fbpx
  • - A Druze man holds olives as he harvests his olive trees, on Oct 27, 2009. at the Golan Heights in northern Israel. Green olives are harvested in the fall, they are picked at the end of September to about the middle of November. Photo by Kobi Gideon / FLASH90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Wie zijn wij

    Basisvisie deel 2: het herstel

    Ds. Henk Poot - 27 februari 2014

    Een serie van vijf artikelen voor wie interesse heeft in de basisvisie van onze beweging – deel 2

    Enkele jaren geleden wandelde ik met Isroël Feld door de uitgestrekte velden buiten zijn dorp Sussya, een half uur rijden ten zuiden van Hebron. Zijn zoon Amishav, een parachutist in het leger van Israël, zal dezelfde dag nog trouwen en vrienden van hem leggen de laatste hand aan zijn huis. De jonge mannen hebben lange slaaplokken en ze dragen truien en poncho’s die gemaakt zijn van geitenwol. Het huis is gebouwd met de stenen die hier overal te vinden zijn. Dat blijkt allemaal kenmerkend te zijn voor de jonge bewoners van het hartland, Judea en Efraïm.

    Nadat ik wat heb rondgekeken, neemt Isroël me mee in de richting van een ruïne van de oude synagoge. Overal om ons heen staat de natuur in bloei. Grassen, gerst, koren, blauwe, rode en gele bloemen, alsof eeuwenoude zaden weer ontkiemd zijn. ‘1500 jaar geleden trokken de mensen hier weg,’ begint Isroël, ‘omdat er oorlogen waren en het land niets meer opbracht, maar moet je nu zien!’

    Hij citeert woorden uit Jesaja: Het land is weer ten huwelijk genomen en het tooit zich als een bruid. ‘De kinderen van ons volk zijn terug en het land laat zich van zijn mooiste kant zien.’ Het zijn opmerkingen die tijdens mijn bezoeken herhaald worden. Of het nu bij Avraham Feld is die me vanuit zijn huis in de heuvels van Benjamin wijst op de streek waar Jonathan met de Filistijnen heeft gevochten en waar Saul zijn paleis had, of in de Jordaanvallei bij Chezi, een man die met zijn gezin vanuit Texas in Gilgal is komen wonen of in Eli en Shilo, waar nog steeds vrouwen bidden bij de funderingen van de oude tabernakel.

    Het land bloeit en tooit zich als een bruid. En dat geeft te denken. Het is een ondubbelzinnig teken van God dat de komst van de Messias nabij is. Hebben de profeten het niet voorzegd? ‘Maar gij, bergen van Israël, zult uw takken voortbrengen en uw vruchten dragen voor mijn volk Israël want nabij is zijn komst’ (Ezechiël 36:8).

    Onder de indruk ben ik van het bezoek aan rabbijn Nathan Greenberg, die me in Bat Ayin, in de heuvels van Juda de mikwes (rituele baden) toont uit de tijd van de tweede tempel, waar pelgrims zich ooit reinigden voor de laatste etappe van hun reis naar Jeruzalem en de tempel. Ook hier zie je het: ‘De bergen druipen van jonge wijn en de heuvelen vloeien van melk’ (Joël 3:18).

    Is er een weg terug? Volgens de mensen die er wonen wel. Als je maar net zoals Jozua en Kaleb vertrouwt op de beloften van God. De mensen over wie ik spreek wonen in de bezette, omstreden of betwiste gebieden. Maar voor hen zijn het de gewoon de streken van Juda en Samaria, waar Abraham zijn kudden weidde, waar Amos, Hosea, Elia en Elisa hun boodschap lieten horen en waarvan de profeten zeggen dat de Messias daar zijn volk zal legeren. Het hartland van Israël, gebieden die God hen geschonken heeft na de oorlogen van 1967 en 1973, toen Israël opnieuw aan alle kanten werd aangevallen.

