fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Het einde van dhimmischap

    27 februari 2014
    Een lithografische afbeelding van een christelijke dhimmi die moet verschijnen voor een Islamitisch shariagerechtshof.

    Een lithografische afbeelding van een christelijke dhimmi die moet verschijnen voor een Islamitisch shariagerechtshof.

    Op dit moment zijn we getuige van een van de meest dramatische ontwikkelingen in het historisch gevormde patroon van relaties tussen Joden, christenen en moslims. Christenen in Galilea laten zich moedig voorstaan op hun vóór-islamitische, niet-Arabische identiteit. Met dit eigen nieuwe verhaal treden zij nu naar buiten: wij behoren tot een gemeenschappelijke Aramees sprekende groep. Dit is een culturele en politieke doorbraak van revolutionaire betekenis voor Israël, het Midden Oosten, en voor de wereld.

    Onder het leiderschap van Vader Gabriël Nadaf, een Grieks-orthodoxe priester uit Jafia vlakbij Nazareth, en Shadi Khalloul, een Maronietenactivist uit Gush Halav die ook een reserve-officier is in het Israëlische leger, is het Christelijke Rekrutering Forum opgericht. Terwijl alle niet-Joden, behalve de Druzen en de Circassianen, uitgesloten zijn van militaire dienst, is er een nieuwe promotiepoging ondernomen christelijke jongeren aan te moedigen vrijwillig het leger in te gaan.

    Dit initiatief drukt zowel een verlangen uit om de staat te dienen als wel om in de Israëlische samenleving te integreren. Hiervan gaat de boodschap uit dat christenen toegewijd zijn aan de veiligheid en het welzijn van de Joodse staat Israël. De beweegredenen achter deze christelijke campagne en de gewichtige betekenis ervan zijn diepgaand. Waarom? Vanaf de vroege dagen van de Arabische oorlog tegen het zionisme tot aan vandaag met de Palestijnse verwerping van een Joodse staat, heeft de belangrijkste christelijke gemeenschap van ook Arabieren in het land zich aangesloten bij de moslims.

    Arabische eenheid aan diggelen
    De Arabische nationalistische politieke partijen, van de communistische voorloper tot de Balad partij, werden geleid door zowel christenen als moslims. Inderdaad was de breed moderne Arabische nationale opleving en beweging in het hele Midden Oosten geïnspireerd door een paar christelijke ideologen en politici, zoals Michel Aflaq en Constantine Zuraiq. Het was een alliantie tussen het kruis en de halve maan die zich opstelde tegen de davidsster.

    De gemengde islamitisch-christelijke dorpen en kleine steden in Israël, zoals Turan, Ibelin, Eilaboun en Nazareth, werden traditioneel voorgesteld als bastions van Arabische broederschap en solidariteit, ondanks de godsdienstige kloof met betrekking tot huwelijk en gewoontes. Maar nu heeft het Christelijke Forum een krachtige en dringende boodschap afgegeven die het Arabische huis van eenheid aan diggelen heeft geslagen.

    Dhimmischap
    De godsdienstige en wettelijke structuur die tevoorschijn kwam met en onder de islam, vestigde moslimoverheersing over Joden en christenen. Die werden gedefinieerd en gedegradeerd als getolereerde maar minderwaardige inwoners, bekend onder de naam dhimmi’s. Terwijl ze hun gemeenschappelijk geloof en integriteit behielden, werden de dhimmi gemeenschappen onderworpen aan de hebzucht van onmatige en vernederende belastingen. Ook hadden ze te maken met de precaire situatie afhankelijk te zijn van de grillen van moslim kaliefen, sultans, emirs en wali’s (wali = moslim beschermheer).

    Bloedbaden en gedwongen bekeringen waren schering en inslag tijdens de vele eeuwen van moslimoverheersing. Die trof Joden in Jemen, Marokko, Lybië en Irak. En evenzo christenen in wat vóór de vroege Arabische veroveringen, de belangrijkste christelijke bevolkingsgroepen in Egypte en Syrië waren geweest.

    De zionistische beweging en de staat Israël vertegenwoordigen in moderne tijden de Joodse nationale bevrijdingsbeweging tegen het moslimkolonialisme en het Arabische imperialisme in het Midden-Oosten. De bloei van Israël – tegen de verdrukking in – is het symbool van succesvol Joods verzet in het eigen Hebreeuwse thuisland.

    Als zodanig betekent het ook het uit elkaar vallen van dat ondermijnende mentale complex van vrees en minderwaardigheid – door de historicus Bat Ye’or ‘dhimmischap’ genoemd. ‘dhimmischap’ heeft generaties lang littekens veroorzaakt op de zielen van Oosterse Joden, en ook van Oosterse christenen.
    Nu heeft vanuit de dorpen Yafia en Gush Halav de klaroenstoot voor vrijheid geklonken.

    Morele verplichting
    Een nieuw zelfbewustzijn schijnt af van de ongeveer 160.000 christenen in Israël. Zij vertegenwoordigen slechts twee procent van de Israëlische bevolking, maar hun aantallen nemen toe. In sterk contrast met de moord op christenen en hun tragische vlucht uit Iran, Irak, Syrië en Egypte. Christenen werden in het verleden al door moslims omgebracht in Turkije en Soedan. In Israël zijn ze gerespecteerde burgers en leven ze in veiligheid en zijn ze welvarend. De blijdschap daarover brengt hen in een positie van morele verplichting, die naar een uitweg zoekt.

    Niemand twijfelt eraan dat, als er een Arabisch Palestina zou zijn in plaats van een Joods Israël, de christenen van Mei’liya en Fassuta bijvoorbeeld, op z’n best het land uitgejaagd zouden worden. Ook nu, en dat was te voorzien, intimideren de Arabieren de beginnende christelijke verandering van bondgenootschappen in Israël.

    Europa
    Het Christelijk Forum in Israël – intussen nog slechts een plaatselijke ontwikkeling – biedt het Westen niettegenstaande een onweerstaanbaar precedent en een uitstekende vernieuwing om Joods-christelijke samenwerking te bevorderen. Tegen extremistische moslimgroepen in Europa. Zoals hoofdzakelijk de islam de grote christelijke centra in het Midden-Oosten vernietigd heeft, bedreigt het ook het culturele karakter en de politieke onafhankelijkheid van het ‘christelijke’ Europa.

    Een schaduw van dhimmischap spreidt zich langzaam over Europa uit. Maar het heldhaftige standpunt dat sommige christenen in Galilea hebben ingenomen, geeft richting aan een te vormen authentieke wereldwijde Joods-christelijke symbiose. Door de oude verbondenheid tussen moslims en christenen te verbreken die ontstaan was door de islamitische aspiraties naar wereldheerschappij.

    Dit is een moment van waarheid en van verzoening in Israël, als christenen zich identificeren met de Joden, zowel als regerende macht en als wapenbroeders.

    Dit artikel is geschreven door Mordechai Nisan en verscheen in het februarinummer 2014 van The Jerusalem Post Christian Edition. Mordechai Nisan is docent Midden-Oostenstudies. | Vertaling: Evelien van Dis.