fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Eenmansgevecht tegen het alternatieve toerisme

    4 oktober 2012

    Ardie Geldman. | Foto: JPCE

    Ardie Geldman. | Foto: JPCE

    Israël is een land dat overspoeld wordt met toeristen die voor het overgrote deel hier komen om de historische plaatsen door Joden en christenen hooggeacht, te bezoeken. Toerisme is een pijler van zowel de Israëlische als de Palestijnse economie. En vele reisorganisatoren proberen voortdurend hun reisroutes interessanter te maken vanuit nieuwe en prikkelende gezichtpunten om nog meer bezoekers naar het Heilige Land te trekken.

    Zo is in de afgelopen jaren een golf van nieuwe rondreizen ontstaan die een bijzonder karakter hebben. Zoals bijvoorbeeld de reizen die een aantal boetiekwijnmakerijen aandoen in de Ela Vallei. Er zijn nieuwe fietsroutes en wandelpaden in Galilea aangelegd die het tempo van de pelgrims vertragen en tijd bieden voor reflectie op de belangrijke Bijbelse plaatsen die overal aanwezig zijn. Er is zelfs het nieuwe fenomeen van ‘medisch toerisme’, waarbij buitenlanders een speciaal visum wordt aangeboden om vernieuwende behandelingen in Israëls wereldberoemde ziekenhuizen te ondergaan.

    Naast de vitale inkomsten die het opbrengt, voorziet het toerisme naar het Heilige Land de miljoenen bezoekers ook van hun eerste dichtbije indrukken van een land opgesloten in een conflict. En veel toeristen vormen daarbij hun meningen over het Israëlisch-Palestijnse conflict die het hele leven meegaan en anderen thuis ook nog beïnvloeden. Het kan niet voorkomen worden dat bezoekers blootgesteld worden aan de politieke gedragslijnen en de dagelijkse schermutselingen. Zelfs de mensen die plichtsgetrouw dicht bij hun hotels en tourbussen blijven, zoals de reisorganisaties graag willen, krijgen er iets van mee.

    Om die reden hebben beide zijden de noodzaak gezien speciale reizen voor het bezoekend publiek te ontwikkelen, die tot doel hebben de beeldvorming van het land en het conflict richting te geven. Ten slotte is het zo dat elke bezoeker – het maakt niet uit hoe slecht geïnformeerd bij binnenkomst – het land verlaat als een potentiële activist voor een van beide zijden.

    Aan de Israëlische kant worden deze reizen vaak ‘studiereizen’ genoemd. Een zwaar accent valt bij deze reizen op lezingen door academici en regeringsfunctionarissen die de reeds lang ontstane complexe achtergrond van de strijd om het land aan de orde stellen. Aan Palestijnse zijde is een van de nieuwe methoden die gebruikt wordt om Israël onwettig te verklaren en zijn aanwezigheid in Judea en Samaria aan de kaak te stellen, het samenstellen van zorgvuldig uitgekiende reizen, dat inmiddels de naam draagt van ‘protest toerisme’ of ‘alternatieve toerisme’.

    “Onder deze noemer krijgen buitenlandse bezoekers reizen door het Heilige Land aangeboden die geen gewone ‘pelgrimsreizen’ zijn om de heilige plaatsen uit de Bijbel te bezichtigen, maar een speciaal ontworpen reis die het Palestijnse lijden en de grieven tegen Israël benadrukt,” legde Ardie Geldman, een voormalige raadslid van de nederzetting Efrat, pasgeleden uit aan The Jerusalem Post Christian Edition.

    En Geldman kan het weten! Hij geeft toe dat hij “de man is die als enkele Joodse inwoner van een nederzetting aangezocht wordt bij dergelijke pro-Palestijnse reizen om het geluid van de andere kant te laten horen.” “Ik ben gevraagd om honderden groepen die de afgelopen jaren deelnamen aan deze anti-Israëlreizen, toe te spreken,” zei Geldman. “Ik weet wat hun verteld wordt en wat zij dagen achter elkaar gezien hebben, en dan kan ik op z’n hoogst een uur lang proberen tegenwicht te bieden aan de negatieve indrukken die zij van Israël en de nederzettingen gekregen hebben.”