    Overeenkomsten
    Er zijn opvallende overeenkomsten tussen de drie keer dat de kinderen van Israël zijn teruggekeerd:
    a. Allereerst is het in alle gevallen na een tijd van grote benauwdheid: De vierhonderd jaren in Egypte met de moord op de kinderen, de Babylonische Ballingschap en ten slotte de pogroms in Rusland, het antisemitisme in Europa en de Holocaust.
    b. Er zijn mensen die vinden dat de weg naar Kanaän te riskant is en onhaalbaar. We noemden al de tien verspieders, maar we kunnen ook de Joden noemen die in groten getale achterbleven in Babel en ook nu zien we dat lang niet alle Joden alija maken.
    c. Telkens is er een geweldige weerstand. Of dat nu de Amorieten zijn ten tijde van Jozua, de Samaritanen en Arabieren uit de tijd van Nehemia of het nieuwe volk van de Palestijnen nu.
    d. Telkens ook is er een andere, wereldpolitieke uitleg van de gebeurtenissen mogelijk. Zo zouden de stammen van Israël zich evenals de Filistijnen hebben kunnen vestigen in de regio dankzij een machtsvacuum in Egypte, is de terugkeer van de Joden in 538 te danken aan het feit dat de nieuwe Perzische grootmacht een buffer wil hebben tegen Egypte en kun je zeggen dat de stichting van de staat Israël mogelijk is geworden dankzij het feit dat het Ottomaanse rijk na vierhonderd jaar op zijn laatste benen liep en dat het hele Midden-Oosten op de tekentafel lag en overal nieuwe staten gesticht werden. Syrië, Libanon, Irak en Saoedi-Arabië zijn daar voorbeelden van.
    e. In alle drie de perioden is er een interne geestelijke strijd. In de eerste periode zien we de verleiding van de Baäls en de richters, in de tweede periode zien we de laksheid van de bevolking en het syncretisme tegenover geestelijke leiders als Zacharia en later Ezra en Nehemia. En ook nu zien we de verleiding om de staat Israël te zien als een zuiver seculiere staat die in niets verschilt met Nederland of Denemarken, zij het dan dat het een Joodse staat is.
    f. De periode loopt alle drie keer uit op de koning die God gaat geven. Na Egypte is dat uiteindelijk David, na Babel is de volgende stap in de heilshistorie de geboorte van Christus en nu verwachten we de komst van de Messias en het aanbreken van zijn rijk.

    Verschillen
    Maar er zijn ook verschillen tussen de drie keer dat het volk is teruggekeerd. De laatste keer lag het land braak. Voor de komst van de Joden in de negentiende eeuw was het land een land dat leegliep. Pas met de komst van de Joden, toen het land gekocht en ontgonnen werd veranderde dat. Tussen de twee wereldoorlogen in komen er niet alleen 500.000 Joden naar Palestina, zoals zij dat zelf en als enigen noemen, maar ook evenveel Arabieren uit de regio. Ze komen af op werk, gezondheidszorg en niet te vergeten op de democratie en de vrijheid. Voor de Tweede Wereldoorlog spreken de Arabieren in het Beloofde Land maar liefst 23 verschillende talen.

    Hetzelfde zien we ook in de periode na 1967. In Samaria en Judea worden niet alleen 144 Joodse dorpen gevestigd, maar ook 261 Arabische nederzettingen. Er komen niet alleen 250.000 Joden wonen, maar ook 400.000 Arabieren.*) Dat levert in eerste instantie in deze jaren trouwens niet echt problemen op. Mensen verdragen elkaar in het weidse land en komen letterlijk bij elkaar op de koffie. Joden volgen autorijlessen in Ramalla en Arabieren liggen aan het strand van Tel-Aviv.

    Dat verandert met de komst van de PLO na de Osloakkoorden. De PLO, die trouwens in 1964 gesticht is niet om een zogenaamde Palestijnse staat te stichten, maar om Israël te vernietigen en aansluiting bij Syrië te zoeken, voor wie de kaart van het Midden-Oosten er wel wat anders uitziet dan dat zij in de Mandaatperiode gedroomd had.

    In de zestiger jaren komt de term Palestijnen in zwang als naam van de Arabische bewoners van het land. Daarmee begint ook de schepping van een mythe, die van het Palestijnse volk met een eigen zelfstandige geschiedenis en cultuur. Een strategische zet in het plan om de staat Israël te vernietigen op een geleidelijke manier, nu alle grote oorlogen op een mislukking zijn uitgelopen.

    Bewijs hiervoor is dat in de periode van 1948 tot 1967 toen Gaza bezet werd door Egypte en het hartland van Israël door Jordanië er geen sprake van is geweest om een Palestijnse staat in die gebieden te stichten. Zij die de stichting van een eigen Palestijnse staat aanvaarden, beseffen terdege dat het Palestijnse volk geen historische basis heeft, maar gaan uit van de politieke realiteit van vandaag.

    In het volgende artikel in deze serie: Israël: de terugkeer naar het land.

    *) Het aantal Arabische ‘settlers’ is gebaseerd op gegevens, die verzameld zijn op de Allenby brug en andere verzamelpunten tussen Jordanië en Israël. De aantallen zijn gepubliceerd door het Centraal Bureau voor Statistiek gedurende de regering van Benyamin Nethanyahu en voortdurend ontkend door de regering van Ehud Barak.

    Thema

    basisvisie

    Over de auteur