fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    De Oogst

    6 december 2013

    Toen wij als jong stel in 1982 naar Haifa verhuisden, was dat met voorbedachten rade. We wilden dat onze kinderen met zowel niet-Joodse als Joodse kinderen naar school zouden gaan. Omdat volgens ons alle kinderen in Israël Israëli’s zijn, en niet alleen de Joodse kinderen, vonden wij het een goed idee als de verschillende culturen hun met de paplepel zouden worden ingegoten, zonder vooroordelen.

    Zo is het inderdaad gegaan. Onze kinderen spreken vloeiend Hebreeuws, Engels en Arabisch en onder hun kennissenkring zijn ook niet-Joodse Israëli’s. So what? (Wat geeft dat?)

    In de loop van de jaren werd ik actief in onze stad op het onderwerp co-existentie: We hebben al jaren de jaarlijkse open dag in de moskee op de Karmel en ook vieren we al jaren lang in december het Feest der Feesten, waarmee we Kerst, ramadan, Chanoeka en Nieuwjaar gezamenlijk vieren in onze stad.

    Ook hebben we geleerd elkaar te tolereren. Het beste voorbeeld hadden we onlangs toen onze dochter trouwde en dit op de Israëlische Onafhankelijkheidsdag wilde doen. Wassim, een schoolvriend van onze zoon, die bij ons, net als vele andere vrienden, kind aan huis is, is van huis uit moslim en studeert computerwetenschap in Tel Aviv. Trots op zijn afkomst demonstreert hij elk jaar op Onafhankelijkheidsdag. Niet tegen de staat Israël, maar als herinnering dat er genoeg Arabieren waren die in 1948 niet eerlijk behandeld zijn. Ik ben het hier niet helemaal mee eens, maar respecteer zijn mening. Enkele dagen voor de bruiloft belde hij om me te zeggen dat hij wat later zou komen, omdat hij eerst wilde demonstreren. Daarna kwam hij naar de bruiloft, waar we ook de Onafhankelijkheidsdag vierden. En dat moet volgens mij, mogelijk zijn. Niet alles hoeft een debat te zijn.

    Samenleven met verschillende culturen in Haifa lukt aardig, maar het is hard werken. We hebben heel wat problemen – en vooroordelen – maar durven elkaar te tolereren. Vaak ben ik het oneens met kennissen die fel tekeergaan over wat er vroeger en vandaag de dag gebeurt is in Israël. De gesprekken die dan volgen gaan niet over wie gelijk heeft, het gaat over van gedachten wisselen en ook eens een ander horen.

    Terug bij Wassim, die onlangs een marathon rende in Haifa, met zijn vrienden, waaronder onze zoon. Het doel was geld in te zamelen voor vrouwen die door huiselijk geweld zich moeten verstoppen. Israëlische vrouwen. Nee, niet allemaal Joods.

    Wassim leidde zijn groep vrienden naar de finish. Een paar honderd meter voor de eindstreep stopte hij, keerde zich om en wachtte op zijn vrienden, die wat achter waren geraakt. “Kom op dames”, riep hij naar ze, “de hummus wacht!” Toen even later iedereen bij elkaar was, sloegen ze de armen over elkaars schouders en liepen lachend naar de eindstreep. Later vertelde hij me dat het niet om winnen ging, maar om vriendschap.

    En dat, beste lezer, is de oogst van het zaad dat wij in 1982 geplant hebben.