    “Deze groepen bezoeken het veiligheidshek bijvoorbeeld, of controleposten van het Israëlische leger en andere plaatsen die een eenzijdig beeld geven van het Israëlisch-Palestijnse conflict. En het aantal reisbureaus dat deze reizen aanbiedt en het aantal mensen dat er op af komt, neemt gestaag toe. Sommige van deze mensen zijn al verhard als het om Israël gaat, maar de meesten zijn onschuldige bezoekers die zich niet bewust zijn van de propaganda waarin zij ondergedompeld worden,” voegde Geldman eraan toe.

    “Deze bezoekers zijn volgestopt met verhalen over de Israëlische ‘bezetting’ en de moeilijkheden van het leven achter de ‘muur’, over families die tegengehouden worden om op bezoek te gaan bij verwanten over de Groene Lijn, en huizen die door Israëlische bulldozers afgebroken zijn”, merkte Geldman op.

    “Zij komen vaak niet hier om iets te leren, maar eerder om ons, en mij in het bijzonder, een speciale boodschap te laten horen,” zei Geldman. “Een bezoek aan een stad als de onze, Efrat, laat ook de deelnemers met eigen ogen zien hoe comfortabel het leven in nederzettingen is vergeleken bij de veel mindere leefomstandigheden die ze gezien hebben in Palestijnse vluchtelingenkampen en dorpen.”

    Geldman heeft sinds de vroege jaren ’90 dergelijke groepen ontvangen in Efrat, toen hij eigenlijk de woordvoerder van de stad was. Hij is er trots op zijn moderne orthodoxe gemeenschap te vertegenwoordigen die zichzelf identificeert als religieus zionistisch.

    Efrat ligt even ten zuiden van Bethlehem en wordt beschouwd als een gemeenschap van hoger opgeleiden die veel Engels sprekende Joodse immigranten heeft aangetrokken. “Bij veel groepsreizen heb ik geconstateerd dat ik het etiket opgeplakt heb gekregen van ‘de nederzetting’ of ‘een kolonist’, alsof ik geen naam heb,” vertrouwde Geldman ons teleurgesteld toe. “Wij zijn geen mensen, wij zijn alleen maar een paradepaardje van de tegenstander.” Elke reis is zorgvuldig in elkaar gezet om de buitenlandse bezoekers onder te dompelen in een manier van denken dat Israël synoniem stelt aan ‘bezetting’.

    De uitdaging die Geldman aangaat, is in een heel korte tijd dit negatieve beeld van Israël proberen om te keren. Zelden wordt uit de groep een vriendelijk woord gehoord. Toch gelooft Geldman dat hij een verschil maakt. “Om een meer evenwichtig perspectief te geven van de Israëlische-Palestijnse betrekkingen, hoeft niets in het leven geroepen of in elkaar gezet te worden. De status-quo is voldoende.”

    In een recent succes, stemde Geldman erin toe in een parkeergarage van de Rami Levy supermarkt ergens tussen Efrat en Bethlehem, een groep te ontmoeten die bestond uit mensen van een protestantse liberale denominatie. Het is een van de drukste winkels van de goedkope Israëlische kruideniersketen en het was er vol met Joden en Arabieren die vreedzaam door elkaar heen hun boodschappen deden, alsof het een supermarkt in Noord Amerika was. “Het was een drukke vrijdagmorgen en de mensen zagen Joden en Arabieren heel goed met elkaar omgaan. Het verdreef totaal het beeld van wat hun over het conflict op dit punt verteld was. Ik hoefde bijna niets meer te zeggen,” herinnerde hij zich met een lachje.

