NOS Nieuws donderdag avond - Duizenden Ethiopische Joden zitten al jaren in een opvangkamp in Ethiopië Zij zijn niet welkom in het beloofde land. Ze willen naar Israël in de hoop op een beter leven Tienduizenden (100.000 HH) zijn al in Israël. Nu heeft Israël een lijst gepubliceerd met 6000 namen die nog welkom zijn Voor de mensen die niet naar Israël mogen emigreren, brengt dat grote onzekerheid. In de kampen bereiden ze zich voor op een nieuw leven in Israël. De kinderen leren Hebreeuws en het Israëlische volkslied. Ze wonen in kampen zonder stromenwater en zonder sanitair en zijn afhankelijk van voedselhulp. Voor de meeste mensen is de toekomst heel onzeker. Ze zijn inmiddels buitenstaanders in hun eigen land en niet meer welkom in het Heilige land. Volgens de NOS is er in 1991 een wet gemaakt waarin staat dat alleen Ethiopische Joden die al familie hebben in Israël naar Israël mogen. De overblijvers gaan een onzekere toekomst tegemoet...

Een stukje geschiedenis
Er zijn duizenden zwarte mensen die in kampen leven in Ethiopië (Gondar (prov) en Addis Abeba) Joodse mensen die voedsel hulp nodig hebben. De Joden in Ethiopië hielden de Joodse gewoontes. Ze leverden die gewoontes over aan hun kinderen. Men noemde hen Falasha’s: buitenstaanders. Ze worden zo genoemd omdat ze anders zijn dan de andere mensen in Ethiopië. Zeg maar vreemdelingen. Ze bleven altijd op henzelf en hielden zich aan het bijbelse Jodendom van voor de Talmoed. Ook onder moeilijke omstandigheden hielden zij dat vol. (gedwongen christendom) De afstammelingen van de stam van Dan of misschien nazaten van koning Salomon en de koningin van Sheba hielden de Joodse gewoontes eeuwen lang.

Waarom laten de Falashmura, de Joden alles achter om via Gondar (noord westen) en Addis Ababa naar Israël te gaan? Waarom hebben ze daar alles voor over? En maken ze soms een voettocht door bos en woestijn van 3 maanden en grote ontberingen Terwijl onderweg velen sterven Hoe komt dat? In de 80er jaren ging het van mond tot mond dat er een land was, waarin men leefde zoals zij en dat er mensen waren die hen naar dat land Israël brachten. En ze lieten hun bezittingen achter, sommigen konden ze verkopen En ze gingen op weg naar de plaats waar ze konden vertrekken Sommigen waren 3 maanden onderweg Ze hoorden de boodschap van anderen: ‘ga naar huis’. Waar komt die boodschap vandaan? Dat is een bijbelse boodschap. Ga naar het beloofde land. Voor wie was die boodschap? Voor Joden Joden die in Ethiopië terecht kwamen zijn zonen van de stam van Dan of van de zoon van Salomo en de koningin van Sheba. Hoe het ook zij, zij maken deel uit van het Joodse volk.

Er zijn al 100.000 Ethiopische Joden naar Israël gereisd om daar te wonen. Zo’n kloof in de tijd overbruggen, gaat niet vanzelf. Er is veel tijd nodig en hulp om na een cultuurschok bij aankomst de kloof te overbruggen. Zo’n 30 tot 40 jaar geleden is de actie om Joden terug te laten gaan gestart. In de jaren ‘80 en ‘90 kwamen de grootste aantallen. Tussen het vliegveld en het opvangcentrum in Israël zit een kloof van duizenden jaren. Er komt daarom heel wat bij kijken om de Joden uit Ethiopië geïntegreerd in Israël te laten leven. Ze moeten alles leren: schrijven, Hebreeuws leren, hoe woon je in een huis, wat is een toilet (geen bron om water te putten), het gasfornuis kan niet de hele dag blijven branden als een vuur in je huis, wat is een winkel, hoe zien de verpakkingen eruit en wat zit er in, hoe betaal je, hoe regel je bankzaken, hoe regel je zaken met instanties etc.

