Nieuws

Kracht, leiderschap, liefde

Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 18 april 2013
Opperrabbijn Binyomin Jacobs

Opperrabbijn Binyomin Jacobs

Onderstaande tekst is een weergave van de toespraak die opperrabbijn Binyomin Jacobs uitsprak tijdens de rouwdienst van Karel R. van Oordt, oprichter van stichting Christenen voor Israël.

Karel van Oordt, een vriend van Israël, een vriend van het Joodse Volk, een vriend van mij, maar bovenal een vriend van de Allerhoogste, de G’d van Israël, en van Zijn Woord.

Is zijn heengaan een verlies voor Christenen voor Israël en dus voor Israël en dus voor het Joodse Volk? Geachte aanwezigen, ik moet u teleurstellen: zijn heen gaan is geen verlies, want zijn afscheid van dit aardse bestaan zal het geluid van Christenen voor Israël niet doen verstommen en zelfs niet verzwakken.

Want langzaam, met pijn en met moeite, heeft hij zijn erfenis, zijn Christenen voor Israël, al tijdens zijn zo G’dvruchtige en gedreven leven, overgedragen aan zijn opvolgers. Christenen voor Israël blijft voortleven alsof Karel van Oordt er nog steeds is. Want hij is er ook nog steeds, hij is niet weggevallen.

Een goed leider laat een erfenis na die kan voortbestaan, ook zonder zijn leiderschap, ook als de leider niet meer is, omdat zijn leiderschap en idealisme al tijdens het leven geïncorporeerd werd in wat later, nu dus, zijn nalatenschap werd.

Vanuit de Hogere regionen, van onder de vleugelen van G’ds Majesteit, blikt hij, Karel van Oordt, naar beneden en ziet met tevredenheid hoe zijn strijd wordt voortgezet tot het Einde der Tijden, wanneer de Mosjiach, de Messias, zich zal openbaren en wanneer alle volkeren in gezamenlijkheid zullen erkennen, inzien en beseffen dat Jeruzalem het middelpunt is van G’ds aarde.

Op 9 april is de ziel van Karel van Oordt uit zijn lichaam getreden. 9 April – op de Joodse kalender 29 Nisan, de 14de dag van de Omertelling. Precies twee weken voordien vierden de Joden het Pesach feest, Joods Pasen, en vertelden over de Uittocht uit Egypte.

Bevrijdt … maar ze waren er nog niet. Eerst optrekken naar de berg Sinai, om vervolgens via vele omzwervingen in het Heilige Land Israël aan te komen. Op de 50ste dag na de Uittocht ontvingen ze van G’d op de berg Sinai de Tien Geboden en de Thora, de Bijbel. Waarom ontvingen ze niet meteen op de eerste dag na de Uittocht de Bijbel? Waarom eerst een proloog van 49 dagen?

De mens is begiftigd met 49 gevoelseigenschappen, karaktertrekken. Met gevoelens kan goed, maar G’d behoede, ook verkeerd worden omgaan. Teveel waren de Joden in Egypte beïnvloed door de verdorven Egyptische cultuur, een cultuur van afgodendienst die gekenmerkt werd door een intens gebrek aan waarden en normen.

Iedere dag, na de Uittocht, moesten de Joden, alvorens ze rijp waren om de G’ddelijke erfenis te mogen ontvangen, zichzelf onder de loep nemen. Zichzelf onderzoeken, aan zichzelf werken en zichzelf ontdoen van de kwalijke Egyptische invloed en leefwijze. En ook nu, ieder jaar weer, onderwerpen gelovige Joden in de periode tussen Pesach en het Wekenfeest, 49 dagen, al onze 49 gevoelens en karaktertrekken aan een intern onderzoek.

Op de sterfdag van Karel van Oordt stond centraal het gevoel malchoet sje-be-gewoera. De combinatie van kracht en leiderschap, nadat in de voorafgaande week liefde met al zijn aspecten centraal had gestaan.

Dit is Christenen voor Israël: krachtig als er opgetreden moet worden om Israël in bescherming te nemen. Krachtig als bijna de hele wereld Israël niet zit zitten, als het klimaat zich wederom tegen Israël keert en het dus het eenvoudigst is om met de anti-Israël sentimenten mee te gaan: om dan overeind te blijven, de Wil van de Eeuwige G’d te blijven eerbiedigen, dat vereist kracht.

Maar tegelijkertijd straalt Christenen voor Israël de G’ddelijke liefde uit, begrip en warmte. Ook naar andersdenkenden en zeker naar de Joodse gemeenschap, ook hier in Nederland. Christenen voor Israël leunt niet achterover, laat zich niet afleiden door quasi neutrale terminologie als bezette gebieden en kolonisten.

Christenen voor Israël legt de vinger aan de pols van het collectieve geweten: met kracht en liefde, als een koning die zich boven de gangbare politiek weet te plaatsen, als een begenadigd leider, met steeds de G’d van Israël voor ogen.

Kracht en leiderschap met als basis liefde. Dat stond centraal op de Joodse kalender op de dag dat mijn vriend Karel stierf. Gelijk Christenen voor Israël steeds in de bres springt voor Israël in de breedste zin van het woord, zo ook Karel van Oordt, want hij was, hij is en hij zal altijd blijven:“Christenen voor Israël”, kracht, leiderschap, liefde.

Wij konden vrienden zijn, Karel en ik, omdat we dezelfde kant uitkeken, beiden vanuit onze eigen optiek, maar vol verlangen, hand in hand en hunkerend naar de dag dat de Waarheid zichtbaar zal worden, de dag waarop de ultieme shalom zal heersen, de dag waarop alle volkeren de Koning der Koningen zullen erkennen als hun G’d, de dag waarop in Jeruzalem de Derde Tempel herbouwd zal worden.

Moge zijn ziel gebundeld worden in de bundel van het eeuwige leven en moge de Allerhoogste zijn familie, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, troosten temidden van allen die treuren om Zion en Jeruzalem.

Karel, mijn vriend: innige dankbaarheid voor al hetgeen je voor Israël hebt betekend, shalom!

Binyomin Jacobs, Opperrabbijn

Thema

Over de auteur

2 Reacties

  • clzoutendijk -  18 april 2013 Dat maakt de dood zacht
  • M.A.Kuiper -  18 april 2013 Amen!!

Plaats een reactie