    Toch is het Israëlische ‘veiligheidshek’ een krachtig symbool geworden van Israëlische ‘onderdrukking’ dat niet gemakkelijk onderuit te halen is, gaf hij toe. Vooral niet als bezoekers niets wordt verteld over de achtergrond waarom het in de eerste plaats neergezet werd. Bezoekers worden meegenomen naar de vijf procent van het hek dat inderdaad een imponerend stuk betonnen muur is. Maar de rest van het elektronische‘veiligheidshek’ en de honderden openingen en tunnels om doorgang voor de Palestijnen naar werk of akkerland te creëren, krijgen ze niet te zien.

    Een ander problematisch symbool vormen de controleposten van het Israëlische leger die op de hele Westelijke Jordaanoever overal opgezet zijn. Veel reisgezelschappen bezoeken de drukste controleposten op doordeweekse morgens bij Bethlehem en Ramallah die richting Jeruzalem leiden. ”Hoewel onvolmaakt en problematisch, zijn niettegenstaande de militaire controleposten noodzakelijk omdat zij helpen terroristische pogingen tot aanslagen op onschuldige burgers te voorkomen,” hield Geldman vol.

    Verschillende pro-Palestijnse activisten komen met het argument dat er de afgelopen jaren geen grote terroristische aanslagen gepleegd zijn en dat toch onschuldige mensen uren opgehouden en respectloos behandeld worden bij de controleposten. Maar de verdedigers van deze veiligheidsmaatregels benadrukken dat de controleposten en het ‘veiligheidshek’ er nu juist voor gezorgd hebben dat er recent geen grote aanslagen gepleegd zijn.

    Statistieken bevestigen dat terroristische activiteiten opvallend verminderd zijn sinds het ‘veiligheidshek’ rond de Westelijke Jordaanoever is neergezet. Toch moeten deze statistieken wedijveren met op het gemoed werkende beelden van Palestijnse vrouwen en kinderen die door Israëlische soldaten opgehouden worden, gaf Geldman toe. Op dezelfde manier wordt zelden uitgelegd waarom een Palestijns Arabisch huis door het leger afgebroken is, als een reisgezelschap de puinhopen van zo’n huis worden getoond.

    Veel Palestijnen weigeren een bouwvergunning aan te vragen of gaan in hoger beroep bij een Israëlische rechtbank ten gevolge van druk van militante groepen om de Israëlische overheid niet te erkennen. Hoewel de Oslo-akkoorden aan Israël het burgerlijk bestuur over grote gebieden van de Westelijke Jordaanoever hebben toegewezen. Andere keren worden woningen van veroordeelde terroristen vernietigd als afschrikmiddel voor verdere terreurdaden, een beleid dat voor het eerst toegepast werd door de Engelsen tijdens de Mandaatperiode.

    Geldman is nu begonnen meer proactief op te treden door zijn eigen informatiereizen te organiseren die de complexe situaties samenhangend met het conflict onder ogen zien, de goede zowel als de slechte. “Ik wil niet ‘voor eigen parochie preken’, ook wil ik niet te maken hebben met echte antisemieten. Ik wil de middenmoot bereiken, die weinig afweet van het Israëlische-Palestijnse conflict. Maar die juist goeie mensen zijn die een oplossing voor dit probleem willen zien,” zei hij.

    “De rondreizen moeten ook de aandacht vestigen op de recente indrukwekkende groei van de Palestijnse economie en de bijdrage die Israël daaraan levert. Een enkel bezoek aan een gezamenlijk Israëlisch-Palestijns project, brengt beeldvorming op gang en heeft een veel sterker effect dan het aanhoren van honderd lezingen die bol staan van feiten.”

    Dit artikel is geschreven door Estera Wieja en verscheen in het augustusnummer 2012 van The Jerusalem Post Christian Edition. | Vertaling: Evelien van Dis.