Ook kinderen krijgen een complete bijscholing. Ze hebben kennis van de geschiedenis nodig om te begrijpen dat men in Israël zoveel verder is dan in Ethiopië. De kinderen zitten vaak voor het eerst van hun leven op school. Moeten leren hoe het is om in een klas te zitten. Wat is opletten? Onthouden? Aantekeningen maken en terugvinden, huiswerk maken. Sommigen zien voor het eerst een boek en hebben nog nooit een rekenmachine of een computer gezien. Daar moeten ze ook mee leren omgaan. Toch veranderen sommigen van hen in een paar jaar tijd van een herder in een computerspecialist of advocaat.

Bijbel
Profetieen in de Bijbel zeggen dat het volk van Israël thuis komt. Zie bijvoorbeeld Psalm 87. Een van de vele gedeelten uit de Bijbel, die spreken over de bijzondere betekenis van Jeruzalem. In Jeruzalem heeft God de aarde aangeraakt. Daar heeft Hij Zijn woonplaats gekozen. Op de berg Sion. Zijn stichting ligt op heilige bergen. De Here heeft alle woningen van Jacob lief – Hij bemint alle steden en dorpen van Israël. Maar Hij bemint de poorten van Sion nog daarboven! Dat is de stad die de Here boven alle steden verkoren heeft als Zijn woonplaats. En daarom is dat de heilige berg en is Jeruzalem de heilige stad en is het volk dat daar wonen mag een heilig volk.

Zijn stichting is op heilige bergen! Nou moet u dat woord heilig niet verkeerd verstaan. Dat is niet een bijzondere kwaliteit van de stad of van de mensen, waardoor ze meer en beter zouden zijn dan anderen. Heilig betekent: God heeft Jeruzalem met de vinger aangewezen en afgezonderd en tot hoge bestemming geroepen. Daar mocht Israël, de eerstgeborene in Gods verbond, in de tempel zijn God en Vader ontmoeten en vereren. Heel wat psalmen zingen daarvan. En de eeuwen door is die bijzondere relatie tussen Israël en Sion levend gebleven. Niet alleen in de bijbelse tijd. Ook in de dagen van de verstrooiing is de band van Israël met Sion, Jeruzalem gebleven.

Het Sionsverlangen is de eeuwen door levend geweest bij het Joodse volk, waar ook ter wereld – in de dagelijkse gebeden, in het hartstochtelijk verlangen naar Sion – zoals dat bijvoorbeeld in de term Zionisme nog steeds duidelijk is. De eeuwen door was en is Jeruzalem het hart van het Joodse volk. Volgend jaar in Jeruzalem – in die wens op het paasfeest (heel actueel omdat de Joden nu pesach vieren) uitgesproken is dat alles samengevat. Wij beleven de dagen, dat het Sionsverlangen in vervulling begint te gaan. Israël keert terug. God vervult Zijn profetische beloften. En meer en meer gaat zich aftekenen dat naar het Woord van God zelf Jeruzalem zichtbaar wordt als het hart van het Joodse volk – en als Gods centrum in deze wereld!

God heeft Israël en Sion verkoren. Maar het uiteindelijke doel is, dat de einden der aarde worden bereikt en ingewonnen voor Israëls God en Zijn heerschappij van vrede en recht. Dat brengt ons bij het machtig perspectief, dat deze psalm opent. De verkiezing van Sion en Israël is geen eindpunt van Gods bemoeienis met de wereld. Integendeel. De Godsstad Jeruzalem wordt de stad van Israël en de volkeren. Israël is wel de oudste, maar niet de enige zoon. Ook de heidenen mogen thuiskomen bij de Here. God geeft Zijn heil aan Israël en de volkeren. Daar gaat het in de Bijbel om: Gods heil voor Israël en de volkeren in de heerlijkheid van Zijn Rijk onder de genadeheerschappij van de Messias vanuit Zijn eeuwige liefde.

