem gegild werd om de volgende zoon.

Of de jongere kinderen drinken vlug wat chocolademelk en ontbijten wel op de creche. ‘Om de ouders te ontlasten’, heet dit, maar ik denk wel eens dat dit voor veel kinderen het grote (gezonde) verschil uitmaakt.

Ook in Israël is het fileprobleem niet te omzeilen. Elk kwartier wordt je via de radio vertelt met hoeveel meter de file al weer gegroeid is. Een fijn vooruitzicht als het jezelf betreft … De Midden-Oosterse rijstijl maakt het rustige begin van de morgen compleet. Geirriteerd en geagiteerd duwt, kleeft, toetert en haalt men rechts in; een massa van lawaai en spanning.

En als vanzelf is na dit hectische begin, wat betreft het hele land, de toon gezet voor de rest van de dag. In het uitwaaieren naar alle hoeken neemt men de onrust met zich mee. En wanneer de temperatuur dan ook nog stijgt tot 35 graden met enkele slechte nieuwsberichten wat betreft de landveiligheid …

Ik was een heuvel opgelopen, de kleuren van de nieuwe zonsopgang tegemoet. Ademloos vroeg lag de woestijn op haar te wachten. Afgezien van enkele scharreldende zandpatrijzen, was alles roerloos stil. Tot onverwachts een tankkanon op het oefenterrein donker bulderde. En hier dwars doorheen een duif koerde, van dichtbij.

’t Werd tegelijkertijd in één moment perfect uitgedrukt: Israël vandaag en morgen.