fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een bizarre dag gisteren

    23 augustus 2013
    Rookwolkjes in de strakblauwe hemel boven Noord-Israël getuigen van een succesvolle onderschepping van een katyusharaket uit Libanon. Vier raketten werden gisteren vanuit Libanon op Israël afgevuurd. Eén daarvan werd door het Iron Dome raketschild onderschept. De anderen kwamen neer in kleine leefgemeenschappen waar ze naast grote schrik ook veel materiële schade aanrichtten. | Foto: Flash90

    Rookwolkjes in de strakblauwe hemel boven Noord-Israël getuigen van een succesvolle onderschepping van een katyusharaket uit Libanon. Vier raketten werden gisteren vanuit Libanon op Israël afgevuurd. Eén daarvan werd door het Iron Dome raketschild onderschept. De anderen kwamen neer in kleine leefgemeenschappen waar ze naast grote schrik ook veel materiële schade aanrichtten. | Foto: Flash90

    Mijn ochtendritueel. Met de hond lopen, daarna zwemmen. Dan ontbijten. Dat wil zeggen met een bordje fruit voor de computer de kranten lezen op internet.

    De berichten en foto’s uit Syrië zijn zo weerzinwekkend dat ik mijn ontbijt wegzet. Hele families die vergast zijn terwijl ze aan het leven waren. Wat een rare zin, maar het klopt wel.

    In de voormiddag interview ik Emanuel Gross voor de krant van volgende maand van Christenen voor Israël. Hij heeft gevochten in de Jom Kippoeroorlog in 1973. Op de heiligste dag van het Joodse leven werd Israël aangevallen door de legers van Egypte en Syrië. Ook Algerije, Irak, Koeweit, Libië, Marokko, Saoedi-Arabië, Soedan en Tunesië stuurden soldaten, tanks en gevechtsvliegtuigen naar de strijd.

    Israel werd compleet verrast. Maar, zoals Emanuel zegt: “… we hadden geen keus, onze overtuiging om te winnen was zo groot …” Tijdens het gesprek kan ik mijn tranen nauwelijks bedwingen. Het wordt een interview over verdriet, paniek, moed en een absoluut vertrouwen dat het met Israël altijd goed komt.

    Aan het eind van de middag moet ik met mijn hond naar de dierenarts. We zijn er nog niet of Paul, mijn man, belt. Enorme knallen boven de kibboets waar wij wonen. Daarna het alarm. Iedereen moet de schuilkelders in. Waar ik ben, een paar kilometer zuidelijker, is niets aan de hand, behalve miauwende katten en blaffende honden.

    Ongeveer een uur mag niemand de schuilkelders uit. Na de laatste Libanonoorlog in 2006 hebben wij een slaapkamer aan het huis laten bouwen die ook kan fungeren als schuilkelder. Vandaag wordt hij voor het eerst als zodanig gebruikt.

    Door de Arabische dorpen in de buurt rijd ik terug naar huis. Er zijn veel mensen op straat. Ik voel mij veilig en niet bang. Paul heeft inmiddels flessen water in de schuilkelderkamer gezet. Ook een bak met water voor de hond. Voor het geval er weer alarm is. Onze gasmaskers heb ik al twee maanden geleden onder het bed gelegd.

    Wat later op de avond hoor ik dat de schuilkelders in de kibboets op slot waren toen het alarm ging. De raketten waren een complete verrassing. Ook hoort het alarm voor de rakettenregen af te gaan en niet erna. Ik moet denken aan mijn interview met Emanuel. “… we hadden geen keus, onze overtuiging om te winnen was zo groot …”

    ’s Nachts lijkt het rustig. Af en toe hoor ik vliegtuigen. Ik denk aan de moeders, vaders en kinderen in Libanon. Dan val ik in slaap.