Op een indrukwekkende wijze zingt de psalm daarvan. Gaat u maar eens na, welke heidenen hier genoemd worden als representanten van heel de heidenwereld. Allereerst Rahab – dat is een andere naam voor Egypte. U weet waar Egypte voor staat in de Bijbel: diensthuis, slavernij, dreigende uitroeiing, machtige farao’s, heidense godsdienst. De naam Rahab duidt eigenlijk op een afschuwelijk zeemonster, dat in de verbeelding van de oudheid in de diepte van de zee huisde – en zo staat het voor chaotische, verwoestende doodsmacht. Dat is Egypte. En dat Egypte wordt nu door de Here geteld als bij Israël ingelijfd!

Vervolgens Babel. Dat heeft zo mogelijk een nog slechtere naam in de Bijbel. U denkt aan de torenbouw van Babel, de hoogmoed van de mens die de hemel bestormt en God wil onttronen. U denkt aan de Babylonische ballingschap waaronder Juda zuchtte. In het laatste bijbelboek is Babel de samenvatting van de macht van de antichrist. Maar ook dat Babel mag erbij horen!

Dan de Filistijnen. Ik hoef het u niet te vertellen als u de Bijbel kent: de Filistijnen zijn generaties lang de aartsvijanden van Israël. Over de Filistijnen konden ze alleen maar in verachtelijke termen spreken. Onbesneden Filistijn - dat is zo ongeveer het ergste scheldwoord dat je bedenken kunt. Maar ook hij mag in Sion wonen!

Vervolgens Tyrus. Bij Tyrus denken we aan de trotse handelsmacht van de Foenicische steden Tyrus en Sidon - het tegenwoordige Libanon. In de oudheid een zeevarende natie. Maar bovenal een haard van afgoderij. Daar kwam de goddeloze koningin Izebel vandaan. Zij nam de dienst van Baäl en Astarte mee naar Israël. Tyrus is hetzelfde als afgoderij: de verfoeilijke Baälsdienst. Maar zelfs Tyrus mag erbij horen.

Tenslotte de Moor - dat is Ethiopië, Afrika. Ver weg van Jeruzalem. Voor Joodse oren zo ongeveer het einde van de wereld. In de Bijbel worden de inwoners van Morenland een wreed en heerszuchtig volk genoemd. Maar ook de Moor mag in Sion wonen!

Van Sion zal gezegd worden: die en die is daarin geboren, Rahab, Babel, de Filistijn, de Tyrier, de Moor. De Here zal ze tellen als bij Israël ingelijfd en doen de naam van Sions kinderen dragen. Wat een geweldige boodschap! Zo lief heeft God de wereld gehad, dat Rahab, Babel, de Filistijn, de Tyriër, de Moor worden geteld als bij Israël ingelijfd. En wat wordt deze psalm spannend als je haar leest tegen de achtergrond van de actuele situatie! De geweldige spanningen en de bijna onoplosbare conflicten tussen Israël en de Arabische wereld - zich toespitsend juist op Jeruzalem, op Sion!

Zoals het in de tijd van de Bijbel vaak was, zo is het nu: Israël omringd door vijanden in een sfeer van bruut geweld, van haat, van antisemitisme. Maar dat staat dan allemaal toch maar onder het voorteken van de profetische belofte: Egypte, Babel, Libanon, Morenland bij Sion gerekend. Nee, dat geeft geen directe oplossing voor de concrete politieke situatie. Maar je mag dan wel met de Bijbel in de hand zeggen: er is een hoopvol perspectief! De God van Israël groeien de problemen niet boven het hoofd. Hij baant de weg naar Zijn koninkrijk - en daarin is Jeruzalem de stad van de volkeren: onverzoenlijk, met tegengestelde belangen, bitter vijandig, in de greep van duistere machten. Maar God heeft gezegd: Ik breng ze allemaal in Sion!