fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Historisch onbesef ten grondslag aan tegenstand bouw nederzettingen

    10 december 2012

    Het dorp Talmon in Samaria. | Foto: Theo Horneman

    Het dorp Talmon in Samaria. | Foto: Theo Horneman

    Op 4 december werd het volgende gepubliceerd (DPA/AFP/BELGA): Israël heeft na hevig internationaal protest op zijn nederzettingsbeleid in de Palestijnse gebieden bijkomende bouwplannen aangekondigd. Ook in Ramat Shlomo in het noordoosten van Jeruzalem zullen minstens 1.600 nieuwe wooneenheden gebouwd worden.

    Het protest van de Europese landen tegen de jarenlange Israëlische kolonisatie van gebieden waar een Palestijnse staat zou opgericht worden, zal woensdagavond wellicht centraal staan in het Duits-Israëlisch regeringsoverleg in Berlijn.

    Ook de VS riepen Israël op tot terughoudendheid in zijn nederzettingsbeleid. “We keuren elke eenzijdige beslissing af”, zei woordvoerder Jay Carney van het Witte Huis in Washington. Dat maakt inspanningen voor de hervatting van rechtstreekse onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen alleen maar complexer.

    De Palestijnen dreigen er inmiddels mee zich tot het Internationaal Strafhof in Den Haag te wenden. Indien Israël deze oorlogsmisdaden onder de vorm van kolonisatie voortzet, zien we ons genoodzaakt het Strafhof in te schakelen”, citeert de gezagstrouwe krant Israel Hajom adviseur Nabil Shaath van de Palestijnse president Mahmoud Abbas.

    Als je de situatie kent, weet je dat de volgende zin van geen kant klopt: “Het protest van de Europese landen tegen de jarenlange Israëlische kolonisatie van gebieden waar een Palestijnse staat zou opgericht worden …” Kennelijk worden de politici en commentatoren niet gehinderd door enig gebrek aan kennis voor wat de historische feiten betreft. Daarom een kort overzicht:

    Historisch onverdedigbaar
    Het VN partitieplan van november 1947, bekend als resolutie 181, week sterk af van wat was afgesproken in het mandaat dat in 1922 officieel door de Volkerenbond werd erkend. Toch gingen de Joodse leiders akkoord. De afschuwelijke tragiek is dat het partitieplan door de Moslim-Palestijnen en omringende Arabieren werd afgewezen, waarmee het voorstel definitief van de baan was. Het historisch gewicht van dat moment ontging hen.

    De gemengde Joods-Islamitische staat was voor hen onbespreekbaar. Hoe men ook moge denken over de Joodse aanwezigheid in wat nu Israël heet en over de rechten van de ene tegenover de andere bevolkingsgroep, het is op historische gronden onverdedigbaar dat de Joden het land van de Palestijnen zouden hebben afgepakt.

    De Westbank werd in de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 door het Jordaanse leger bezet (annexatie werd door de internationale gemeenschap gedwarsboomd – alleen Engeland stond dat toe) en die bezetting bleef aanhouden tot aan 1967, toen ze als gevolg van de Zesdaagse oorlog weer met de rest van Israël werden verenigd.

    Nadat in 1979 de Sinaï aan Egypte werd overgedragen, had Israël bijna exact het gebied onder controle dat was toegewezen in het mandaat voor Palestina voor wat beteft het deel ten westen van de Jordaan (de Golanhoogte is formeel geen deel van Israël).

    Nooit een zelfstandige natie ten westen van de Jordaan
    Wat nu de Westbank heet, ligt ten westen van de Jordaanrivier en vormt het hartland van Israël, omvattende Samaria en Judea. Men doet voorkomen alsof dit onvervreembaar Palestijnse grond is, maar ook dit is historisch onjuist. Het was in de negentiende eeuw voornamelijk braakliggend terrein.

    In de 19e eeuw en eerder was het land toebedeeld aan de vilayets (provincies) van Beiroet en Damascus, en pas tijdens de Krimoorlog, in het midden van de 19e eeuw, werd een aparte eenheid gecreëerd voor Jeruzalem dat tot dan toe tot de Damascus vilayet had behoord.

    Arabische woordvoerders hebben daarom tijdens de VN hoorzittingen van 1947 betoogd dat het Palestina ten westen van de Jordaan, dat toen nog mandaatgebied was, er als zelfstandige natie nooit is geweest en ook nooit mocht komen.

    Instroom na de Jom Kippoeroorlog
    Wat velen niet weten is dat de grote instroom van kolonisten pas tussen 1974 en 2000 plaatsvond, dus na de Jom Kippoer oorlog. In deze periode zijn naar schatting 400.000 Arabieren vanuit Syrië en Jordanië hier naartoe verhuisd, vaak op uitsluitend een toeristenvisum. Als bleek dat de sociale omstandigheden en het arbeidsloon beter waren dan in het thuisland, besloten ze te blijven.

    De Joden keerden na 1967 terug, eerst naar Hebron, waar de Joodse gemeenschap in 1929 was afgeslacht, maar ook naar de nederzettingen van Gush Etzion, waarvan de inwoners in 1948 door het Arabische Legioen waren vermoord. Pas na 1973 zijn Joodse pioniers zich in de ‘verlaten streken’ van Samaria, Benjamin en de Jordaanvallei gaan vestigen, terwijl de inkomende Arabieren naar elders gingen. De internationale verontwaardiging over de Joodse nederzettingen is dus ongegrond, zelfs immoreel.

    Verdedigbare grenzen
    Dan nog het volgende. In een verklaring medio 2011 van het kantoor van premier Netanyahu stond dat de lijnen uit ’67 “onverdedigbaar zijn en (…) dat ze tevens belangrijke Israëlische bevolkingscentra in Judea en Samaria achter die lijnen zou plaatsen.” En dat is de crux, want met de huidige manier van oorlogsvoeren zou, in tegenstelling tot 1948, Israël met een partitie zoals men nastreeft in één dag vernietigd worden.

    Slechts 70 kilometer scheiden de Jordaanvallei van de Middenlandse Zee. Tussen de Jordaanvallei en Jeruzalem ligt een bergmassief dat duizend meter boven de zeespiegel uitsteekt. Het biedt ideale lanceerplaatsen voor primitieve raketten en schoudergelanceerde raketten in de richting van Israëls woongebieden (die in ’48 nog niet bestonden).

    Ook de kuststreek is dan doelwit. Het massief strekt zich uit over de gehele lengte van de Westbank. Vanaf de grens van de Westbank naar de kust toe is minder dan 15 kilometer en het kan onder die condities onmogelijk worden beschermd.

    Een parallel kan worden getrokken met de Cubacrisis. President Kennedy zei toen: “Ons doel is niet de overwinning van macht, maar rechtshandhaving; geen vrede ten koste van vrijheid, maar vrede en vrijheid gezamenlijk.” Een verstandig en wijs uitgangspunt!

    Hubert Luns