fbpx
  • Lia Koenig
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een avond van uitersten

    Marijke Terlouw - 15 september 2014

    Het was een avond van uitersten. Voor het eerst was er in Nederland een Israëlisch theaterfestival. Een lang weekend kon heel Nederland kennismaken met wat Israël te bieden heeft op het gebied van theater. Een verrijking voor Nederland, goed voor de cultuursector. En met een toptalent: Lia Koenig. Deze avond wilde ik niet missen.

    Van te voren had ik even goed op de kaart gekeken waar het theater in Amsterdam zich precies bevond. Dan kon ik er zo naar toe lopen. Maar ook zonder dat ik de locatie goed in mijn geheugen had geprent, kon het niet missen. Al van ver was er een enorm geschreeuw te horen. Er stonden mensen op de stoep te kijken, en verbaasde bezoekers van de cafés keken om wat er gaande was.

    ‘Boycot Israël’ werd er furieus geschreeuwd. Palestijnse vlaggen werden opgehouden. De felheid was enorm. Ook al was het groepje demonstranten niet enorm, de impact was dat wel. Diverse bezoekers hoorde ik in het theater mopperen dat de demonstranten wel erg dicht op de ingang stonden en hinderlijk waren naar de theaterbezoekers.

    Maar het ontvangst in het theater was hartelijk. Er heerste een opgewekte stemming. Er werd gezorgd voor een drankje, en wie niet echt thuis is in het Hebreeuws werd voorzien van vertaling met een koptelefoon. Nadat de ambassadeur Haim Divon een openingswoord sprak, begon het programma. De lichten doofden en Lia Koenig verscheen op het toneel. Wat een verschijning!

    Toen, opeens, nadat het programma al een kwartier bezig was, klonk er helemaal van achter uit de zaal, twee rijen achter mij: ‘Israël! Boycot Israël!’ Daar stonden twee vrouwen met een Palestijnse vlag vanaf de toppen van hun longen te brullen. En er stonden nog meer mensen op in het publiek die meeschreeuwden. Het publiek en de beveiliging was bijzonder vlot van reactie. Verwijderen deze mensen, zo snel mogelijk.

    Toen stond er achter mij nog een man op die ‘terrorist’ schreeuwde. De mensen doken op de man af om hem elke kans op verdere actie te ontnemen. Door de smalle rijen en steile opstelling van de rijen tuimelden enkele mensen over de stoelen heen toen deze schreeuwers werden afgevoerd. Ik voelde de onrust, de ergernis, de paniek en angst. Bij mezelf en bij de mensen om me heen.

    Het programma ging verder met een daverend applaus voor Lia Koenig. En met enige humor wist ze af en toe toch fijntjes even te refereren aan die mensen die nu niet meer in de zaal waren, die totaal geen fatsoen, normen of waarden meer hebben.

    En toch, heel de avond bleef ik zo nu en dan even om me heen kijken of er niet nog ergens zo’n fanaat in het publiek zat. Ook de rest van het weekend bleef ik onrust ervaren. Ik heb veel nagedacht over wat ik meemaakte. Gedachten als: als mij dit al zo aangrijpt, hoe moet het dan zijn voor het Joodse publiek, hoe is het voor het publiek dat de Holocaust meemaakte? Zou dit op den duur wennen?

    De meeste dingen wennen wel, maar er schuilt wel gevaar in. Namelijk dat je misschien niet meer ziet wanneer de dreiging van woorden zich verplaatst naar daden. En wat ik ook dacht: het anti-Israël protest heeft zich verplaatst, van buiten de muren naar binnen de eigen muren.

    Maar wat me wellicht het meest is bijgebleven is de felheid en de enorme haat die van deze mensen uitging. Alsof alle remmen los waren. En ik kon niet helpen te denken: wat hadden ze gedaan als er geen beveiliging was, als ze wel wapens mee naar binnen hadden kunnen nemen?

    Meer nog dan ooit te voren besef ik de ernst en noodzaak van de woorden ‘troost, troost mijn volk’ uit Jesaja. Het is niet een vrijblijvende suggestie aan ons, het staat er in gebiedende wijs. En ik dacht ook aan de woorden uit 2 Korintiërs ‘steeds in de druk, maar nooit in het nauw’. De druk zal er zijn, en zal misschien nog wel toenemen of meer ervaren worden. Maar jij en ik, wij hoeven niet te vrezen.

    Thema

    bdscultuur

    Over de auteur