fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    ‘Hier ben ik!’

    Petra van der Zande - 5 augustus 2014

    Paul Dijkema, een 24-jarige student uit Groningen, en de 18-jarige Seth van der Bijl, net geslaagd voor zijn middelbare school, stonden te popelen om mee te helpen met de door ds. Kazoura georganiseerde zomerkampen in Rama, Noord-Israël. De Gaza-oorlog gooide echter roet in het eten en Sara van Oordt moest hen namens Christenen voor Israël vertellen dat hun avontuur niet door kon gaan. Gelukkig kon zij de jongemannen een goed alternatief bieden: tien dagen meehelpen in het Hineni Centrum in Jeruzalem. Daar hoefden zij niet lang over na te denken. “Hier ben ik!” was hun antwoord.

    ‘s Morgens had ik me nog af zitten vragen waarom twee van onze gastenkamers in ons huis in Jeruzalem nog steeds leeg stonden. Twee uur later gaf Sara’s telefoontje het antwoord.

    Ondanks de spanningen en Israëls veiligheidssituatie waren de jongens bereid om te komen helpen. Hun ouders stonden achter hen. Juist in deze moeilijk tijd was hun komst een enorme zegen en bemoediging voor de mensen die ze op straat, in de tram of bus en in het Hineni Centrum ontmoetten. Ook waren zij een geweldige inspiratie voor de andere werkers doordat ze alles aanpakten wat gedaan moest worden. Of ze nu de vloeren of vieze pannen moesten schrobben, of zware dozen met hulpgoederen sjouwen of helpen zo’n 250 maaltijden klaar te maken in het humanitaire restaurant: Paul en Seth deden het met een glimlach en blijmoedig hart.

    De eerste dag dat ze zich meldden op het Hineni Centrum moest er keihard gewerkt worden om speciale tassen klaar te maken voor distributie onder probleemjeugd en mensen die al lange tijd in schuilkelders moesten leven vanwege de constante beschietingen vanuit de Gaza strook. Een paar dagen later werd hen gevraagd of ze konden helpen met een shabbatmaaltijd. “Hier ben ik,” zei Paul. “Hier ben ik,” antwoordde Seth. Het werd een onvergetelijke avond voor de Nederlandse groep die was uitgenodigd en de jongens rolden pas om twee uur ‘s nachts hun bed in.

    Paul en Seth, die vooraf alleen via Facebook met elkaar contact hadden gehad, werden goede vrienden die ook na werktijd samen optrokken.

    Het laatste grote project waar ze bij Hineni aan mee konden helpen was het vullen van speciale rugzakken voor IDF-soldaten. De meeste soldaten aan het front hadden gebrek aan basisbenodigdheden: een T-shirt, sokken, ondergoed, deodorant, voet- en bodylotion, zeep, shampo, gel, een nagelknipper, toilettas, een kussensloop en -niet te vergeten- een boekje met de Psalmen. De rugzakken werden die dag daarop door een aantal stafmedewerkers persoonlijk afgeleverd en door de soldaten in grote dank aangenomen.

    De tien dagen van Paul en Seth vlogen voorbij. Op de laatste dag werden de aanwezige Hinenimedewerkers en vrijwilligers bij elkaar geroepen om deze bijzondere jongens even in het zonnetje te zetten en hen te bedanken voor hun geweldige inzet.

    De dag was aangebroken dat ook Wim en ik afscheid moesten nemen van Paul en Seth. Dankbaar, dat wij een klein radartje mochten zijn in Gods plan met Zijn volk. Vreugde, dat we Gods oogappel samen, met elkaar, mogen dienen. Ieder op de plek waar hij of zij geroepen is. “Wie zal Ik zenden? Wie zal voor Mij gaan?” vraagt de HERE.

    “Hier ben ik!”

    Thema

    hineni

    Over de auteur