Klik voor ware grootteKiryat Netafim, een Joods dorp in Samaria. | Foto: Brabosh.com

Het vredesproces zit helemaal klem. Het is tijd voor Israël zijn burgers en belangen te beschermen door z’n bevolkingscentra in Judea en Samaria in te lijven.

Maandenlang werden de diplomatieke gebeurtenissen, aangeduid met het toverwoord ‘September’, beschreven als een ophanden zijnde crisis. Niets is minder waar. Het Palestijnse verzoek aan de Verenigde Naties (VN) biedt Israël juist een belangrijke gelegenheid: de gelegenheid om eens en voorgoed een eind te maken aan de schijnvertoning zie zich al achttien jaar voortgesleept heeft sinds het ondertekenen van de Oslo-akkoorden.

Het is deze schijnvertoning die ons tegengehouden heeft enige vooruitgang te boeken in onze relaties met de Palestijnen. Sinds Yizhak Rabin en Yasser Arafat deze pathetisch aandoende overeenkomst - in het geheim in de Noorse hoofdstad opgesteld - ondertekenden, heeft de hele wereld komedie gespeeld. In het begin was het spel onschuldig, zoals kinderen die echt denken dat ze een nieuwe wereld aan het scheppen zijn. Maar in de laatste paar jaren werd het meedogenloos.

Omdat iedereen weet dat dit spel nergens toe dient en dat desondanks niemand in staat is geweest op te houdenmet spelen. De Oslo-akkoorden, de Routekaart, het diplomatieke proces, twee staten voor twee volken – alle synoniemen voor een situatie die nooit tot een overeenkomst of tot vrede kan leiden.

De aanbiedingen van de toenmalige premier Ehud Barak in Camp David, de specificaties die Clinton in Washington aangaf, de beloften die de vorige premier Ehud Olmert in Jeruzalem deed – geen van deze hebben een overeenkomst opgeleverd. Er is altijd wel een terugblik die verklaart waarom iets niet werkt.

Tot nu toe is de eenvoudige, onmiskenbare en correcte verklaring opzij geschoven: de minimale eisen van Israël en de Palestijnen, overlappen elkaar nergens.

Als een wiskundige met een dergelijke gelijkstelling te maken krijgt, kan hij zich zeer gefrustreerd voelen. Maar hij weet dat zelfs jaren van verwoed pogen hem geen oplossing zullen brengen. Dat is alleen maar tijdverspilling. Er bestaat geen oplossing voor het systeem van gelijkstellingen in het Midden-Oosten. Deels omdat de Palestijnen nooit de terugkeer van vluchtelingen zullen opgeven en omdat de Joden de Tempelberg nooit zullen opgeven.

Het belangrijkste is echter dat de Palestijnen een staat in het leven willen roepen zonder het conflict met Israël te beëindigen.
Zij willen dat hun staat zal fungeren als een springplank tot verdergaande vernietiging van de staat Israël. Net zoals de Palestijnse staat die al zo’n zes jaren in Gaza bestaat, doet.

De onbeschofte en wijd bekendgemaakte deelname van Ahmed Tibi – nota bene lid van de Knesset - aan de Palestijnse delegatie naar de VN, legt juist de nadruk op dit punt: de Palestijnse staat wil optreden als verdediger van de Israëlische Arabieren en in hun naam voor de Arabieren in Israël nationale rechten opeisen, en niet alleen burger- of persoonlijke rechten. Het strekt premier Benjamin Netanyahu tot eer dat hij de situatie door heeft en hij maakte dit duidelijk in zijn toespraak voor de Algemene Vergadering van de VN. In vloeiend Engels verklaarde hij stellig dat de Palestijnen een staat willen oprichten zonder vrede.

Jammer genoeg trok hij niet de juiste conclusie. Mahmoud Abbas, president van de PA uitnodigen voor een directe ontmoeting, hetzij in Jeruzalem of in Ramallah, terwijl beiden aanwezig waren in de VN vergadering, was niet nodig geweest.

Waarom moeilijk doen? Waarom meer jaren verspillen met vruchteloze discussies of nutteloze onderhandelingen die alleen voorzien in inkomen voor de eigenaars van vijfsterrenhotels en conferentieoorden wereldwijd? Waarom een proces voortzetten dat alleen maar frustratie en vernedering voor menig Amerikaans president heeft teweeggebracht? In de huidige constellatie is het diplomatiek proces niet alleen nutteloos - het heeft een averechts effect.

Als Israël, de Palestijnen en de wereld er toe konden komen zich te ontdoen van de obsessie van het onmogelijke en energie en financiën konden steken in wat mogelijk is, zouden zowel de Joden als de Palestijnen er wel bij varen. De vluchtelingenkampen zouden bijvoorbeeld herbouwd kunnen worden.

Als we eindelijk een einde konden maken aan deze onnodige schijnvertoning, als we alleen maar het eenvoudige feit konden toegeven, dat er geen Palestijnse staat komt – wat we in ons hart allemaal voor waar aannemen – dan zouden we drie opties overhouden.

De eerste - eenzijdige Israëlische terugtrekking en het toewerpen van de sleutels aan wie ze maar opvangt – stierf reeds met de ontruiming van Gaza. Elke redelijk denkende Israëli begrijpt dat dit zelfmoord voor Israël betekent.

De tweede optie – handhaving en afdwingen van de huidige status-quo – is een mogelijkheid. In tegenstelling tot de opvattingen van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton dat de status-quo niet vol te houden is, zou de status-quo een stabiel evenwicht kunnen vormen, om een term uit de speltheorie te gebruiken. Maar deze situatie zou niet het gunstigst voor Israël zijn.

In laatste instantie zullen het belang van Israël en de belangen van de hele regio het beste gediend zijn als Netanyahu op dezelfde manier handelend optreedt als zijn voorganger Menachem Begin dertig jaren geleden deed met betrekking tot de Golan Hoogvlakte.

Toen Begin zich realiseerde dat er geen kans bestond op een overeenkomst met Syrië, besliste hij dat de Golan Hoogvlakte niet langer een speelbal van Arabische onverzoenlijkheid zou zijn en plaatste hij het gebied onder Israëlisch gezag. Kort gezegd, de derde optie is annexatie, inlijving bij Israël.

Het gebied dat in de Oslo-akkoorden aangeduid wordt als de ‘C-gebieden’, en dat het woongebied is van meer dan 350.000 Israëli’s en van maar ongeveer 50.000 Palestijnen, moet een integraal onderdeel worden van de staat Israël.

Er zijn tijden waarin Israël zijn lot in eigen handen moet nemen, zelfs als dit volkomen haaks staat op de wereldopinie. Dit deed David Ben-Gurion toen hij de staat Israël uitriep. Dit deed Levi Eshkol toen hij in 1967 overging tot een preventieve aanval. En dit deed Begin ook toen hij de Irakese nucleaire reactor vernietigde. Dit moet Netanyahu nu ook doen: hij moet het grootste deel van Judea en Samaria onder Israëlisch gezag stellen.

Dani Dayan is voorzitter van de Raad van Nederzettingen in Judea en Samaria. | Vertaling: Evelien van Dis