fbpx
  • Walter Bingham. | Foto: Alfred Muller
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    ‘Jeruzalem is een soort magneet’

    Alfred Muller - 1 mei 2014

    Tachtig jaar oud was Walter Bingham toen hij naar Israël emigreerde. Hoog tijd voor een nieuwe baan. Tien jaar lang presenteert hij nu de radioshow Walter’s World voor de zender Israel National News, beter bekend als Arutz 7.

    Bingham is de oudste journalist in Israël die nog actief is ‘in het veld’. Hij woont in een flat in het centrum van Jeruzalem met een prachtig uitzicht op de muren van de Oude Stad en de bergen van Jordanië aan de horizon.

    De veteraanreporter, die in januari negentig jaar werd, loopt voor mij uit naar zijn werkkamer. Op zijn bureau staat opnameapparatuur. Daarnaast de stoel voor de gasten die hij interviewt. Daar ga ik op zitten, hoewel vandaag de rollen omgedraaid zijn.

    Aan de muur hangen foto’s waarop hij staat afgebeeld met een reusachtige baard. Toen hij nog in Engeland woonde werd hij veel gevraagd te poseren voor reclamemakers. Zo verscheen zijn hoofd bijvoorbeeld op de achterzijde van Britse dubbeldekkers en in modebladen.

    Walter Bingham op de Oostzee. | Foto: privécollectie Walter Bingham

    Walter Bingham op de Oostzee. | Foto: privécollectie Walter Bingham

    Veelbewogen leven
    Toen hij emigreerde had Bingham al een veelbewogen leven achter de rug. In 1936 wilde hij als lid van de religieus-zionistische jeugdbeweging in Duitsland al naar Palestina. Tijdens het wachten op toestemming naar Palestina te mogen emigreren, begonnen de zogeheten kindertransporten. De Britten gaven toestemming aan de Joodse autoriteiten in Duitsland en Engeland tienduizend kinderen te brengen.

    “Het was wreed dat ze hen lieten gaan zonder hun ouders. Sommige ouders wilden hen niet laten gaan, anderen waren er blij om. Ik was ruim vijftien jaar. Mijn moeder bracht mij, haar enig kind, naar het station, want ze wist dat de oorlog aanstaande was.”

    De meeste kinderen zagen hun ouders nooit terug. Zijn vader was eerder al door de nazi’s weggevoerd naar Polen. Hij kwam om in het getto van Warschau. Ze plaatsten zijn moeder in een werkkamp. “We zagen elkaar na de oorlog gelukkig terug.”

    Hij en de andere kinderen reisden per trein naar Hoek van Holland, waar ze op de boot naar Engeland gingen. De Joodse autoriteiten brachten hem vervolgens naar een landbouwonderneming die op een kibboets leek. Ze sliepen in een oud kasteel, waar ze zich enorm moesten behelpen.

    1301 - Walter Bingham en zijn moederPoolse vrije leger
    Omdat zijn moeder oorspronkelijk uit Polen kwam, had Bingham een Pools paspoort, hoewel hij nooit in Polen is geweest. In 1943, toen hij negentien jaar was, kreeg hij een oproep zich bij het Poolse vrije leger aan te sluiten, dat onderdeel was van het Britse leger. Hij vertelde de militairen echter dat hij geen Pools sprak en dat hij afkerig was van het antisemitisme onder de Polen. Zo kwam hij in 1944 in het Britse leger terecht. Zijn naam Wolfgang Billig liet hij veranderen in Walter Bingham, om te voorkomen dat de nazi’s zouden ontdekken dat hij Joods was als ze hem zouden arresteren.

    Het leger maakte hem chauffeur van een Dukw, een amfibievoertuig dat het leger bij de invasie van Normandië gebruikte om het land te bereiken. Hij hoorde dat er vrijwilligers nodig waren om ambulances te besturen. Hij meldde zich daarvoor aan, want hij dacht dat de Dukw-chauffeurs het doelwit zouden worden van de Duitse bombardementen. Hij heeft het geweten. Hij kwam in zware gevechten terecht, die hij echter overleefde.

    Vlak voordat ze Arnhem bereikten, stuurden ze hem naar London waar ze hem Duitse documenten die in beslag waren genomen lieten inspecteren. Daarna zond het leger hem naar Brussel en vervolgens naar Hamburg als documentenspecialist bij de contra-inlichtingendienst. Eind 1947 zwaaide hij af.

    Walter Bingham met een oude kaart. | Foto: Alfred Muller

    Walter Bingham met een oude kaart. | Foto: Alfred Muller

    Oorlogsmemorabilia
    Hij pakt een koffertje waarin oorlogsmemorabilia zitten. Gedetailleerde kaarten van Normandië bijvoorbeeld, die de Britse troepen gebruikten bij de invasie. Hij kreeg ook een hoge onderscheiding, de zogenaamde military medal, wat hem het recht geeft de letters MM achter zijn naam te plaatsen.

    In 1947 werd hij benaderd door een afgevaardigde van een van de militaire organisaties in Palestina. Maar hij wilde niet weer in een oorlog terechtkomen. Hij trouwde met een vrouw uit Wenen, die veel van Engeland hield. Hij werkte als reporter en hij liet zich veel fotograferen. Toch bleef bij hem een sterk verlangen bestaan naar Israël.

    Zijn vrouw overleed in 1990 en zijn dochter vertrok naar Zuid-Afrika. “Toen ik oud begon te worden, had ik alleen nog maar een kleinzoon in Londen. Je wil je kleinzoon niet tot last zijn. Ik dacht: wat moet ik doen als mij in Londen iets overkomt? Ik ben tenslotte een oude man. Ik denk dat ik naar mijn dochter moet gaan. Zij zei: ik ga naar Israël. Ik zei: geweldig. Zij ging gedurende de [Tweede] Intifada, ik arriveerde twee jaar later in 2004.”

    Walter’s World
    Toen hij in Israël aankwam probeerde hij tevergeefs een baantje te krijgen bij radio Kol Yisrael. Waar ze hem wel accepteerden was bij Arutz 7. Daar kenden ze hem namelijk. Hij had in Engeland radiobijdrages geproduceerd over de voorbereidingen die hij trof om te emigreren. Toen hij arriveerde, vroegen ze hem het programma nog drie week voort te zetten om te vertellen hoe het verder zou gaan.

    “Ik zei: alleen als het Walter’s World kan heten. Dat accepteerden ze. Het programma is in augustus tien jaar in lucht. Elke week heb ik een programma van een, twee of drie uur. Er is geen gebrek aan onderwerpen waarover ik programma’s kan maken.”

    “Naar Israël gaan is het beste wat ik ooit deed. Als ik in Engeland vakantie had en na twee of drie weken weer thuis kwam, dacht ik altijd: O no, it was so nice. Nu is het anders. Ik was in Londen om mijn achterkleinkinderen te zien. Het deed me erg goed hen op de wipwap aan te duwen. Maar na zeven dagen krijg ik altijd weer die onweerstaanbare drang om terug te keren naar Jeruzalem. Elke keer. Deze plek is een soort magneet.”

    Thema

    mediaradio

    Over de auteur